Novel & Cerita Tula Tungkol Sa Kapaligiran

And we can relate much in different aspects of this experience. Tumulak kami papasok sa kagubatan kasama ang tourist guide na kanina pa nagsasalita. She's introducing the animals here and there, together with their designed characteristics. Mabuti na lang at namamasyal lang kami at hindi nagsusulat. I can never start a chapter with this kind of noise. I'm allergic with human noise and I consider it as a big interruption; but the natural noise from the nature is a great motivation.

Natawa na lang siya sa sarili. TOTOO ang mga sinabi ni Helena. Napakaganda nga sa lugar na iyon. May maliit na ilog na ‘di kalayuan sa bahay bakasyunan ng mga ito. Malinaw at malinis ang tubig. Ani kay Tyong Lino na kasama nila sa paglilibot, malapit na raw sa bayan ng Basud ang lugar na iyon. Kumbaga ay extension lang iyon ng ilog sa isang barangay sa Basud. Sari-sari ang mga halamang kahoy na nakatanim sa paligid. Naglambing pa si Helena kay Tyong Lino na ipamitas siya ng makopa at balimbing.

Pero kahit anong ayos niya, ramdam pa rin niya ang mga matang nakatingin. Hindi siya sanay sa ganitong environment. Dati, alley at basura ang mundo niya. Ngayon, puro sosyal at mayayaman. At sa gitna ng campus na ito, parang may isang taong gustong ipaalala sa kanya na hindi siya kabilang. Si Camille. Habang naglalakad si Lira papunta sa hallway, narinig niya ang mga bulungan.

Ang tanda ko na, pero kinukurot niya pa rin ako, minsan nga parang gusto ko rin s’yang kurutin eh, kaya lang baka lalo lang akong masaktan. Dinukot ko mula sa bulsa ng backpack ko ang tumbler ko at bahagya akong uminom ng tubig habang nakatingin ako sa labas ng bintana. Bahagya akong napangiti kasi napakapayapa ng kapaligiran. Mangilan-ngilang bahay lamang ang makikita mo sa paanan ng mataas na bundok na napalilibutan ng mga punong-kahoy. Tila ba ang sarap-sarap tumira rito. Malayo sa magulo at mapang-husgang kabihasnan.

Kabanata 45: Terrains Pinaglandas ko ang paningin sa buong paligid. Ang mga puno ng narra na namumulaklak nang mahalimuyak ay nagbibigay ng lilim sa buong venue. Hapon na subalit hindi mainit ang paligid dahil nga sa mga puno. Tamang-tama lang ang liwanag sa buong lugar. Ang banayad na kaluskos ng mga dahon at ang huni ng mga hayop sa malayo ay lumilikha ng magaan at matiwasay na kalagayan ng kapaligiran.

Malaking isda kasi siya. "Ayan tapos na." Sabay balik niya sa natitiran uod sa paglalagyan nito. Ang hightech pa nga dahil ma natral habitat ang mga uod sa environment nila. Nasa loob sila ng isang lab style na may mga halaman at ilaw. Ang dami nga nila.

Hindi na nila kailanga'ng pumunta sa ibang lugar upang hanapin kung saan sila nakakapagsulat nang maayos, kung saan bumabagay ang isip at puso nila, kung saan tumutugma ang mood nila para magsulat nang tuloy-tuloy at maabot ang quota. Technology advances happened. It was lately inserted, and this eco-friendly innovation became known to other publishing companies who can't do anything but to envy it. This part of the TAP building is an artificial world with artificial environment which is experienced through sensory stimuli provided a computer. It has the thing they call 'virtual reality.'

Hiningi nila ang tulong ng ating Alyansa, hindi upang ipagtanggol sila sa pamamagitan ng sandata, kundi upang tulungan silang ipaliwanag sa iba na ang pagkasira sa kalikasan ay walang hangganan — na ang bawat pagkakamali ay dadaloy sa hangin, sa tubig, at sa ulan hanggang sa maabot nito ang lahat. Nang tipunin ang lahat ng kinatawan, nagkaroon ng matinding pagtatalo. May mga nagsabing hindi na natin sakop ang mga ganitong bagay, na ang mga gawain sa malalayong lugar ay hindi na natin kayang pigilan, at na baka kapag nakialam tayo ay magkaroon tayo ng kaaway na makakasira sa ating sariling kapayapaan. May mga nagsabi rin na ang pagbabago ay natural na bahagi ng mundo, at hindi natin dapat sis

Tanging isang tango at ngiti lang ang itinutugon ko. Hindi naman ganon kalayo ng nilalakad namin, natatanaw ko pa nga rito ang sasakyan ni Carl na nakaparada sa tabi ng isang malaking puno...Maliit lang kasi ang daan, kapag pinasok ang sasakyan rito ay tiyak na masasagasaan ang mga pananim na nasa gilid..

That way, abot pa rin ng liwanag ang kinaroroonan nila. “Isn’t it nice to be one with nature?” Ipinalibot nito ang tingin sa paligid. “You really have a nice place, Tashi. Pero, paano napunta sa iba?” “Circumstances. Needs.” Ibinaling niyang muli sa harapan ang paningin. Itinaas niya ang magkabilang tuhod, niyakap ang mga iyon, at ipinatong doon ang kanang pisngi at tumitig sa paligid. Ang ganda nga ng lugar nila. Ang kapatid niya ngang si Ollie, hindi nagsasawang ipinta. Pero hindi na nga sa kanila.