Novel & Cerita Tiya Isabel Noli Me Tangere

Muli akong napatingin sa lalaking katabi nito sabay tango "Hello. Ako naman si Tisay. Pero, ang tunay kong pangalan ay Talia Moreno. Pero, mas magiging kumportable ako kung tatawagin mo ako sa palayaw kong Tisay." medyo mahaba-haba kong paliwanag. "Hi! Well, bagay naman sa iyo ang pangalang Tisay eh. Ang ganda mo tapos parang may lahi ka ding foreigner. Tisay na tisay kong tingnan." nakangiting sagot naman nito sa akin

bati ko, pilit na magalang. “Hmm,” tipid na tugon ni Tiya, saka ako tinitigan mula ulo hanggang paa. “Ikaw na nga ‘yan, Elisa.” Hindi ko alam kung papuri ba iyon o hindi. “Hi,” malamig na bati ni Ate Gladys, sabay upo nang hindi man lang inaanyayahan. Tumango lang ako. “Maupo po kayo.” Nagkatinginan silang dalawa, saka tuluyang naupo si Tiya sa tapat ko.

dagdag niya Nahihiyang ngumiti si Tita Cynthia. “Nakakatawa… mas matanda ako sa’yo, pero ikaw ang nagpapangaral sa akin, Elise. Pero hindi ako nagagalit. Sa totoo lang… nahihiya ako sa’yo. Isang malaking aral ang nakuha namin dito. Hindi namin sasayangin ito. Salamat… sa inyong dalawa.” sambit ni Tita Cynthia

tanging nasabi ko. "Hoy mr. gummy bear!" Nanindig ang mga balahibo ko ng marinig ang pagtawag na iyon ni Corazon sa akin, sigurado akong siya 'yon dahil siya lang ang kaisa-isahang tumatawag sa akin noon. Hindi ko ito nagawang lingunin dahil ayaw ko na lumapit siya rito sa amin, ramdam kong napatingin na sina Claude at Justin sa kinaroroonan ni Corazon basi sa mga mga mata nilang nakatingin sa banda kung saan nagmula ang tinig na tumawag sa akin.

Nagbalik lang ang wisyo ng isip niya nang nang mag-ring muli ang telepono niya. “Alily Sandoval.” Hindi na lang niya ito pinansin pa at inilagay ang telepono sa bag. Hindi kasi siya mahilig magbulsa ng kahit ano. Kaya sa huling pagkakataon bago umalis chineck mo na niya kung wala ng nakasaksak na mga appliances. Ayaw kasi ng Tiya Isabel niya ang ganoon, ito ang isang rule nito sa pagpapatira sa kaniya. Kaya nakaugalian na niya ang ganitong senaryo bago umalis.

Tumayo si Isabella sa tabi ng kama at hindi inabot ang kanyang kamay, "Hindi lang ako tatayo at panoorin ang isang taong mamatay." "Ang pangalan ko ay Maya Saragosa , maaari mo na akong tawaging Maya mula ngayon." Si Isabella ay nag-aksaya na ng maraming oras dito, "Wala akong maitutulong kung mananatili ako dito, aalis na ako." "Teka," pigil ni Maya sa kanya, "Hindi ka pwedeng umalis, ako... Kailangan ko ng mag-aalaga sa akin dito, hubo't hubad ang ibabang bahagi ng katawan ko."

sagot ni Neri. Si Neri o Attorney Nestor Obrero ay kaklase at katropa ni Elise noong High School sila. Si Neri ay isa sa saksi ng kanyang kahangalan noon sa isang Madrigal. Nanligaw sa kanya noon ang binata pero dahil hindi niya type ang maliliit na lalaki ay hindi niya ito sinagot, hindo niya ito binasted, hindi niya pinaabot sa ganun, bago pa man ito muling makapagtanong ay na bestfriendzone na agad niya.

sabi ko naman kay Bianca. “Saan tayo pupunta?” tanong niya. “Syempre secret muna.” sagot ko naman sabay kindat sa kanya. Ilang sandali lamang ay nagpasya na si Tiyo Noel na umuwi. Napahaba ang kwentuhan at ang sabi niya ay gusto na rin niyang magpahinga.

"Basta huwag ho kayo masyadong magpapagod." Napalingon sila nang may kumatok sa pinto. Isang babaeng maputi at matangkad ang tumunghay roon. "Ako ho si Isabel Morente," wika ng babae. "Ako po ang nag-aalaga kay Lola Anita." Kumunot ang noo ni Mia. Hindi niya alam kung bakit biglang bumigat ang pakiramdam niya. Basta, hindi niya gusto ang awra ng babaeng ito.

Dahil lang kumain ako ng isa pang extra na paa ng manok kaysa sa kapatid kong lalaki, pinalayas ako ng tatay ko mula sa bahay sa gitna ng isang snowstorm. Noong tumagal, ang tatay ko na isang archeologist ay nahukay ang aking katawan. Dahil sa nawawalang ulo ko, hindi niya ako nakilala. Kahit na noong nakita niya ang katawan ay may parehong mga peklat na meron ako, wala siyang pakialam. Pagkatapos, ang nanay ko ay kinuha ang aking puso at pinakita ito sa kanyang mga estudyante. “Ngayong araw, pag aralan natin ang puso ng isang taong may congenital heart disease.” Minsan niyang sinabi na makikilala niya ako kahit na anuman ang itsura ko. Mama, ngayon at ang tanging natitira sa akin ay ang