Romans & histoires Tula Para Sa Mga Umaasa

“I had never doubted that you will find your way b-back to me, h-hija. I know y-you’ll come back. And now you’re here.” Napaluha na rin si Lara, hindi pa rin makapaniwala na sa loob ng maraming taon ng kanyang paghihirap at pagtitiis, mapapalitan na ‘yon ngayon ng bagong pag-asa ng isang mas maayos na kinabukasan para sa kanya at sa kanyang magiging anak. “Salamat po sa pagpayag ninyo dito sa plano ko, Lola," sabi ng dalaga.

Tila isa itong anghel, nagliliwanag, nagniningning, at naghahatid ng kaligtasan at kapayapaan. Mapait siyang ngumiti. Hindi pa naman siguro huli para ipaglaban kung ano ang nararamdaman ko? Hindi pa naman siguro huli para sumugal kahit na malaki ang posibilidad na mauubos lamang ako? Isip niya.

Tulad ng magiging desisyon ko. Di ko alam.. Magiging madali siguro sa akin kung... di ako masyado naging malapit sa kanya. "Sana walang nangyaring masama sa mga taong bayan..." "Kapag kalikasan na talaga ang nagpaparusa... wala ng magawa ang mga tao... kundi tangapin ang parusa... ng may pag-asa na may hanganan din ito." "Kakaiba ka din mag-isip."

Usal n'ya sa sarili. Tulala siyang umupo sa gilid ng kama habang meron siyang naiisip na reyalisasyon: 'Meron nga yata'ng mga bagay na hindi mo puwedeng makuha kung hindi talaga laan sa 'yo, no? Siguro ay tanga lang talaga ako at ngayon lang ako nagising na dapat ay noon pa. Hindi bale, nagawa ko na ito noon, magagawa ko uli ito ngayon.'

Ang paghihintay ay masakit ngunit ang isang tulak lang ay langit. At gayunpaman, sa paanong paraan ay parang may mapapalampas ako rito dahil masyado akong nakatutok sa pagiging mabuti… perpekto pa nga kahit alam kong imposible ito. Bawat tulak ay nagpinta ng isang larawan ng kung ano ang maaaring maging hinaharap, isang hinaharap na kasama si Eliana—Kung magpapasya siyang manatili rito.

turan ni Tanya saka tumalikod kasabay ang pagsara ng pinto. Sumunod ang nakakabinging katahimikan. Abala ang bawat isipan ng dalawa patungkol sa kaninang kaganapan. Hindi maiwasan ng mga ito ang mapaisip dahil tila may kakaiba. Napasulyap si Leiluna sa kanyang kapatid na agad na umiwas sa kanya kasunod ang ," Tara na. Gutom na'ko!" ngumiti ito sabay ang pagtayo mula sa kama.

tugon ni Ella na puno ng pag-asa at inspirasyon. Sa bawat sandali ng kanilang pagtulong at pagmamahalan sa ibang tao at hayop, mas lalong naging matatag at wagas ang kanilang pagkakaibigan. Hindi lang ito tungkol sa kanilang sariling mga hangarin at pangarap kundi pati na rin sa kanilang kakayahang magbigay at magmahal ng walang hinihintay na kapalit.

Sa puntong ito ay kinabahan si Vahlia, nang iniangat niya ang ulo ay sumalubong ang nakangiting mukha ni ate Sol sa kaniya. “Wala pa sa sukdulang kabanata ang lahat. Kinakailangan mong maging matatag, hindi ikaw ang siyang nakikita kong mahina at duwag na Binibini sa aking harapan. Hindi ikaw ang kaharap ko ngayong umiiyak at nagmamakaawa. Hangga’t sumisikat ang araw ay hindi pa nawawala ang natitirang pag-asa. Hanapin mo ang katotohanang ikinukubli ng kabanatang ito. Matutulungan ka niya at matutulungan mo siya. Hasta nuevamente, Vahlia Medrano. Confío en ti. (Hanggang sa muli, Vahlia Medrano. Nagtitiwala ako sa iyo.)”

Tuluyan na siyang lumakad at lumayo sa silid ng isa sa kambal niya. Masakit din para sa kaniya ang mga binitawang salita ngunit titiisin niya dahil umaasa siyang matatauhan ito. Wala siyang balak kalabanin ito dahil pinalaki sila ng mga magulang nila ng maayos. Gusto lamang niyang imulat ang mata nito sa maling pagtrato sa dalagang buntis. Walang nakakaalam sa katotohanang hindi umuwi sa bansang Pilipinas ang dalaga dahil maselan ang paglilihi nito. Laking pasasalamat na lamang niya dahil siya ang nilapitan nito kaysa sa ibang tao. Nasa Madrid pa rin ito at nasa pangangalaga niya. Ginawa niya iyon alang-ala sa magiging pamangkin niya. Bahala na silang mag-isip na babae niya ito dahil siya la

Gusto ko lang palakasin ang loob nito na umaasa at patuloy pa ring umaasa sa lalaking walang ibang ginawa kundi ang saktan lang ang damdamin niya. I sighed. Nandoon na sobra akong naaawa sa kanya but she promised me, huli na ’yon. Kung hindi pa rin, ito na mismo ang iiwas at lalayo kay Logan. I wish and I’m hoping na sana maliwanagan na si Logan. Sana, makinig na siya kay Klara. Hopefully! I wish Klara would have a happy ending with her ultimate sweetheart. Sana, sana, sana . . .