Novel & Cerita Three Hundred

Sa ilang buwan naming hindi nagkita, ganito ang dadatnan ko sa kaniya. "Ilan." tanong ko at inis na pinunasan ang luha ko. Bakit ba ako umiiyak, nakakabanas. "30 thousand, meron ka? Ilang buwan din ako hindi nakahingi sayo, malaki naman siguro ang kinikita mo rito, hehe." "30k? Jusko saan mo na naman ba 'yan gagamitin ma?" "Woi, huwag ka nang magtanong, bilis ibigay mo na. Itong batang ito parang g*go, tanong ng tanong. Akin na ang pera!"

Lumawak ang ngiti ko. "Okay, how much?" Nakangiti ko paring saad. "300." Tipid niya paring saad. Kumuha ako ng pera sa wallet at inabot sakaniya ang 500. "Keep the change." Confident ko pang sabi sakaniya. "Thousand." Napakunot ang noo ko sa dinugtong niya. "300 thousand." Dagdag pa niya. "300 thousand?!" Gulat kong tanong kaya napangisi siya. Ibinalik niya ang 500 sa kamay ko.

Thirty million dollars? Ito ay $ 30,000,000! Umupo si Johnson sa couch. Ito ay $ 30,000,000! Paano niya ito mababayaran? Naglakad na si Thomas papunta sa pinto ng kwarto niya. Huminto siya sa paggalaw bago siya lumingon at marahang sinabi, "Dad, kung gusto mo, matutulungan kita na bayaran muna ang $ 30,000,000."

Mapapasakamay na rin niya ang item na ito. "Hays, 300 million!" Kasunod nito, isang tamad na boses ang narinig at kaagad na nanahimik ang buong silid.

Baka masira lang ang araw ko. “Mahal ‘yan.” Inirapan pa niya ako. “Gusto kong isukat, please.” Bumuntong hininga siya saka umirap, “Thirty grams ‘yan, kulang-kulang three hundred thousand ang presyo.” Napaurong ako sa sinabi niya, “Three hundred thousand?” bulong ko pero narinig pala nila. “Oo, paulit-ulit? Umalis ka na, mukhang hindi na babalik yung Sugar Daddy mo.”

Isang hakbang na lang at maaabot na ang tatlongpung milyon na kaya lang niyang itaya. Si Luna ay muling huminga nang malalim, at sa kabila ng bigat sa dibdib, matatag niyang itinaas ang placard. "Tatlongpung milyon." Ang tinig niya’y malinaw, banayad, at may kakaibang hinahon malamig pero magaan sa pandinig, na para bang walang alinlangang lumalaban, kahit alam niyang hirap na siya.

Bakit siningil siya ng driver ng three hundred dollar? “Hindi ba’t nagkakamali ka?” Ang tanong ni Wilbur. Agad na sinabi ng driver, “Tingnan niyo ang metro. Ito ay three hundred and five, pero sinisingil ko lang kayo ng three hundred. May discount na kayo.” “Nagbibiro ka ba?” Ang sabi ni Wilbur ng hindi nag iisip. Hindi ito tungkol sa pera. Halatang sinusubukan siyang iscam ng driver.

Paano magkakaroon ng ganoong karaming pera si Gerald? Gayunpaman, ang hindi mawari na tunog ng matagumpay na transaksyon sa card ay nadama tulad ng hindi mabilang na sampal na humampas ng sunod-sunod sa mukha ni Sara. Thirty thousand dollars! My god. Si Gerald ay merong higit sa thirty thousand dollars at ginastos niya ang lahat na para bang hindi ito mahalaga sa kanya? "Ipapadala ko ang mga ito bahay niyo at sigurado akong makakahanap sila ng isang lugar sayong magandang tahanan!"

Sobrang saya ni Mike. Kinuha ni Avery ang baso niya at uminom. “Wag kang maniwala sa lahat ng nababasa mo sa balita. Hindi naman yan uuwi dito kung hindi niya pa naubos yung mga ninakaw niya diba? Kaya paano natin makukuha ang three hundred million na yan?” “Avery, three hundred million ang nawala sayo tapos nagagawa mo pang mag’tsaa jan?”