30 Word Novels & Stories

Tinawag akong toxic samantalang hindi naman niya kilala ang pagkatao ko. “Talaga ba? Bibigyan mo ako ng trabaho? Ang bait-bait mo talaga!” pagtalon ko at hinalikan siya sa panga. “Pero palagi pa rin ba tayong nag-aano n’on?” “Ikaw talaga,” pagtawa niya at pinitik ako sa noo. “May we have a deal, a 30-day agreement. Once those 30 days have passed, I shall refrain from any physical contact with you, unless you explicitly desire it. I am wholeheartedly willing to engage in intimate moments with you on a daily basis,” kaswal niyang sagot habang hinahaplos ang collarbone ko. “And I will be glad if you lend your body to me freely,” itinaas-baba pa niya ang kanyang mga kilay at ngumiti ng nakakalok

“Una, dalawampu’t siyam pa lang ako ngayong taon. May asawa na ako ngayon. And by the time I turn thirty, our child will already be born.” Huminto siya sandali. “Pangalawa, kahit tatlumpu pa ako mag-asawa at magkaanak, sa tingin ko ay tamang edad iyon.” Bahagyang naging mas malalim ang kanyang boses. “Men mature later than women. At thirty, mas stable ang isip, mas malinaw ang pananaw, at may sapat nang pundasyong pinansyal.” Bahagya siyang ngumiti.

"Ta-tatlong daang salita?" Si Carloa, na palaging nagkakaproblema sa pagsulat ng maikling salaysay, ay parang gustong maiyak, "Boss, puwede bang mas kaunti?" "Sige, 300 salita para sa iba, pero 400 naman sa iyo." Carlos: o(╥﹏╥)o Tatlong oras ang lumipas...

"Gagawin ko po ang lahat para ma-meet ang quota. Ilang word count po ba ang kailanga'ng ipasa per month?" "40, 000 to 60, 000 words ang nilalaman ng isang nobela na pina-publish ng TAP. 3, 000 words naman kung sa poetry book. At sa loob ng isang buwan, kailangan mong magpasa ng isang poetry book or dalawang nobela. Can you do that?" Hindi!

Bigla din akong napaisip kong may mali ba akong nasabi sa kanya at kung bakit bigla na lang tumaas ang tono ng boses niya? "I mean...No! Huwag mong isipin na porket aampunin kita, magiging Ama-amahan mo na ako. HIndi pwede! Masyado pa akong bata para sa papel na iyan. Tsaka, hello, seventeen years old ka na and I am only thirty . Hindi bagay tingnan na maging mag-ama tayo." wika nito na halata talaga sa expression ng mukha nito ang pagkadisgusto

Sa ilang buwan naming hindi nagkita, ganito ang dadatnan ko sa kaniya. "Ilan." tanong ko at inis na pinunasan ang luha ko. Bakit ba ako umiiyak, nakakabanas. "30 thousand, meron ka? Ilang buwan din ako hindi nakahingi sayo, malaki naman siguro ang kinikita mo rito, hehe." "30k? Jusko saan mo na naman ba 'yan gagamitin ma?" "Woi, huwag ka nang magtanong, bilis ibigay mo na. Itong batang ito parang g*go, tanong ng tanong. Akin na ang pera!"

"Mukha ngang di ka nangangailangan ng pera. Hindi mo kailangan ng maliit na halaga, tama? Ang kailangan mo ay 30 milyong dolyar, kaya naman interesado ako kung paano ka makakakuha ng ganun kalaking halaga. Kapag hindi mo naibigay yun sa kaarawan ni lolo, ibig sabihin lang nun, na bukod sa magaling kang magsinungaling, wala kang kwenta!" "Wala ka nang pakialam kung paano ko bubuuhin yung 30 milyon. Yung 4000 kada buwan, insulto yun para sakin!"

Thank you for answering! Gosh, someone's so grumpy right now because of that! I couldn't reply. I just don't know what to say. I'm not dense and I know what she's talking about. Pero ewan ko ba, I keep on ignoring the thought. Minsan lang ako active sa F******k. Wala akong magawa ngayon kasi wala namang assignments or anything tapos hindi pa ako inaantok kasi ang haba ng supposedly ay 'nap' ko lang, kaya hindi ko namalayang magmi-midnight na and I'm still on F******k. I wouldn't know if it weren't for Sir Troy's chat.

Wag naman sana siyang manalo! Nahagip ng aking tingin si daddy. Our gaze met. Masama ang tingin niya na parang nangungusap. Ano ang gusto niyang sabihin? Na tigilan ko ang ginagawa ko? Kung ganon nga, hindi niya ako mapipigilan. "One Hundered Thirty" bid ng isang matandang panot. "I have One Hundred Thirty from Mr. Freecs. Who wants to beat?!" The emcee anounced.

“Oo.” Tahimik na sagot ni Kate, tila wala na ring gana pang magpaliwanag. Isang hakbang ang inilapit ni Vincent, bigla siyang napalapit, sobrang lapit na kitang-kita na niya ang mga pinong guhit ng pagod sa paligid ng mga mata nito. Sabi nga nila, thirty is the age of stability. Pero si Vincent, wala pa sa trenta, may bakas na ng pagod ng mga taon.