Novel & Cerita Time Is Precious Quotes

“It's just a billion. Money. I could earn that.” Napanganga na lang ako. It's just a billion? Jusko! Ang laking halaga kaya iyon. “Bakit kasi ayaw mo pumunta?” “Because I want to spend the day with you.” Deretsahang sagot niya. Napipi ako. “H-ha?” ang tanging lumabas sa bibig ko. “Money is nothing, Alessia. Spending my time with you is more important than money.”

"I know they love you dahil kung hindi, hindi sila mag-aaksaya ng oras para sayo. They value their time so much that they won't waste it to someone not worthy of it." What I said was true. My brothers value their time so much. They are all busy with work. They have their own companies to manage. Mas unahin pa nila an trabaho kesa sa ibang tao. At kapag napansin ka nila at binigyan pansin, that means, you mean a lot to them.

Gaano katagal syang tulog! Hindi pa nga tuluyang gising ang kanyang diwa ng hawakan sya ni Axcel para mag lakad na palabas ng opisina. "Alam mo kung gaano ka importante sakin ang oras ko. Bawat segundo ay mas mahal pa kesa sa buhay mo" masungit nitong wika.

" Painosenteng sabi niya kaya napangiwi nalang kami. "Hindi mo pa nakita yung araw kanina?" Takang tanong naman naman ni Precious na sinangayunan namin. "Well, nakasalamin ako. Tsaka kanit hindi ako nakasalamin hindi ko parin makikita yung araw kase hindi naman kami humihinto at busy ako sa cellphone. Hindi ko nga sinulyapan ng kahit isang beses lang 'yung bintana ng car ko." Paliwanag naman niya kaya pinalampas nalang namin.

Ang kanyang mga galaw ay napakalumanay at puno ng pagmamahal habang nagsalita. "Oh, silly girl... please don’t worry about this little thing. Truly, nothing else in this world matters hmm? not pain, money, anger…none of it matters half as much as life itself, and especially not as much as you. You are the most precious thing I have, and nothing can ever change that."

halos magkanda-utas niyang sagot sa takot. "Overtime?! Ang sabihin mo baka sinadya mong magpalate ng uwi dahil dinadamot mo ang sahod mo! Kailangan nang mabayaran ang tuition f*e ni Precious bukas! At dahil pa-importanteng ampon ka, uuwi ka na lang kung anong oras mo gusto!" bulyaw nito.

Doon pa lang, tapos na ang usapan. “Kung sobrang busy ka, mas mabuti sigurong tigilan mo na ang pagbabadya dito sa trabaho ko. Nakakaperwisyo ka lang.” Diretso kong binaba ang tawag. Walang pasintabi, walang pag-aalinlangan. Hindi ko kailanman ugali ang magpaikot-ikot kapag malinaw naman ang sagot. At kung may isang bagay akong natutunan sa mundo ng negosyo at pera, ito ‘yon: oras ang pinaka-luxury na hindi mo kayang ibalik. Ayoko itong sayangin sa mga taong hindi marunong mag-prioritize.

"Pero hindi ganoon ang tingin ko, lalo na pagkatapos ng lahat." "Mrs. Whitman, sinasabi mo bang…" "Palagi nating nararamdaman na mahaba pa ang hinaharap mula ngayon at marami pang oras, pero baka maikli ang hinaharap. Hindi mo malalaman kung kailan mangyayari ang sakuna. Kailangan nating pahalagahan ang bawat isang minuto at segundo na mayroon tayo. Kung mayroon mang hindi pagkakaunawaan, linawin mo na lang sa kanila at wag mong paghintayin nang matagal ang mga taong pinapahalagahan mo."

Nakakakilabot ang boses nito. My brains don't cooperate with me. Tila nablanko ang utak ko. "My time is precious. The time is running, my dear." Anito nang di ako makapagsalita at natulala nalang sa guwapo niyang muka. I am swayed by his enchantment! The hell. "Tick tock.." aniya.. Kumabog lalo ang puso ko dahil doon. "Tick tock.." "Tick tock.."

"Ano?" "Ang effort at oras mo, Damiel," malumanay niyang paliwanag. "Gusto niyang makita na seryoso ka. Start with something simple. Huwag mong bigyan ng alahas o credit card. Bigyan mo ng mga bagay na magpapatunay na nakikinig ka sa kanya, at nirerespeto mo kung sino siya." effort? Oras? I’ve spent my entire life optimizing my time to make billions. Every minute of my day has a price tag. But thinking about Adrienne? For the first time, I felt like my time would finally be spent on something—someone—that actually mattered.