Tula Tungkol Sa Kapaligiran 4 Stanza Mga Nobela at Kwento

[Ang Pintuan ng mga Itinakwil] Ang bawat hakbang sa lupain ng Tondo ay tila pagpasok sa isang dimensyong nakalimutan na ng mapa ng "Bagong Maynila." Habang ang sentro ng lungsod ay nagniningning sa mga holographic billboard at mga sasakyang halos hindi humahalik sa semento, ang lugar na ito ay nananatiling nakaugat sa kalawang, putik, at amoy ng sunog na plastik. Para kay Lia, ang bawat anino ay tila isang banta, isang matang nagmamasid mula sa mga madidilim na eskinita na tila mga bitukang paikot-ikot sa katawan ng isang higanteng naghihingalo.

Hindi pa huli ang lahat; ang pagkakataon ay maaaring nawala sa pinto ng Talyer, pero hindi sa labas ng mundo. Lumakad siya sa kalsada, dala ang lahat ng gamit, at bawat hakbang ay may kasamang pakiramdam ng kabiguan at pagkakasala. Ang simoy ng hangin ay malamig at tila kasama sa kanyang kalungkutan.

Matayog man sa paningin ng ibang tao, sa loob naman nito ay ang nagtatago at lumalaking lanta. Sinidlan kong muli ng tubig ang baso at ipinainom uli siya. Uminom naman siya ulit at parang unti-unti ay napawi ang kanyang pagkauhaw.Kaming mga mangagagaway ay sumasamba sa apat na wani ng kalikasan, ang lupa, hangin, tubig at apoy. May mga iba't ibang katangian kaming naangkop sa kalikasan. Ngunit ganoon man kalaki an gaming katangian ganoon rin naman ang pagkabigat n gaming kapalaran. Madilim talaga ang paligid at ang lamparang hawak ko lamang ang tanging ilaw sa loob noon. "Nagpaluto ako ng sinigang na manok, dito ka na maghapunan, Eduardo," anyaya ni Carmela sa akin na may bakas pa rin ng ka

biglang sabi niya matapos ang katahimikan. "Ano naman 'yon?" "Ayon sa kuwentong iyon, ang araw, buwan, at ang mga bituin sa langit daw ay ang korona, suklay, at ang kuwintas ni Alunsina. Parte ng mga alahas na isinaboy ni Tungkung Langit sa kalangitan para lang makita si Alunsina. At saka 'yong ulan at kulog? Luha at boses raw ni Tungkung Langit 'yon, na desperadong tinatawag ang kaniyang asawa at dinadamdam ang sakit ng kaniyang pagkawala. See? That's how he loves Alunsina 'cause up until now, nararamdaman pa rin natin ang kulog at ulan kaya ibig sabihin umiiyak pa rin si Tungkung Langit sa pagkawala ni Alunsina."

pigil kong bulalas. Hanggang sa tuluyan kong Ikatigil ang paghawi niya roon ng tuluyan, dahilan para ito'y bumukas na wari mo'y isang lagusan. Hindi ako makapaniwala.... Isang paraiso, isang paraiso ang sumilip sa burol. Paraisong may mas maliwanag na sinag ng buwan kaysa sa kung anong mayroon sa baryo. Ikinakurap ko pa ito ng paulit-ulit, dahil napakaimposible ng mga nakikita ko.

Ngunit maging siya ay panay rin ang pag-agos ng mga luha. “Ikaw din. Tama na yang pag-iyak mo. Naghahalo na ang sipon at luha mo.” Kapwa na nagpakawala ng tawa at muling niyakap ang isa’t-isa ng walang kasing higpit. Ang kulay kahel na kapaligiran ay unti-unting nilamon ng kadiliman. Malamyos na musika ang pumupuno sa buong paligid.

tanong ko, namangha sa ganda ng simpleng setup. "Habang kausap mo si Tita Lita kanina bago sila umalis," sagot niya. Naupo kami sa kumot. Sa itaas namin, ang langit ay malinis at punong-puno ng bituin, tila walang pahiwatig ng gulo na nagaganap sa paanan ng bundok. Pero ang mas nakaka-magic ay ang mga alitaptap na nagsisimulang lumabas mula sa mga madidilim na bahagi ng hardin, dahan-dahang lumilipad sa paligid namin na parang mga maliliit na engkanto.

Napapangisi kong kinalabit ang gatilyo nito kasabay ng pagliwanag ng kapaligiran sa libo-libong mga sulong mistulang nagkalat sa paligid. “Dunong at katapangang tulad ng agila! Himagsikang magiging hudyat ng pagbagsak, sugod!” puno ng pag-asang sigaw ko kasabay ng magkakasunod na pagsabog at putok ng baril mula sa magkabilang panig.

sagot niya sabay ngiti saka pilit na kinakalma ang sarili. Ilang minuto pa ang dumaan, nang huminto sila sa paglalakad at marating ang isang water falls ay eksaktong huminto na rin sa wakas ang ulan. Kasunod niyon ay tuluyan nahawi ang mapulang ulap sa kalangitan at sumilip ang maliwanag na buwan. Doon tumambad sa harapan ni Luisa ang animo paraiso dahil sa labis na ganda ng kapaligiran.

paliwanag nito. Tumango-tango siya. Nakangiting iginala niya ang mga mata sa paligid. Nakakawala ng problema ang naggagandahang mga bulaklak na nakapalibot sa kaniya. Flowers don’t just paint the surroundings beautifully; it gave the world peace and hope. Na sa pagbukad ng mga bulaklak, kalakip ay magandang bukas na hinaharap. Patuloy siya sa pakikinig sa tiyahin, hanggang sa marating nila ang halos dulo na niyon. Nanlaki ang mga mata niya sa nakita.