Tula Tungkol Sa Pag Asa の小説・ストーリー

BANG Hope and Faith Ang panalangin, paniniwala at pag-asa ang una’t huli na makakapitan mo sa mga ganitong klaseng trahedya ng buhay mo. Hindi ko alam kung kaylan matatapos, hindi ko alam kung ano ang patutunguhan pero sana sa dulo ng lahat ng ito ay maganda ang katapusan.

"Let's all think positive. Walang imposible sa mga taong naniniwala sa kapangyarihan ng kabutihan." "Samahan na lamang natin ng dasal na pumanig sana sa atin ang suwerte ," ani Dante. "Tama," segunda ni Aldrich. "Huwag tayong mawalan nang pag-asa." Tumango si Gerald bilang pagsang-ayon sa sinabi ng mga kaibigan. "Ang tanging magagawa na lang natin, umasa. Malay niyo. Baka sa huling minuto ng paglilitis, may himalang mangyari na babago sa takbo ng kaso."

Hindi maganda ang alaalang naiwan dito pero mukhang hindi ito nakikitaan ng emosyon sa mukha. I am afraid of the people who are good at hiding what they truly feel. Because I might be dealing with the most scarred ones, yet I still have no idea I am already killing them more. "Sa bawat pagdaan ng taon, o buwan, o araw man lang, nagpapasalamat ako," Ash continued. "Because until now, everything still looks... impossible." You were tough, Ash Santillan. "Obstacles occur. TAP faced some serious company problems, yet we're still here, recovering. That's already a success in my part." Pinasadahan niya ng tingin ang lahat ng dumalo. "To all our visitors, thank you for being a part of one of the TA

Isang matalinong aso na kunwaring walang pakialam. Ngunit kitang-kita sa mga mata ang pag-asa. At sa likod ng maingat na ngiti ni Dylan, nakita rin niya iyon. Pag-asa. Takot. At pananabik. Parang isang batang naghihintay ng sagot na kayang baguhin ang buong mundo niya. Makalipas ang maraming taon, hindi na maalala ni Janella kung ano mismo ang isinagot niya noon.

Tanong pa nito. "W-wala naman, gusto ko lang ay assurance baka naman kasi mamaya bigla bigla nalang ako nahuhulog tapos di naman pala ako kayang saluin diba?" Palusot ko. "H-ha? Haynako, osyana baka hinahanap ka ni Mr. Fuentes naku! Mainit pa naman dugo non satin." Saad pa nito. Natawa nalang ako ng ipagtulakan niya ako at kumaway kaway pa.

Ang tanging pag-asa ko ay ang panahon, at ang pag-asang sa huli ay makakahanap tayo ng landas na magdadala sa amin sa tunay na kapayapaan—kasama man o wala si Kenzo. TO BE CONTINUE

"Magandang araw muli talaarawan, narito ako sa Ilog paraiso. Ilang araw na ko dito at nagbabakasali na mapapagawi si Juancho, pero umaasa ako na baka dumating siya at puntahan ako rito. Alam mo bang mahal na mahal ko siya, kaya umaasa ako na maalala niya ako, at alam kong mahal niya din ako. Kaya di ako nawawalan ng pag-asa na darating siya. Alam kong darating siya." - 21 Mayo (1897) "Grabe ka pala ate, talagang naghintay ka. At umaasa ka darating siya." di makapaniwalang sabi ni Lara pagkatapos basahin ang talaarawan ko. "Siguro ganun pagnagmamahal ka, aasa ka hanggang kaya mo. Masaktan man o hindi ay gagawin mo lahat." saad ko sakanya habang nakasandal ako sakanya. Dahil patuloy pa rin sa

"Bilisan mo pa. Diinan mo pa..." Tumango naman ito at binilisan ang galaw. Napanganga na lamang ako. Kung kanina sarap lang ngayon langit na ang tinatamasa ko. "Ganyan nga! Itudo mo! Ipasok mo! Isagad mo ng tudong-tudo!" hiyaw ko kasabay ng mga halinghing at ungol ko. Hindi ko pa man naaabot ang rurok ng kaligayan ng magsalita ito habang patuloy parin ang ulos nito."Wanna explore more?" Tanong nito sa baritong boses.

RUTH’S POV TULALA na naman ako habang nasa harap ng pagkain. Hindi pa ako nangangalahati sa pagkain ko, mukhang maabutan na naman ako ng bell. Sa totoo lang, wala akong gana kumain. Wala naman na kasing rason para kumain. Wala nang rason para mabuhay. Hindi ko alam kung bakit nandito pa ako. Ilang beses ko na ring pinagtangkaang wakasan ang buhay ko pero nagigising pa rin ako sa aking maliit na higaan.