Novel & Cerita Trekking Quotes

Hindi pa naman ako nakapag search kagabi ng something motivational and inspiring quote puro cheesy pick-up lines lang. Buti na lang at nakita ko 'yong quotes for life na nakadikit sa pader. Hindi ko pinahalata na binabasa ko 'yon at dahil do'n, pinuri nila ako kahit na medyo nandaya ako kaya umamin na lang ako at natawa sila. "Pero if words of wisdom para kay Jaq..." this time, I really think hard to form words that could satisfy him to keep living. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." I said straight into his eyes then gave him a bright smile after.

Gaya ng sinabi nila, 'No pain, no gain. Pagkatapos ng halos isang oras na trekking, sa wakas ay nakarating ang grupo sa isang lugar na medyo patag ang lupa. Posible na nakarating na sila sa kalahati ng bundok sa tagal ng kanilang hiking. Kahit sino ay malulula kapag tiningnan nila ang malalim na valley na ilang daang miles ang lalim...

Nagyakag na ang tour guide namin at pinatuloy na ulit kami sa paglalakad kaya napatigil na ako sa pag-picture sa paligid. The start of the trek was easy. The concrete path that leads to the falls is easy to walk on. Sa paglalakad namin ay hindi ako naiinip dahil namamangha ako sa magandang view ng mga terraces, hills, at valley. We also see a quick glimpse into their lifestyle in the community.

Agad na sumunod si Blake sa kanya upang magsilakad kami patungo sa tuktuk ng bundok. I hope I'll enjoy my first mountain climbing. -- "Let's set a camp here." Napahinga kami ng maluwag matapos ang anunsiyo ni Frost. Matagal-tagal din kaming naglakad at halos mamatay sa gutom. Mabuti nalang at 'di masyadong mainit ngayon dahil hindi pa masyadong tirik ang araw. "Ganito pala kahirap ang mountain climbing? Bakit maraming tao ang nagtitiis ng ganito para makarating lang sa itaas?!" Bulalas ko pa habang hinahabol ang aking hininga.

reklamo niya habang naglalakad sila sa snow-covered path. “Speak for yourself,” sagot ni Tanner habang nakapamulsa at sinusundan siya. “That sounds like a good plan.” “Boring,” balik niya. Napailing si Eloise. “Ikaw talaga, wala kang sense of adventure.” “Meron,” sagot nito. “Hindi lang sayang sa bagay na walang kwenta.” Napahinto siya at humarap dito. “So walang kwenta ‘to?” tanong niya, sabay turo sa paligid.

Tatlong sasakyan ang gamit namin. May iilang pinsan kasi na isinama sina Trev at Bella. Wala akong isinamang pinsan kasi wala naman kaming kamag-anak sa mga kabit-bahay namin. Trekking pala ang gagawin namin kasi we will reach the peak of the Mt. Apo. Noon pa lang kasi na bata ako ay pangarap ko na talagang maakyat ang tuktok ng isang bundok. Kaya nga ngayon ay sobrang excited ko.

“Kayanin mo kasi makakauwi ka na, pero sa tingin ko naman ay kaya mo, gawin mong inspiration na makakabalik ka na sa dati mong buhay kaya lakasan mo ang loob mo.” “Tama ka, dapat nga maging masigla ako lalo kasi alam kong makakabalik na ako sa dati kng buhay,” sagot niya habang nakangiti. Gaya ko, may hawak din siyang patpat na panukod, mas madali kasing maglakad o mag-trekking kapag may mahabang patpat na hawak.

Ayaw niya rin mag hiking. Ayaw daw niya kasi ng napapagod siya. Ayaw daw niya ng naglalakad siya ng mahaba, sabi ko kasi sa kanya ito ang madalas naming gawin ang umakyat sa bundok-bundok kung tawagin namin na gawa lang sa mga buhangin na pinagpatong-patong noon para mag mukhang bundok at sisigaw kami kung anong gusto naming isigaw noon. Tapos bababa kami nang nagtatawanan kasi mukha kaming mga ewan, pero at the same time nailabas namin ‘yung mga salitang gusto naming sabihin at giginhawa ang pakiramdam namin.

Hanggang ngayon ay makulimlim pa rin pero hindi naman umuulan. Alam kong nagtataka si Rashid kung bakit hindi niya ako nararamdaman o kung bakit hindi niya ako naaamoy. Sinadya ko ‘yon dahil nga sa plano ko kahapon. Now that it’s done, inalis ko na rin ang shield na nagba-block upang hindi niya ako maramdaman at maamoy. Nagpatuloy ako sa paglalakad habang ine-enjoy ang kapaligiran. I love trekking and I miss doing this. This is also why I love wearing ankle boots. I’m more comfortable wearing this kind of shoes while hiking and trekking.

Inabot ko naman iyon at sabay kaming umakyat. Nang makarating kami sa tuktok ay hingal na hingal na kami. Masaya naman pala ang mag-trekking at skywalk. Medyo nakakalula pero alam ko namang safe ito kahit papaano. Sobrang ganda at napakasariwa ng hangin palibhasa ay puro puno. Masarap tumira sa ganitong lugar dahil walang polusyon. Kapag naging mayaman ako ay bibili ako ng bahay sa lugar na sariwa ang hangin. Sa mga probinsiya siguro ay maganda.