Time To Heal Quotes Novels & Stories

So what's the point of hearing his fucking explanation? Ang pagpapatawad ibinibigay yan sa taong deserved ng kapatawaran. Ang second chance hindi dapat minamadali, tulad ng hindi rin ganoon kalimutan 'yong pagkakamaling nagawa o ginawa sa'yo ng isang tao. Ang love, hindi naman yan nawawala. Magalit ka man ngayon, bukas o kahit habang buhay...nariyan pa rin yan. Kaya nga mas mabuting space at time na lang ang hingin mo sakali man. Space to think and time to heal. "Bro Lucas I w*-"

Err. Ilang minuto ang nakalipas at natapos na rin ito. "Looks good," wika niya at inaayos ang kagamitan sa kanyang bag. "Mabuti na lamang talaga at healthy ka kaya mabilis kang nakarecover. Pero wag ka pa rin munang gumawa ng mga bagay na ikabibinat mo. Mga tatlong buwan pa siguro para ma-totally heal na ‘yong mga sugat mo."

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

Not to curse him or to hate him but to thank him for giving him a life to be born in this wonderful life where he exist. Panahon na din siguro para kalimutan na lamang niya kung ano man ang mga grudges sa nakaraan. Past is past, ika nga, so let those pain be healed and forgotten. Let's those scratches from the past the brilliant future that twinkling each moment be refreshed. Tama nga ang sinasabi ng ilang philosopher at sikat na authors, reopening the past is the only way to be healed and unlocking the missing key to make a new beginning of a new chapter in life.

“I will try my best to be brave, just like Elraeh.” Pag-uwi ng bahay ay dumiretso kami sa kwarto. Ramdam ko ang pagod ni Rhevan, parang binuhusan siya ng emosyon na matagal niyang kinikimkim. Bilang ina, masakit tanggapin na may mga sugat na hindi nakikita ng mata. Hinaplos ko ang buhok niya, paulit-ulit, parang doon ko ibinubuhos ang lahat ng tapang na gusto kong ipamana sa kanya. “This is only the beginning,” mahinahong sabi ni Rhett habang nakatingin sa anak namin. “We will take this one day at a time, and we will not rush his healing.”

"You both need time." I swallowed the food before I finally answered him. "Sometimes, the only way to move forward is to cross the threshold of time, and leaving the shadows of yesterday behind." Makahulugan kong saad sa kanya. "Recovery is a journey, not a destination. But what happens when the journey feels like a never-ending loop of pain?" I know we need time pero naisip ko, makakatulong ba yun kung sa bawat oras na dumadaan ay nasasaktan lang kami?

"With Matt, it will take more hours or baka day. Unlike me na nasugatan habang isang lobo. Nasugatan si matt habang isang tao. And if that is the case. Wounds take longer than usual to heal by themselves. Now Matt, better heal soon bro. I guess both of you won't like to stay here for another night" paalala ni Toffee.

"Don't force to forgive him, just...give time to yourself, to heal." Tumango ako. "And time can heal right?" "No. Not all, but it's a part of the process." Tama si Braxien. Hindi lahat naghihilom sa pagtagal ng panahon. Pero paano? Paano ko sisimulan muli ang lahat? Wasak na wasak ang buong pagkatao ko. And I don't know kung saan ako muling magsisimula. Kung saan ko dapat umpisahan ang araw ko. O kung dapat pa ba akong magsimula?

Natawa ako sa sinabi niya at inalis ang aking daliri roon. "Naiintindihan ko ang pinagdadaanan mo, baby. Kung hindi mo kaya, huwag mong pilitin mahirap iyon. Time heals all wounds nga diba?" nang bigla akong may naalala. "Pero hindi ka galit kay Tita Olivia?" tanong ko. Umiling siya.

Hindi ko alam, pero isang tao lang ang naisip ko nang marinig ko yon, marami naman akong kinaiinisan, pero isang tao lang ang hindi ko kayang matagalan na makasama at makita. Hindi ko sinabi yon syempre, huminga lang ako ng malalim bago humarap at sa kanya at ngumiti. “It takes time to heal any wound sir.” “Professor mo ko simula second year college ka, kilala na kita Elara.”