The Whisperer Novels & Stories

"Whisper." Nagpalitan kami ni Drack ng tingin. Si Whisper. Isang anino. Isang tunog. Walang mukha. Walang fingerprints. Pero may bakas. Laging naroon kapag may nawawalang bata. Laging naroon kapag may hindi na natagpuan. Hindi ako nakapagsalita agad.

At si Celeste… ay naroon sa tabi ng kama. Nakabathrobe lang. Nakaupo sa upuang malapit sa kama, nakalugay ang buhok, basa pa, halatang bagong shower. Her legs were crossed elegantly, and she was watching me with concern, and something else I couldn’t name. The sight snapped me awake more than any medicine could. “Liam,” she whispered softly, “you’re awake…” And for a moment, I forgot completely about the anger, the conference…

I crawled back to the corner of the room and curled up, knees to chest. And then... silence again. Minutes turned into an hour. The walls of the villa felt like they were closing in. Every creak, every distant sound made me flinch. Then I heard footsteps. “Zech?” I called out. No answer. The doorknob turned. My breath caught in my throat. But instead of the door opening, a voice whispered through the crack. “I’m sorry, Reighn. I didn’t want you to see this side of me.” Zech.

tanong ng dalaga. "Ako nga po pala si Tanner, janitor po ako sa inyo," sagot niya. Napatawa ng bahagya ang kasama ni Ms. Green at si Ms. Green sa narinig na janitor lang pala siya. Tiningnan siya ni Ms. Green mula ulo hanggang paa, dahil talagang hindi ito kumbinsido na janitor ito, sa tayo at porma nito kahit simpleng suot ay parang hindi ito sanay sa trabahong janitor, alam niya ang galaw ng mga tao. Ngunit napatigil si Ms. Green sa bandang gitna ni Tanner dahil may bumukol yata roon, halatang-halata kasi sa suot nitong jogging pants, napakurap din siya ng mabilis ng matauhan siya, dahil kaharap niya ngayon ang kanyang boyfriend.

Ngunit habang sila ay nagtatayo, si Lord Silus, ang Master of Whispers ng Hydra, ay naghahasik. Ang kanyang sandata ay hindi plasma o mga Reaper, kundi isang lason na mas matanda at mas mabisa: ang pagdududa. Nagsimula ito sa mga bulong-bulungan, mga pekeng ulat na kumalat sa dark web, na pinalaki ng mga bayarang mamamahayag. Ang Iceland Continent daw ay pinapaboran. Ang kapangyarihan daw ni Winston bilang Avatar ay hindi matatag, nagdudulot ng mga natural na kalamidad. Ang bawat kasinungalingan ay isang maliit na patak ng asido, na dahan-dahang kumakain sa pundasyon ng kanilang pagkakaisa.

Dumiretso siya sa pinakataas na palapag ng matapos niyang e-scan ang ID at retina sa scanner. Pagdating sa taas naghihintay na sa kanya si Trenta y Singko, kasama ang Deputy Director ng Secret Files na si Dean Gregory. Pasimple niyang pinindot ang button ng voice changer na nakakabit sa facemask niya. Kailangan niya ito para hindi makilala ng huli. "FBI Special Agent, Agent White, reporting sir," pagsaludo niya sa dalawang mataas na opisyal ng Secret Files.

He whispered, “They’re drowning. Sophie doubts Jace. Jace doubts Sophie. Zion doubts everyone. Perfect.” But then his eyes flicked to a new feed—Elena Ramirez, hunched over her monitor, replaying the confession file. He smirked. “Ah, the analyst. Too clever for her own good.” He tapped a key, sending a silent alert to his network. “Watch her. If she digs too deep, bury her.” His laughter echoed against steel walls, cold and triumphant. He leaned back, eyes gleaming. “They will chase shadows while I remain untouchable.”