I Remember The Days Novels & Stories

I didn't let Winter finish what she was about to say, bigla akong nahirapang huminga kaya dali-dali akong lumabas ng room to have some lungful fresh air. I tried so hard to forget her. I told myself I already moved on. That I was okay. But just hearing her name made something inside me feel heavy again. Biglang sumikip ang puso ko, and just then, all the memories that night back from three years ago came back. I thought I was okay. I thought I already moved on. But the moment I got back from my car. Bigla nalang nag-bagsakan ang mga luha ko. I couldn't help it, it hurts so bad. Her words keep flashing like broken tape on my head. Damn it!

Kung naabutan niya iyon ay malalaman niya kung gaano na siya katagal na walang malay. After that day, wala akong ibang maisip kung hindi siya. Gusto ko siyang yakapin dahil sa wakas ay nagkaroon na siya ng malay. But, it turns out that she can't even recall our memories together. Who am I to her? Just a teacher. Dad comforted me and said that everything will be all right and everything will be back to as it was before. I know. I want to believe that. Sa tuwing naaalala ko kung gaano siya kasaya kanina, nasasaktan ako.

“So?” “Mrs. Alcantra is possibly suffering from an specific amnesia,” sabi niya, kaya kumunot ang noo ko, medyo napaatras pa ko nang tumingin siya ulit sakin, “Mrs. Alcantra, what’s the last thing that you can remember? What day is today?” Even though, it’s a vague and absurd question, I still answered it, “Uh, it’s September 14th, 2015? And the last thing I remember is we are preparing for our twin’s birthday party?”

But our lips remained connected, never minding the cold that the rain had poured on us. But… I will remember it all. Even this cold. I will remember it.

At hindi ko rin alam na imbes palitan ang kanta ay mas ninais ko pang namnamin ang lyrics nito habang unti unting sinariwa ng aking ala ala ang tamis ng naging kahapon namin. ( Ilang liham na ang sinulat sayo Ilang luha na rin ang natuyo Kailan kaya muling makakatawang Hindi ko pinipilit walang lungkot na sumisilip Kailan kaya muling makakamit Ang iyong yakap at halik nang hindi sa panaginip Kailan Kailan Kailan ang dating tayo ) I clearly remembered those days. Kaya pala mas masakit pa rin dahil hindi ko pa rin tuluyang nakakalimutan. Pinaniwala ko lang ang sarili ko pero hindi pa rin pala talaga ako nakakalimot.

Tumingin sa akin na para bang may ilalantad na matagal nang tinatago. “Do you remember the day I fell down the stairs?” tanong niya, bahagyang pabulong. Napakunot ang noo ko. “Of course. Akala ko—akala ko mamatay ka na noon.” He nodded slowly. “That fall… brought everything back. Every memory. Every truth. I remembered everything that night.” Nanlaki ang mata ko. “What…?” Hindi ko agad naintindihan ang ibig niyang sabihin.

Naikuwento ko sa kanya ang dahilan ng pagkikita namin, pero hindi ko naman nabanggit ang mga detalyeng nangyari ng gabing iyon, at hindi ko rin nabanggit ang tungkol sa bar house. "Because I remember," nakangiti niyang sabi sabay tingin sa paligid niya. "Ha? Did... did you remember everything now?" pigil ko sa kanya at pilit siyang pinaharap sa akin. Mas lalong lumaki ang ngiti niya. "Yes. Almost three days ago when we visited your house, I just suddenly regained my memories," sagot niya na ikinagulat ko. "Why didn't you tell me?!" inis na tanong ko sa kanya at hinampas siya sa braso.

Tanging ang mahinang musika na lang ang naririnig namin. Hindi maalis ang tinginan namin sa isa’t isa habang sumasabay sa mabagal na tugtog. “Tahimik ka na naman…” sabi ko. Ngumiti siya. “I’m just taking in every moment. I’m memorizing all of this. I don’t ever want to forget this day. Every detail… not like our first wedding, when I barely remember anything.” Nilapat ko ang pisngi ko sa dibdib niya.

'Beautiful Days with You' iyon ang napili niyang theme sa scrapbook niya. Inisa-isa niyang tiningnan ang mga picture na kuha nila ni Niel at sa loob ng anim na buwan na magkasama sila ay parang ang dami na nilang memories na nagawa together. Bigla siyang natawa ng maalala niya na sabay silang mag-jogging noon at hinabol ng aso. Muntik na siyang madapa non mabuti na lang at maagap sumalo si Niel.

["Sige! Hihintayin kita." Nang maibaba niya ang tawag ay saka ko minadali ang pagpunta sa kanila. Dalawang linggo ko din siyang hindi makikita at maiisip ko pa lang ay para na akong mawawalan ulit ng malay. Speaking of... Nakalimutan kong itanong kung ano ang nangyari kahapon. Ang naaalala ko lang ay may biglang nagflashed na memorya sa isipan ko, then everything went black. Hanggang ngayon ay malabo pa rin sakin ang memoryang yun. Mukha lang ng babae at lalaki pero maging ang imahe nila ay hindi rin naging malinaw sakin.