Time To Heal Quotes Novels & Stories

Ang mga tawa ng kanyang mga kaibigan, kahit sa screen lang, ay tila gamot sa lahat ng pagod at sakit na iniwan ng mga nakaraang buwan. Sa tabi ng mug ng kape, napansin niya ang isang maliit na note na iniwan ni Anikha kagabi: > “Don’t rush your healing, Cress. Even flowers need quiet days before they bloom again.” Ngumiti siya, marahang isinara ang mata. Sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, nakaramdam siya ng tahimik na saya—hindi dahil may kasama siya, kundi dahil natututunan na niyang piliin ang sarili.

Siguro, kailangan ko lang siyang makasama palagi o nang mas matagal pang panahon para maibalik nang lubusan ang kung ano mang naramdaman ko sa kanya noon. Madali lang naman siguro ‘yon. All I had to do was remind and convince myself to feel whatever I felt for him way long before. Sure thing—I wouldn’t be able to go back to my teenage self—but perhaps, I could feel again the same emotion I experienced way back there. All I need is time because time heals more than anything. No, love heals more than everything! All you just have to do is forgive. A little voice at the back of my head screamed. It came from the deepest core of my brain I guessed.

At iyon ang katotohanang kailangang tanggapin. He finally has his own original and complete family. At kahit masakit, kailangan niyang igalang iyon. “Time heals everything,” mahinang sambit niya sa sarili, parang panalangin na paulit-ulit niyang pinaniniwalaan. Unti-unti niyang iniangat ang tingin mula sa bintana, pilit pinapatatag ang sarili. Hindi siya maaaring manatili sa nakaraan. Marami pa siyang kailangang harapin.

Ngumiti siya, pero pilit, isang ngiting mas pangit pa kaysa sa pag-iyak. “Hindi mo na kailangang i-comfort ako, Karylle. Alam kong nangyari na, at kailangan kong tanggapin. Time heals everything, ‘di ba? Kahit anong sabihin mo, hindi naman mababago ang nangyari. Mas mabuti pang hayaan kong dahan-dahan itong mawala.” Tumango si Karylle. “Tama ka, time can heal… pero kung puro sarili mo lang ang kinakausap mo, baka maligaw ka rin sa sarili mong isip.”

mahina kong sambit pero sapat para marinig niya. "Baka its okay if it takes time...to be okay?" mahina niyang wika. "Yeah, healing is a road that is lined with endless grace...ika nga nila." Sinipa ko siya ng mahina at tumingin siya sa akin. "A few days, weeks, or months or year ago, you did not know today. You did not know how you'd make it here, but you made it here, by grace. You are blessed, Jaq. Continue healing, not for us but for your self."

"Salamat mum, magaling na po ba kayo? I mean may dinaramdam pa po ba kayo ngayon?" "Medyo maayos na anak, though minsan sinusumpong pa rin ako. Nakakakilala na ako ngayon at medyo nasa maayos na din ang aking pag iisip. Nakaka recover na kahit papaano sa trauma na nangyari sa akin," malungkot na kwento nito. "Healing takes time mum, ang mahalaga maging consistent kayo sa mga gamot n'yo at iwasang makaligtaan para madali ang pag galing mo."

Ramdam niya ang pagmamahal nito sa kanya. "Ang tagal kong naghanap ng sagot,ang tagal na panahon akong nagtatanong kung paano mawawala ang sakit. Kung paano maghihilom ang sugat ng nakaraan. Ngayon ko lang naisip at ngayon ko lang napatunayan, na kailangan lang tanggapin kung ano ang tapos na, at tanggapin kung ano ang nakalaan pa. Matutong magpatawad at humingi ng tawad. Sumubok muli at bumangon kung sakali mang maramdaman ulit ang sakit. At higit sa lahat, mahibg tapat sa sariling nararamdaman. Maging matapang na mahakin ang taong tinitibok ng puso." Mahabang sagot nito.

"Everyone heals in their own time and in their own way. The path isn't always a straight line, and you don't need to go it alone." - Zeke Thomas Tulala ako kay Fifth habang ginagamot niya ang iilang sugat na nakuha ko nang bumagsak kami kanina. Ang mga luha ko ay natuyo na sa aking pisngi. I feel so exhausted. Sobrang haba ng araw na ito.

Muli niyang binuo ang sarili para may lakas sila ng anak na harapin ang mga susunod na hamon. Kung gaano niya kabilis minahal si Keith, ganoon din kabilis itong nawala sa puso niya. Sabi nga nila, time can heal all wounds. Sapat ang dalawang taon para makalimot, at para magamot ang sugatang puso.

“Kung hindi mo tutulungan ang sarili mo, sino pa?" Diretso ang tingin ko sa kanya habang inaanalyze ang mga sinabi niya. He’s right, at some point. Ako lang ang makakatulong sa sarili ko pero hindi ko alam kung kaya ko na. It takes time to heal wounds. Sa isang punto ay napalingon ako sa bracelet na hanggang ngayon ay suot ko pa. ‘Your ex almost killed one of them.’ “Let’s...try it again.”