Tragic Love Novels & Stories

Sabay ang pagtulo ng mga luha nila. "Hindi ko inasahan na ganito pala kasakit ate Klio ang ma inlove. Kung alam ko lang hindi na sana. Hindi ko na hinayaan ang sarili kong maramdaman ng bagay na to.. " Litanya ni Trixie habang nanatili sila sa pagkayakap sa bawat isa. "Hindi kasalanan ang mainlove. Hindi ang pagmamahal ang masakit kundi ang tao ang mapanakit Trixie.." Tugon ni Klio.

"Lagi kong iniisip na balang araw, mamahalin mo din ako higit pa kay Trina. Na kahit hindi kita mabigyan ng anak, basta mahalin mo lang ako masaya na 'ko do'n. Kahit na sinasaktan mo 'ko nang paulit-ulit hindi kita iniwan. Kasi kahit papaano, may nararamdaman pa din ako sayo." "Alam mo ba kung bakit galit na galit ako kay Trixie? Because even though Trina was dead, I can still see her with Trixie. And that time I realized that maybe I'm just an option. Sa mata ng maraming tao, I'm a villain, but they just don't know my point of view. You," dinuro niya ang asawa. "You're the one who taught me that love never exists."

Marunong din pala talagang mainlove ang kaibigan na akala niya ay pusong bato. “S-so, matagal na pala kayong magkakilala?” “Kinakapatid ko sya. Ninong niya si Daddy. She was just in high school when I first met her on the roof top of their hospital. She was trying to commit suicide that night. Pinigilan ko sya. Mag mula noon, hindi na siya nawala sa isip ko. I found out na gusto ni Daddy na ipakasal kami.. Pero di ako pumayag kasi ang bata pa niya. Ayokong matali sya sakin dahil lang sa yon ang gusto ng mga magulang namin. I want her to love me truly and just out of obligation. Hinihintay ko lang na tumuntong siya sa tamang edad, para maligawan siya pero nabalitaan ko na nagpunta na siya ng

"Sometimes, you have to endure tragedy before you ever glimpse a happy ending in that so-called love story. Your heart must be bruised, broken—driven to the edge of madness—before you can even hope to feel what happiness truly means." "What a sh*tty advice," pambabara niya. Padaskol n'yang nilapag ang baso sa lamesita at tumayo. "Unitil ang pagpunta mo rito. Imbes na kalimutan ko ang love-love na iyan lalo pa akong kinakain ng galit. Lintik na Elara! Bakit niya ako iniwan!"

Hindi na nanlalamig, e. “Para sa ‘kin? I think… from what I saw around me, love is a courageous, tragic necessity. The voluntary surrender of self-sufficiency to another person, knowing that this deep, interdependent connection grants them the exclusive power to inflict profound, lasting emotional harm. You take risks. You get hurt.” Mahina siyang natawa. “And I don’t want that.” Kumunot ang noo ng kanyang kapatid. “What do you mean you don’t want that?”

“N-No one will accept me, n-no one will love me. They hate me, they don't love me. They hate me for being who I am. I'm a disgrace of the family, I wish I'm dead!” Napatayo si Tahn ng kumawala sa kaniya si Tristañia. Pinaghahampas nito ang unan at pinagsusuntok ang kama. Wala siyang magawa kundi ang panuorin itong nagwawala. Awtomatikong pinunasan ni Tahn ang kaniyang mata ng maramdaman niyang may luhang papatak. “Love, calm down. Calm down.”

Masaktan man siya, he just said what really the truth is. He licked his lip then he give Sapphire a quick look in the eyes. "I guess we failed to bestow each other some. . .respect and trust. For all I know, love is not just about affection and romance. Para pa rin itong isang puzzle na kailangan mong buuin so that it will stand stronger. Pweding mag-fade ang love kung wala naman kayong respect sa isa't-isa lalo na ang trust." Malungkot nitong tiningnan si Sapphire sa mga mata ng ilang segundo. He bowed in so much disappointment ngunit ngumiti pa rin ito bandang huli. "I guess we failed on that part kaya nagka-sakitan kami."

iramdam ng umiibig, at wala namang senyales na nagsasabing inlove siya sa dalaga, ang mabilis na pagtibok ng puso niya lamang, hindi naman siya nagiging mapusok, wala siyang nararamdamang pagkasabik sa dalaga ni yakapin ito ay hndi sumagi sa isipan niya kung kaya alam niyang hindi ito pag-ibig sapagkat kahit na kailan ay hindi na siya iibig. Muli niyang binalikan ang guhit na ginawa sa buhangin, sa taas noon ay ang isang guhit na lalaki at walang pangalan, ito ang may nais pumatay sa kaniya at hindi niya maalala kung sino ito, maski ang itsura nito ay nawala sa kaniyang isipan. Hindi niya alam kung saan dapat magsimula sa paghahanap sa lalaking iyon upang mapigilan at mahinto niya ang masama

I curiously asked. "Your boyfriend is lying, Tiff." And those words broke my already shattered heart early this morning. "Vier is not just a friend. She was his longtime girlfriend. About four years. His great and first love Tiff. Naghiwalay lang sila for an unknown reason and then–" "That's enough. Thank you," putol ko sa iba pa niyang sasabihin since I can't handle the pain na pumapaloob sa dibdib ko.

- sagot ni Lucius "Opo kamahalan"- yumuko si Trajan at sumakay na sa kabayo niya at umalis , habang naiwan si Lucius sa gubat na iyon at di makapaniwala sa sinabi ni Trajan "Kahit na hiwalay kami sa presensya asawa ko pa rin siya at alam kong mahal pa niya ako, Amara naniniwala akong mahal mo pa ako"- biglang bumuhos ang ulan nun , sumakay na si Lucius sa KABAYO niya at umalis sa sobrang galit niya sipa siya ng sipa sa Kabayo kaya ang bilis ng takbo niya hanggang sa nadulas ang kabayo at natumba ito sa sobrang lakas ng pagkatumba natilapon si Lucius at natama ang ulo niya sa Isang bato dahilan ng pagkawala ng malay niya , buti nlng at may mga taong nakakita agad sa kanya