Tula Para Sa Mga Bayani Mga Nobela at Kwento

Simple lang ang naging daloy—isang maikling dasal, pambungad na salita mula kay Rajah, at ang mensahe ni Nanay Elena. Nang tumayo si Nanay Elena sa harap ng maliit na podium, nakita ko ang bahagyang panginginig ng kanyang mga kamay habang hawak ang mic. “Para sa aming mga manghahabi, ang center na ito ay hindi lang gusali. Ito ay pagkilala sa aming sining na akala namin ay unti-unti nang mamamatay,” sabi ni Nanay Elena. Lumingon siya sa akin at kay Rajah. “Salamat sa inyong dalawa dahil binigyan niyo kami ng puwang sa pangarap niyo.”

EULA Wala pang kalahati simula ng baybayin namin ang daan papunta sa bukid pero itong amo ko ay halos mapugto na ang hininga dahil sa matinding pagod. "Kaya mo pa?" Ang tinig ay hindi nag-aalala kundi nang-aasar. Siraulong Pancho, ang hilig niyang gawing mahina si Sir Akio. Tumayo ng tuwid ang amo ko at naglakad ng matulin. Napailing nalang ako dahil sa kayabangan nilang dalawa. Para silang nagkakarera, kulang na nga lang ay tumakbo. Saglit akong tumigil sa isang malaking puno nang santol. Pagod na pagod na ko kakahabol sa kanila, buti sana kung kasing haba ng biyas ko ang biyas nila.

Pagtatanim ng mais at pagsasaka ng ilang mga gulay ang tanging bumubuhay sa pamilya nila. Sila muna ang magtatanim sa araw na iyon dahil sa masama ang pakiramdam ng kanilang ama. Malamya pa ang araw ng umaga nang pumunta roon sina Clara. Dala ang ilang pinatulisang mga kawayan at mahahabang bolo ay tinungo nila ang sasakahing lupa. Naroon din ang tatlumpu't pitong taong gulang na ginoong si Simon Dignos, ang bagong itinalagang pinuno ng pinagsamang mga pangkat ng mga tulisanes ng Nueva Seguida na nabuhay at hindi sumali sa nabigong himagsikan ni Damian Vicente sa bayan noon. Kumatawan naman bilang mga pinuno ng mga tulisanes sa bayan ng San Bernardo; ang apatnapu't tatlong taong gulang na p

turan ni Tanya saka tumalikod kasabay ang pagsara ng pinto. Sumunod ang nakakabinging katahimikan. Abala ang bawat isipan ng dalawa patungkol sa kaninang kaganapan. Hindi maiwasan ng mga ito ang mapaisip dahil tila may kakaiba. Napasulyap si Leiluna sa kanyang kapatid na agad na umiwas sa kanya kasunod ang ," Tara na. Gutom na'ko!" ngumiti ito sabay ang pagtayo mula sa kama.

sabi ni Lia, nakakaramdam ng bagong lakas. Habang naghahanda sila para sa huling bahagi ng kanilang paglalakbay, alam ni Lia na ang laban na ito ay hindi na lamang para sa kaniyang sarili o para kay Rafael. Ito ay para sa mga Remnants, para sa mga bata sa Tondo, at para sa bawat Pilipinong nawalan ng boses sa sarili nilang bayan.

" Tama si Jennica.. Labag man sa loob ko ang ginawa ng boss ko, wala rin naman akong choice kundi tanggapin nalang din ang offer nya.. Baon na ako sa utang. Mababayaran ko pa kaya sya? HANGGANG sa dumating na ang araw ng libing.. Sa eulogy, ang mga kakilala at pinaka malapit sa kanyang itay ay nagbigay ng mensahe at parangal para rito. Nagbalik-tanaw sila sa kabutihang nagawa ni Mang Paeng para sa kanila. Huling nagbigay ng mensahe si Raphaelle. "Si Raphael Pastrana ay ehemplo ng isang dakilang ama." Pagsisimula nya. Hindi pa man nya

Art Theodore "I care about your interests and your voice." I looked around to look at everybody. "That's why I am here today dahil narinig ko kayo mga kababayan, at ipinapangako kong hindi kayo mag iisa sa muling pagbangon natin mula sa nangyaring sakuna rito sa Vista Querencia."

humihikbing sabi nya “Baliw!” sigaw ni Tanya sa kanya. Hindi niya pinansin ang kaibigan at umalis na siya. Kung pwede nga lang siyang umalis na at umuwi na ng Manila ay kahapon pa nya ginawa. ********** ELIJAH’S POV:

"Si Hera ang buhay ko, Callie... Ngayong wala na siya, I got nothing to loose." TILA isang tao lang na umugong sa loob ng sementeryo ang hagulgol ng mga taong nakikipaglibing. Nakapangingilabot. Para kay Lando iyon ang angkop na salita para ilarawan ang nasasaksihan. Halos mapuno ang maliit na sementeryo ng mga nakaitim na nakikipaglibing. Kahit ang mga hindi naman malalapit sa mga namayapa ay umiiyak din. Sino ang hindi maiiyak sa sitwasyong iyon? Isang pamilya ang namatay sa isang pagkakataon at ang nakapanlulumo pa ay namatay ang mga ito sa brutal na paraan.

Tuluyan na akong ginupo nang antok dahil sa paghaplos nang mga kamay ni Thud sa buhok ko. 'Sana pagkarating namin sa Bhutan ay magiging maayos ang lahat. Gusto ko nang bumalik sa Pilipinas at muling masilayan ang HuPoFEL. Miss na miss ko na ang ingay ni Saviel, Sinji, Andrew at nang iba pang mga kasamahan namin.' --