Past Times Novels & Stories

"Parati mo na lang binabanggit ang salitang 'hindi na mababago', mommy. Puwede mo naman itong mabago kung sasabihin mo ang katotohanan.” “Paano?” tipid kong aniya. “Use your mouth, of course. Express everything to them. Talk to them.” “Madaling sabihin, pero mahirap gawin. Kahit sabihin ko pa sa kanila ang totoo, hindi na mababalik ang nakaraan because past is already a past. Walang tayong time machine, Naniel. Baka nga, ipagtabuyan nila ako o hindi kaya ihalintulad sa mga basahan na madaling itapon kung saan-saan.”

Sa pagkakataong ito, wala na siyang naramdamang discomfort. Sa River of Time, naramdaman niya ang kaukulang panahon. Sa ngayon, si Thea lang ang iniisip niya. Ayaw niyang makita ang ibang mga panahon. Gusto lang niyang bumalik sa kinabukasan at hanapin si Thea. Hindi nagtagal, dumating ang Apocalypse Age. Lahat ng nasa Apocalypse Age ay nasa loob ng kanyang pandama. Matapos maramdaman ang time frame, umalis siya sa River of Time at bumalik sa Twelfth Universe.

4 YEARS LATER Apat na taon na rin ang nakalipas simula noong maganap ang malakihang digmaan na nangyari sa kasaysayan. Hindi madali, hindi naging madali sa akin ang nakalipas na apat na taon. Hindi ko pa rin matanggap na wala na siya, na hindi ko na siya makikita pa. Araw-araw kong hinihiling na muli ko siyang makita kahit na sa panaginip lang pero bigo ako, ni hindi man lang siya dumalaw sa mga panaginip ko. Wala akong nagawa kundi ang tanggapin ang naging kapalaran naming dalawa. Hindi namin siya makakalimutan, siya ang naging dahilan ng katahimikan ng lahat. Gaya ng pangarap niya ay naging mapayapa ang mundo namin, halo-halo na ang mga nilalang na makikita mo. Wala na ring gulong naganap

Pinigilan ko ang kamay nito dahil hindi na ako makahinga ng maayos. "Date tayo?" Ani nito ng tumigil sa pagkiliti sa'kin. "Sure! We haven't been in a proper date before." Mukha namang napaisip ito sa sinabi ko. "Yeah we haven't been. All we did before is go to school and go home." He said. I look at him and he has this longing look in his face it feels like he's remembering our good old days. "Jollibee?" I ask and he laugh. "Hahaha definitely Jollibee."

Muntik pa nga siyang mapasinghap nang tawagin siya nito sa nakasanayan nitong tawag sa kanya dati. No! Past is past. Period!

I can't never turn back time nor I can't never bring back the torn pieces into one.Hindi na maibabalik ang nakaraan at hindi na maaring maitatama ang pagkakamali. What was done was done.Hindi ko na dapat pang pag-aksayahanan ng mga luha at hinagpis ang taong ayaw ng magpakita sa akin at tila kinalimutan na lang ako ng ganun ganun na lamang.

Kung umalis lang sila noon, ano ang halaga ng lahat ng pag-ibig na pinanghawakan nila sa loob ng maraming taon? Ano nga ba ang halaga ng isang buhay, mahigit dalawang dekada na magkasama, kung ganun lang? Ang lahat ba ng oras at damdaming iyon ay talagang mas mababa kaysa sa naramdaman nila para sa isang tao na halos isang buwan pa lang nilang kilala?

Ilang Taon na rin ang lumipas ngunit tila kahapon lamang naganap ang lahat. Akala ni Timothy at Kendra ay iyon na ang huling tagpo na makakasama nila ang isa't-isa. Ramdam nila ang kawalan ng pag-asa sa mga panahon na iyon. Inilibot ni Timothy ang tingin, tuluyan ng bumalik sa dati ang ganda ng mundo ng mga mortal.

"I'm sorry that I brought up the past. Naalala ko lang kasi, March 18 na bukas. Kaarawan mo na. We should celebrate, you know." Nginitian niya ito ng maluwag sa d****b niya. Past is past ika nga. Saka may mga natutunan din naman siya sa mga naging karanasan niya dati. Kung hindi rin naman sa ginawa nito ay baka hanggang ngayon umaasa pa rin siya sa mga magulang niya at hindi marunong magbanat ng buto.

Noon, nagagawa niya ang pagsusulat na walang isang nagde-demand. Nagsusulat siya kung kailan niya gusto. Gumagawa siya ng isang kuwento kung kailan niya gusto. Nag-uupdate siya kung kailan niya gusto. Pero no’ng lumipas ang mga taon at naging sikat siya sa mundo ng W*****d, parang biglang nagbago ang lahat.