Therapeutic Quotes Novels & Stories

Mas daig pa siya ni Dwight sa aboy-sukdulang pagtatampo. "Bukas meron ulit, kahit masakit ang katawan mo hindi ka puwedeng humindi, dahil pag huminto ka ng isang araw mas malala ang mararamdaman mo, at sa bawat araw na lilipas, mas pahirap ng pahirap ang magiging therapy mo. Ngayon na nagtatampo ka pa rin, huwag lang akong makakarinig ng aray mula sa bibig mo para patas naman tayo."

"Kailangan nating mag-usap." Napatingin ang Mommy ni Hershey. "Kung tungkol ito sa pag-asa niyang buhay pa ang patay, matagal ko nang sinasabi na..." "Stop it!" putol ng therapist. Hindi malakas ang boses, pero mariin. "Hindi po tayo mag-uusap para sa bagay na iyon." Nag-iba ang atmospera sa loob ng kwarto.

nagsisisi kong sabi. "Kaya napakahalaga talaga na minsan kailangan muna nating kilalanin ang tao. Sabi nga sa isa sa inspirational quotes na madalas na makita ko, 'Everyone you meet is fighting a battle you know nothing about. Be kind. Always.'" Nasapol na naman ako. Ano ba iyan, ang hirap umilag. Kung bala lang ang mga salita na sinasabi ni Draken, malamang ay kanina pa ako deads.

"Ang sabi naman ng therapist, baka ilang weeks bago ka tuluyang makalakad ulit. O baka nga ilang buwan... basta ang importante, may pag asa ka pang makalakad ulit kasi maganda ang naging progress ng katawan mo sa mga gamot mo." Iyon ang isa sa malaking himala kay Theo. Ilang taon na ang nagdaan, ang sabi ng doktor niya noon ay baka ganito na siya habang buhay dahil hindi naman nagrerespond ang katawan niya sa gamot. Pero ngayon... mas lumakas ang katawan niya kaya naman nagkaroon siya ng pag asa na makalakad pa ulit. Wala talagang imposible... lalo pa ngayon ay kasama na niya si Amanda.

Itatabi niya ang pill na ito para kay Doris. Pagkatapos, dinala ni Charlie ang lahat ng pills pabalik sa hapag. Nang ilabas niya ang mga kaho na naglalaman ng pill, matapat siyang nagsalita, “Sa inyong lahat, ito ang ilang mga Healing Pills na ginawa ko gamit ang mga materyales na ibinigay ni Mr. Quinton sa akin. Hindi ko masasabing magagawa kayo nitong immortal, pero kahit papaano, mapapagaling nito ang lahat ng klase ng sakit pati na rin mga malalalang injuries. Kaya, umaasa akong ingatan niya ito nang mabuti at gagamitin niyo lang ito sa mga kritikal na punto.”

“Gusto kong maalala mo kung bakit ko ibinigay ‘to sa 'yo.” Sa ilalim ng mahahabang pilikmata niya, may lalim ang mga mata, punong-puno ng bigat at respeto. “To cure sometimes, to relieve often, to comfort always.” Mababa at malinaw ang English niya, may bigat ang bawat salita. Minsan gumagamot, madalas tumutulong, at palaging umaaliw. Isa itong kasabihang nakaukit sa lapida ng isang Amerikanong doktor mahigit isang daang taon na ang nakalipas, at itinuturing na gabay ng maraming doktor sa kanilang propesyon.

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

Hindi pa naman ako nakapag search kagabi ng something motivational and inspiring quote puro cheesy pick-up lines lang. Buti na lang at nakita ko 'yong quotes for life na nakadikit sa pader. Hindi ko pinahalata na binabasa ko 'yon at dahil do'n, pinuri nila ako kahit na medyo nandaya ako kaya umamin na lang ako at natawa sila. "Pero if words of wisdom para kay Jaq..." this time, I really think hard to form words that could satisfy him to keep living. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." I said straight into his eyes then gave him a bright smile after.