Tula Sa Pangarap Mga Nobela at Kwento

isinantabi muna niya ang kanyang pangarap kahit pa mahirap. Upang mawala sandali sa kanyang isipan ang pangarap niyang iyon.Pinag-aralan nilang magpinsan ang pagkukumpuni ng mga sirang sasakyan...hanggang sa matutunan nila at naging ganap na silang mekaniko kahit mga bata pa lamang sila.

And that is to rule, to take over and to kill. Pero habang nakatingin ako sa mga kabataan kaedaran ko lang na nakatira dito sa ilalim ng tulay napapaisip ako. Bakit sila simple lang ang pangarap nila? Bakit hindi ako pwedeng maging tulad nila? "Ako, simple lang ang pangarap ko, maiahon ko lang ang buhay nating apat." Nagnining ang mga mata nito habang sinsabi ang mga salitang yun.

“Limang milyon ‘yan. Imagine kung… kung magsusumbong ako, life-changing ‘yan.” Dumaloy sa isip niya ang mga pangarap—utang na mababayaran, bahay na maaayos. Napahalik siya ng konti sa labi, dahil parang hindi makatotohanan ang magiging kapalit ng isang larawan lang.

Takot ang nasa dibdib ko, pero mas malakas ang pagnanais. Gusto kong makita ang mundo. Gusto kong maranasan ang buhay na hindi umiikot sa taniman at palengke. Gusto kong patunayan na hindi hadlang ang pinanggalingan para maabot ang pangarap. Kinabukasan, maaga kaming nag-empake. Isang maliit na maleta. Ilang damit. Lumang sapatos. Isang notebook na puno ng pangarap at plano.

Expectation Ang pag-ibig na nababalot ng inaasahan ay parang isang bulaklak na itinanim sa lupang hindi angkop—pinaglaanan ng panahon, inalagaan nang buong puso, ngunit unti-unting nalalanta sapagkat hindi sapat ang pag-aalaga kung hindi tama ang pundasyong kinalalagyan. Sa huli, ang mga talulot nito ay nahuhulog, isa-isa, habang ang pangarap ng pamumulaklak ay unti-unting nagiging abo ng pagkabigo.

"You know that I love you, right?! Gusto ko ay makasal na agad tayo at magiging akin ka na nang tuluyan. Mahirap ba intindihin 'yon?" "Pero paano naman ang pangarap ko? Hindi porket dumating ka sa buhay ko ay kakalimutan ko na ang sarili ko?! Pangarap ko na 'to bago ka pa man dumating sa buhay ko, kaya hindi mo ako mapipigilan!... Kahit pa hiwalayan kita, gagawin ko... para sa pangarap ko!"

At saka hindu rin naman ganoon kadama ang init dahil sa malakas na simoy ng hangin. Inangat ko ang aking mga paningin sa mataas na puno. Tulad ng punong ito ay mataas at matayog din ang pangarap ko. Mataas na kung minsan ay napakahirap abutin, at ilang beses pang mahuhulog bago marating r***k. Nagdadalawang-isip pa dahil alam ko sa sarili kong ang pangarap na mabuo ang pamilya ko ay isang mataas na pangarap na kahit kailan ay hindi ko maaabot.

“Ako naman ang una mong minahal. Sa akin mo unang na-experience kung pa'no magmahal, sa 'kin mo unang pinangarap ang lahat... ang makasal, magkaanak at tumandang magkasama, tanda mo pa? Ikaw ang nagsabi no'n sa 'kin.” “Yes, sa 'yo ko nga pinangarap na mangyari ang lahat ng 'yun, pero dati 'yun, iba na ngayon. Dahil si Thalia na ang pinili kong makakasamang tutupad ng mga pangarap na ‘yun.”

Wala nga ba siyang pangarap? Tumingin siyang muli sa langit, "Inay, gusto ko pong maging Arkitekto, gusto kong magdisenyo ng mga gusali, gusto kong makita na maging totoo ang lahat ng disenyo ko," aniya saka ngumiti. Simpleng buhay man ang gusto niya ay may pangarap pa rin siyang gustong maabot. Tumayo siya saka pinagpag ang likuran ng shorts, nagpaalam na siya sa inang bituin at nagtungo na sa bahay.

Halos mag-walling ako dahil sa nararamdaman ko. “Kaoree! Ikalma mo! Marami ka pang pangarap sa buhay okay? Hindi ka pa handang maging ina.” Sa ngayon, pangarap ko ay maitawid si Lucky ng college saka makapagpatayo ng bahay ni Lola. Sa Mama at Papa ko na nasa langit, ayan na nagbigay na ng sign, pero huli kong ibibigay ang apo na gusto niyo.