Three Hundred Novels & Stories

Lumawak ang ngiti ko. "Okay, how much?" Nakangiti ko paring saad. "300." Tipid niya paring saad. Kumuha ako ng pera sa wallet at inabot sakaniya ang 500. "Keep the change." Confident ko pang sabi sakaniya. "Thousand." Napakunot ang noo ko sa dinugtong niya. "300 thousand." Dagdag pa niya. "300 thousand?!" Gulat kong tanong kaya napangisi siya. Ibinalik niya ang 500 sa kamay ko.

"May anak na ho kayo?" "Oo." "Ilan ho?" "Isa." "Isa pa lang?" "Oo." "Eh ilan taon na ho?" "Thirty." Napahinto ako. Napabuka ang bibig ko. "Teka ho... thirty?" "Oo." "Thirty years old?" "Hindi naman thirty pesos." Napatawa ako sa hirit niya. "Hindi ho, seryoso! Thirty na ho ang anak niyo as in, trenta anyos? Tatlumpung taon? tatlong sampu, ganun?"

Mag-aabot na sana ako ng bente ng biglang kinuha ito ni Khuaqin at namamanghang pinag masdan. “Oh, so this is what you called bente? Bente means twenty?” Nag tatakang tumango ako sa kaniya. “Can I have this?” “Hindi puwede, ibabayad natin iyan sa driver. Bawal dito mag 1,2,3.” Nagtaka ako ng umalis siya sa kaniyang kinauupuan at lumuhod sa sahig ng jeep. May dinukot siya sa kaniyang bulsa at nag labas ng isang libo.

singhal ni Felicity, halos masabunutan na ito sa inis. Ngunit bago pa tuluyang sumabog ang lahat, nagsalita si Thorin. Ang boses niya, mababa, matalim, pero malinaw. “Alright.” Napatigil ang lahat. “Three hundred thousand,” ulit ni Thorin, diretso ang tingin kay Lucille. “I’ll give it.” Nagulat si Felicity. “What?!” Nagulat din si Charlotte. “Mr. Thorin, 'wag!”

“Why never turned this on?” Ngumiti lang ito at saka nakatanga sa kanya. “H-Hindi ako marunong.” “Well I bet you know how to read. May on, may off, low and high, cool and warm?” salubong ang kilay na sagot niya. “Eh baka masira ko, mabawasan pa ang three hundred thousand ko.” He looked back at her and she’s now ironing her uniform. Sinabi na nga nito na may three hundred thousand na raw sa loob ng dalawang linggo. That means to say halos araw-araw niya itong ginagamit?

sabi ni Samuel. “Three hundred fifty,” sagot ni Lucas. Umabot sa apat na raan, lima, anim. Hanggang sa umabot ng walong daang milyon. Ang hiyas na iyon ay hindi na basta bato—simbolo na ito ng laban nila, ng pag-angkin nila kay Aurora.

At hindi nagtagal, mabilis itong umakyat sa three hundred million. Humigpit ang hawak ko sa kamay ni Daniel habang pinagmamasdan ko ang mga bidder na walang pag-aalinlangang nagtataas ng kanilang mga number. “Three-hundred fifty million!” Napalingon ako nang marinig ang boses ni Ricardo. Humigpit pang lalo ang kapit ko sa kamay ni Daniel. “Four-hundred million!” Isang businessman naman ang agad na sumagot. Nagsimula nang manlamig ang mga palad ko.

“Sorry, Gavin—” “Para saan? Sa nilustay mong kulang-kulang three hundred thousand?” muli niyang biro para tumawa naman ito, lalo pa kasi siyang nakokonsensya sa ginagawa niya. “Ayos lang iyon, barya ko lang iyan…”

Isang hakbang na lang at maaabot na ang tatlongpung milyon na kaya lang niyang itaya. Si Mauren ay muling huminga nang malalim, at sa kabila ng bigat sa dibdib, matatag niyang itinaas ang placard. "Tatlongpung milyon." Ang tinig niya’y malinaw, banayad, at may kakaibang hinahon malamig pero magaan sa pandinig, na para bang walang alinlangang lumalaban, kahit alam niyang hirap na siya.

Wag naman sana siyang manalo! Nahagip ng aking tingin si daddy. Our gaze met. Masama ang tingin niya na parang nangungusap. Ano ang gusto niyang sabihin? Na tigilan ko ang ginagawa ko? Kung ganon nga, hindi niya ako mapipigilan. "One Hundered Thirty" bid ng isang matandang panot. "I have One Hundred Thirty from Mr. Freecs. Who wants to beat?!" The emcee anounced.