Novel & Cerita The Whisperer

— tinap ko naman ang balikat nito at nagpaalam saka lumabas ng Venue. Paglabas ko ng Gym ay may mga student akong nakitang nakatambay sa may gilid. Lakad lang ako ng lakad, hangang sa napalayo na ako sa gym pero dinig ko pa rin ang music. Nasa tapat na ako ng Nursing Department ng tumunog ang cellphone ko, Nakita kung si Devon ang caller. ["Milady, It's Young Master Zichallial."—] ramdam ko ang kaba sa boses nya

Nag - flashback ito isip niya ang lahat. Nakasuot ito ng puting t- shirt at black pants. May nakasuksok na headphone sa tainga nito habang nakapikit na nakasandal sa puno ng narra. Napahalukipkip ito. Nasa kandungan nito ang pinapakinggan na mp3.

He whispered in my ear that made me smile. "Your only role here is to love me and make me feel that I'm the luckiest husband alive. And you did a splendid job, Cresenia." He whispered. -The End-

nakangiting paalala niya. I simply nodded. "Opo, Maestro. No'ng isang araw ay may napanaginipan ako kung saan ay parang tinutulungan ako ni Vika na makilala ang taong naka-kapa. Nasa isa kaming...bulok na kagubatan at naabutang may kausap ang taong naka-kapa. Isang lalaking mag-aaral ng Aethelmagia."

He then chuckled on my ear. “Good,” he whispered huskily. ….

Pagpasok ko ay mabilis na tumulo ulit ang aking mga luha kaya napasandal na lang ako sa likod ng pinto at saka niyakap ang aking mga tuhod. "I miss you, Silas," I whispered.

Hinagod niya ang likod ko habang nakatitig sa mga mata ko. “You okay?” he whispered, his voice low, raspy, almost possessive. Tumango ako. “Don’t stop…” Napangisi siya. “Wasn’t planning to.” Saka siya gumalaw. “Uhhh…” Lumalangitngit ang tubig. Umuugong ang paligid sa tunog ng salpukan ng ari naming dalawa. Mabagal pero sagad. Parang sinasaulo ng laman niya ang loob ko. Para siyang gustong humukay, tumira, at hindi na umalis.

I gave him a smile, a genuined one. I was shocked and silenced when he grabbed me all of a sudden. His big hands made his way to my small waist. Sending thousands of electric bolts to my body. He's almost hugging me. My eyes became wide like an owl when when he leaned closer and whispered to me. "You're always welcome, my Amara."

At tiningnan nga agad ni Sophia ang pinakahuling post ng binata. [All I hear is your whispers, my heart points to you ans all I see is wilderness except you.]

At si Celeste… ay naroon sa tabi ng kama. Nakabathrobe lang. Nakaupo sa upuang malapit sa kama, nakalugay ang buhok, basa pa, halatang bagong shower. Her legs were crossed elegantly, and she was watching me with concern, and something else I couldn’t name. The sight snapped me awake more than any medicine could. “Liam,” she whispered softly, “you’re awake…” And for a moment, I forgot completely about the anger, the conference…