Novel & Cerita Troy: The Odyssey

“Well, I hope so! Kasi kung hindi, oh my gulay! this is going to be a disaster. As in malaking gulo, Suzy. A BIG mess.” Huminto ito sa paglalakad at mariing hinarap siya, "At saka, what’s the point of him moving back here?” taas-kilay nitong dagdag. “I already told you, matagal nang nakabukod si Troy. Simula noong nagplano ng kasal sina Irish at Travis, umalis na siya rito. And don’t even start with ‘wala siyang matitirahan’—hello? Billionaire ‘yon. He can literally build ten way more better mansions in just one snap.”

Yes, pumayag siya sa alok ni Troy na lumabas sila. Napag isip-isip niya na mas mabuti na ibaling niya sa iba ang pansin niya para hindi siya tuluyang mahulog ulit kay Zandro. Habang nanonood sila ng movie ni Troy ay ramdam niya ang pananayo ng balahibo niya sa batok. Pakiramdam niya ay mayro’ng nakamasid at nakabantay sa bawat kilos niya.

Walang paligoy ligoy din na sagot niya. At dito na ako parang natameme. Dahil hindi pala ito simpleng grocery lang kundi senyales ito ng desisyon ni Troy na manatili sa tabi namin, na mamuhay sa simpleng ancestral house na ito na kasama kami. Siniko pa ako ni Nanay Helen na para bang kinikilig ito saka ito bumaling sa lalaki. “Pang isang taong kunsumo na ba ito Troy?” Tanong ni Nanay Helen.

Napakaganda ng tanawin, asul na dagat at sa malayuan ay pigyura ng malalayong gusali ang kaniyang natutunghayan. Ngunit, hindi kagaya ng syudad na maingay. Dito kasi ay ang maririnig mo lang ay ang huni ng mga ibon na lumilipad sa himpapawid. Ang ritmo ng alon at ang himig na dala mismo ng hangin. Tumabi sa kaniya ng tayo si Troy, they over looked the view together. "I told you not to worry about that matter anymore, didn't I? Hailey, do you know why I choose you?"

Sigurado siya rito dahil magaan ang loob niya rito. Napakunot ng noo si Goddy nang marinig ang sinabi ng AI na nagsasalita. Pamilyar na siya sa daang tinatahak niya. At gusto nitong kumanan siya mamaya? Pero kahit na ganoon, ipinagpatuloy ni Goddy ang biyahe at huminto sa isang subdibisyon. Hindi niya maiwasang mapakunot noo nang may mapagtanto. Ang lugar na sinned ni Troy ay nasa loob ng subdivision. Pero mas maiging kumpirmahin niya iyon.

Rich kid, ey? Troy silently starts the engine after he fixed my seat belt and drive off ourselves to who knows where. But for about seconds later, my nose wrench when I smell something unfamiliar. My lips set into a grim line as I again inhale the scent, feminine scent specifically and surely it isn't mine for glory's sake. “What's wrong, princess?” Napansin ni Troy ang pagsimangot ko. “Do not princess me just yet. Where's your perfume?” “What? Bakit?” He stretches himself into me and smells me pathetically. “You still smell heavenly, no bad smells at all. What bothers you?”

Napaatras si Troy pero hindi bumagsak. Nagpalakpakan ang mga tao. Gumanti si Troy ng isang suntok sa tagiliran. May tunog ng pagbangga ng laman sa laman. Hindi siya mukhang sanay sa arena, pero hindi rin siya mahina. May determinasyon sa bawat galaw. Parang may hinahabol. Parang may pinoprotektahan. “Alam mo ba kung bakit siya espesyal?” tanong ni Heidi.

Nakatingin siya kay Troy mula ulo hanggang paa, parang scanner na may laman agad na resulta. Si Troy ay may taas na humigit-kumulang 6'1", moreno, chiseled jawline, may neatly styled undercut na buhok, at suot ang isang light blue button-down shirt na bahagyang fitted—eksaktong eksakto para i-highlight ang broad shoulders at toned arms. Ang slacks niya ay maayos ang fit, at ang postura niya ay parang laging handang mag-model sa cover ng men's magazine. May bitbit pa siyang itim na portfolio folder. Literal na natahimik si Ariel ng ilang segundo, bago biglang napa-iling na parang sinampal ng katotohanan.

Suhestiyon ni Troy na sinang-ayunan ng dalawa. Pinagtulungan na nga nilang tatlo ang mga ito. Halos limang minuto rin bago sila tuluyan nakarating sa bungad ng bahay. Kaagad naman silang napansin ni Timothy. "Anong nangyari?" tanong nito. "Lo, nawalan sila ng malay," sagot ni Troy na agad ipinasa rito ang dalawa. "Halika kayo sa loob, ipapatingin ko sila kay Amang."

Montefalco kay Troy habang hinahagod ang likod nito. Kahit papano ay kumalma na si Troy habang nasa bisig siya ng kaniyang ina. Para bang kahit papano ay nakakuha siya ng lakas ng loob mula sa mga magulang. Nag usap ang kaniyang Daddy at si Alfred. Si Clyde naman ay tahimik na tumayo kasama nila Dark.