Time To Heal Quotes 소설 & 이야기

“Ever.” Sa huli, habang pinagmamasdan ni Celestine ang natutulog na anak, napagtanto niya ang isang bagay… ang healing ay hindi biglaang nangyayari. Isa itong proseso. May mga araw na magaan, may mga araw na mabigat. Pero ngayon, may pag-asa. At sa bawat umagang nagigising siyang katabi ang pamilya niya, alam niyang kahit maraming nasira noon… may mas marami pang nabuo ngayon.

I always believed that I was given this life because I was strong enough to live it. I survived that night because I know I still have so many things to do in the future. I may be wounded, but everything heals. My body heals. My heart heals. The mind heals. My wounds heal. And I know one day my memory will comeback. I will remember everything...everything. "Addy? M-mine? Oh God..."

Masaya siya dahil nakikipag-communicate ito sa kanyang mama at tanggap ito ng kanyang papa pero never pa silang nag-usap matapos mai-release ang result. Understanding that all pain eventually heals, he is willing to start over. Kung sa ikaliligaya ng mama niya, gagawin niya ang lahat. Napakasaya nito tuwing nagkukwento ito ukol kay Jacob. He knows that healing is a process that must be taken slowly and Jacob needs time to heal from any pain including his own. With an open heart and a positive mindset, handa niyang harapin ang fresh chapter ng buhay niya kasama ang mahal niyang si Maria. Ang pagpapatawad sa taong nagkasala sa'yo ang magbibigay ng peace of mind sa buhay mo—'yan ang motto ng ka

Naglakad ako sa Burnham Park pagkatapos ng klase, bitbit ‘yung notebook. Umupo ako sa bench, pinanood ‘yung mga taong naglalakad, nagbibisikleta, tumatawa. At doon ko sinimulang isulat: > This city didn’t heal me by erasing the pain. It healed me by showing that life still continues even after everything ends. Some mornings still ache, some memories still sting, but that’s how I know I’m alive. And maybe healing isn’t about forgetting someone. Maybe it’s about remembering them without breaking.

Sa bawat maliit na koneksyon, unti-unting nabubuo ang kanyang mundo mula sa trauma. Ngunit sa gabi, bago matulog, lagi niyang iniisip ang nakaraan—ang lahat ng nanakit, ang lahat ng maling desisyon, at ang sakit na iniwan nito sa kanya. Alam niya na ang tunay na healing ay hindi madali, at ang bawat ngiti at halakhak ay may kasamang luha. “Siguro… one day, I’ll be okay,” bulong niya sa sarili habang pinapahid ang luha sa pisngi. “Siguro, may pagkakataon na muling magtiwala. Siguro… may bagong simula.”

“Hindi naman siguro mamasamain ng asawa ko?” “Are you naive young lady?” Tila naiinis na sabi nito. “Siguro hindi na ako masyadong gusto patayin ng asawa mo ngayon. Sabi nga nila diba: time heal all wounds. But the wounds we inflicted to Cyril require more than time. And I also needed healing. I am willing to wait to the day that we can look at each other’s eyes without pain.”

Mariemar Akala ko totoo o epektibo rin sa akin ang kasabihan na, time will heal and ease the pain that you have in your heart. Mali pala! Napatunayan ko na hindi pala para sa lahat ang kasabihan na ‘yun. Dahil hindi kayang paghilimunin ng oras o panahon ang sugat at sakit na dulot sa akin ng kahapon. Mas tama pala na sabihin na, maghihilom ka sa sarili mong paraan at kagustuhan, kapag ikaw mismo sa puso at isip mo ay unang mo na napatawad ang sarili mo sa mga maling nagawa mo at naging desisyon. Ilang buwan na ang mabilis na lumipas sa aking buhay pero parang naroon pa rin ako sa panahon na nasasaktan ako. Mali ko rin ‘yun dahil pinili ko na hayaan na saktan ako ng paulit-ulit dahil lang sa

Ng mga tanong. Niyakap siya ni Gregory nang mahigpit, hinahaplos ang likod nito, para bang siya lang ang mahalagang bagay sa gabing iyon. “You didn’t deserve what he did to you,” bulong nito. Napasinghap si Coleen. “Then why do I still feel broken?” “Because healing doesn’t happen overnight,” sagot niya. “But this… us… it could be the start.” Hindi na siya nagsalita. Yumakap siya pabalik, mas mahigpit.

Pansamantala akong dumukdok habang hinihintay ang alak na pinakuha ko. Kumuha ito ng isang bote ng beer sa fridge at naglakad papunta sa direksiyon ko. Hinintay ko na iabot nito ang alak sa'kin pero hindi nito inabot iyon. "Ang alak hindi niyan kayang gamutin o, alisin ang sakit na nararamdaman mo, mas lalo mo lang maiisip yung nakaraan at lahat ng naging pagkukulang mo. Let the time heal all the wounds of the past, you don't have to pick up the pace para lang mawala kaagad ang sakit. Minsan kailangan lang natin matuto." Makahulugang saad ng bartender bago inilapag sa nakaumang kong kamay ang alak bago bumalik sa pagta-trabaho na parang wala itong sinabi sa akin.

"How about me? Do you think I'll be happy knowing that I lost the chance of being with you?" "Madali lang akong kalimutan. It's not like we've been for years already. Time does heal everything." "If time heals everything then why are you here? You're here because you're still hurting. That's a fact. Sometimes wounds are too deep, it never heals." Pumalatak ito at umupo sa gilid ng mesa. Iniiwas ko ang tingin para hindi ko makita ang sakit sa kaniyang mukha. "Wala ka talagang tiwala sa akin na magagawan ko 'to ng paraan? You do realized I just did right?"