Tula Para Sa Mga Bayani Novels & Stories

"O baka tinadhana na nga talagang traydurin si Heneral Antonio Luna na wala lamang ginawa kundi mahalin ang ating bayan. Tinadhana na siguro ang mamatay s'ya at puriin bilang bayani, dahil ang impluwensiya ng mga Amerikano ang isa sa makabubuo ng pagkatao ng mga Pilipino sa susunod na henerasyon." Napatigil sa paglalakad si Isagani at tumingin sa akin, ganoon rin ang aking ginawa. Bahagya akong natawa. "Alam ko, hindi mo maintindihan ang aking gustong ipakahulugan."

I heard Manuel mentioned my name by the use of the IFB I am now wearing. After that, I waited for the producer's signal for my turn. I waited for about 2 minutes for the sound-on-tape before I finally had my turn to talk, "Tuluyan na ngang nakapasok sa Philippine Area of Responsibility ang bagyo kahapon sa hapon. Malaki ang dalang pinsala nitong bagyong ito lalo na sa timog bahagi ng Luzon..." I stopped when I felt something itchy in my throat but I immediately cleared it and continued talking, "Ako ngayon ay kasalukuyang nasa mismong lugar kung saan tumama ang bagyong Lirpa. Sa mapapansin ninyo, hindi masyadong malakas ang ulan gayunpaman ay may kalakasan pa rin ang hangin na naging dahilan

halos tulala nitong saad na ikinabuntong hininga ko na lamang. "Pero hindi pa naman huli ang lahat, hindi ba? Tama siya sa una niyang sinabi, na at least nabubuhay ka pa. You can still do everything to gain your strength and turn that tragedy as your inspiration," tapik ko nang makailang ulit sa kanyang balikat.

Niyakap ako ng mahigpit ni Tanya at pinakalma. " Bestie, ikaw iyong babaeng kilals ko na palaban sa hamon ng buhay. Kaya hindi ako sanay na malungkot ka." Malungkot na wika ni Tanya. " Salamat,bestie. Paano ba iyan, ikaw na muna ang mag-apply sa LS. Kailangan ko munang umuwi sa Bulacan. Kawawa naman si papa..." Naiiyak ko na naman sambit.

Hindi dahil para mapatawad ako ng panginoon pero upang makagawa ako ng mabuti sa kapwa tao ko kahit sa makasalanang paraan ako nabubuhay. "Ate Alera, salamat po!" sabi ni Miguel sa akin. Isa sa mga batang namamalagi sa kumbento. Gumaan naman ang loob ko dahil sa pasasalamat ng mga bata. Pakiramdam ko ay kahit papaano ay may silbi ang buhay ko bukod sa ginagamit ng ibat-ibang mga lalaki.

Wala sa loob na napatingin ako kay Selio na siyang nagkibit balikat lang. "May tinatago ka palang pinsan, di mo man lang nakwento haha!" Nakangiting banat ni Arvin kay Selio bago ito sumulyap sa akin, "Taga saan ka ba? Baka balak mong tumira sa isla nako, pwede kitang samahan mamasyal." "Diyan lang sa loob ng PAR." (Philippine Area of Responsibility) Pabirong sagot ko. Tipid na ngumiti ako dito gawa ng hindi ako kumportable sa personal na mga katanungan niya.

RED Tulala at hindi pa rin siya makapaniwala habang nakatitig sa bangkay ng mga nasa harapan niya. Sino ba ang mag a- akala na sa bawat oras na laman ito ng isip niya, ay narito naman ito at piniling lumayo sa kanya? Sobrang nasorpresa siya ng sabihin ng mga kaibigan nito na si Sheena nga ang babaeng nakasiping niya ng gabing iyon, ngunit palaisipan pa sa kanya kung bakit si Cynthia ang nagisnan niya na nasa tabi niya.

Nasasaktan din ako pero mabuti na ang ganoon, hangga't maaga pa'y sabihin ko na sa kanya ang totoo, na kaibigan lang ang turing ko sa kanya. "May meaning ba ang tulay na 'yon? Ang mga puting alitaptap lang naman ang special do'n," tugon ko upang hampasin ako sa braso ni Ate Maria. "Hindi lang ang mga puting Cartilee ay espesyal doon, pati na rin ang tulay. Ang tulay na iyon ay ang pinakaunang tulay sa Salamanca!" Namilog naman ang aking mata dahil doon. "Talaga?!"

"Tinuruan mo akong ang tunay na lakas ay hindi nasa dulo ng baril, kundi sa tapang na maging marupok sa harap ng taong mahal mo. Ikaw ang aking kahinaan, at ikaw ang aking tanging kaligtasan." Nagtagpo ang kanilang mga labi sa isang halik na puno ng pangungulila at pangako. Hindi ito halik ng pagnanasa lamang, kundi halik ng dalawang taong nagbuwis ng lahat para sa isa't isa. Sa sandaling iyon, ang mundo ng Mafia, ang World Court, at ang Ikaapat na Protokol ay naglaho. Mayroon lamang Ryella at Vladimir, sa gitna ng dagat, sa ilalim ng basbas ng langit.

"Ang mga taong tulad ni Valeriano ay nagpapakasasa sa kapayapaan na hindi nila ipinaglaban. Nakalimutan na ng mundo ang mga tunay na bayani." Tumingin si Brayan sa kanyang panganay na anak. Nakita niya ang apoy sa mga mata nito, ang parehong apoy na minsan ay nag-alab sa kanya. "Anak, ang pagiging bayani ay hindi tungkol sa pagkilala," mahinahon niyang sagot. "Ito ay tungkol sa paggawa ng tama, kahit na walang nakakakita. Ang kapayapaan ng pamilya natin ngayon, iyan ang ating gantimpala."