Thirty-five Novels & Stories

"Rule Number Thirty-Five: No pressure. We move at your pace." Napangiti ako. "Ang dami mo talagang rules. Pero sige, I like Rule Thirty-Five." Dahan-dahan siyang yumuko, tila naghihintay kung lalayo ako. Nang makita niyang hindi ako gumalaw, tuluyan niyang idinampi ang mga labi niya sa noo ko. Isang matagal at mainit na halik na mas masarap pakinggan kaysa sa anumang deklarasyon ng pag-ibig.

Nagitla pa nga ako. "Twenty-five." "Jeez..." Nagtataka ako kung bakit bigla siyang natawa. "Mom is really annoying sometimes," sabi pa niya. "B-Bakit? A-Ano'ng meron sa edad ko?" Hindi ko na nga natiis na hindi magtanong. "I'm thirty-five," seryoso niyang tugon. Napakislot ako. 'So?' "So I bet you don't have any idea why you were brought here, right?" dugtong pa niya.

Wag naman sana siyang manalo! Nahagip ng aking tingin si daddy. Our gaze met. Masama ang tingin niya na parang nangungusap. Ano ang gusto niyang sabihin? Na tigilan ko ang ginagawa ko? Kung ganon nga, hindi niya ako mapipigilan. "One Hundered Thirty" bid ng isang matandang panot. "I have One Hundred Thirty from Mr. Freecs. Who wants to beat?!" The emcee anounced.

sabi ni Diego. Tahimik si Nilo. Nakatingin lang sa hangin si Vaughn. Ako rin napa-isip. Five seconds. Five. Four. Three. Two. One. “Thirty-five thousand seven hundred fifty.” “Tewty-five tawtan seben hanwed pipty.” Napatigil ako. Hindi lang kaming dalawa ang sumagot. May isa pang boses. Napalingon ako. Isa pang bata. Hindi bulol.

Kaya kumunot ang noo ko. "Ho?" pag-uulit ko baka kasi mali ang pandinig ko. "Sabi ko magkano kilo." "35, kuya." Nakita ko kung paano umasim ang mukha nito dahil sa sagot ko. Tila ba hindi nito nagustuhan ang sinabi ko. Mura na nga ang thirty five, ayaw pa niya. Masyado naman yatang kuripot ang lalaking ito.

Muntik ko pang mabulunan ang sarili kong laway habang gulat na gulat sa binanggit niyang edad. T-Thirty five...? "Talaga?" Lumunok ako para maiwasan ang pag piyok ko. Hindi halata na thirty five siya, maayos pa ang pangangatawan niya at nag mistulang halos kaedad ko lamang. Sabagay, ganiyan din ang itsura ni kuya, halos mag kasing edad lang din sila, ang kaso ay mas baby face sa kaniya ang kuya ko.

Bakit wala pa akong naririnig tungkol sa kanya? Habang nalilito si Bernard, tinanong ni Jasmine, “Nag-bid ang Number 35 ng 80 billion. May mas mataas pa ba na bid?” Biglang tinamaan si Bernard ng biglaang kirot ng pag-aalinlangan. Hindi niya alam kung mayaman ba talaga ang Number 35, o nagpapanggap lang. Kung nagpapanggap lang ang Number 35, marahil ay hindi makapagbayad ang Number 35 mamaya. Kung gano’n, mapupunta sa kanya ang Rejuvenating Pill.

"Thirty-five? Forty?" His eyebrow rose. Napanganga na lang siya. Ayaw nitong sumagot sa mga hula niya kaya mas taasan na lang niya at baka umamin din diba? "Oh my God. Forty ka?" "No." "Fifty?" "Do I look fifty?" "Hindi. Pero baka maganda lang ang skincare mo." Darwin shook his head. "I'm thirty-seven." Napatigil siya. Thirty-seven. Nine years older than her. Mary Jane slowly smiled.

seryosong sagot naman kaagad ng Mommy niya sa kanya! Hindi niya naman mapigilan ang mapailing. Oo, thirty-five na siya! Eh, ano naman ngayun! Wala naman sigurong problema iyun diba? Kaysa naman pilitin siya nitong pumasok sa isang relasyon na ayaw niya nga! Ayaw niyang mag-asawa at lalong ayaw niyang magpakasal.

“Oo.” Tahimik na sagot ni Kate, tila wala na ring gana pang magpaliwanag. Isang hakbang ang inilapit ni Vincent, bigla siyang napalapit, sobrang lapit na kitang-kita na niya ang mga pinong guhit ng pagod sa paligid ng mga mata nito. Sabi nga nila, thirty is the age of stability. Pero si Vincent, wala pa sa trenta, may bakas na ng pagod ng mga taon.