Tula Tungkol Sa Tahanan Mga Nobela at Kwento

Dala-dala nila ang mga alaala sa Tuscany, pero ang tunay na tahanan ay dito sa piling ng pamilya, kaibigan, at mga pangarap na kanilang pagsasamahan. Sa bahay nila sa La Paz, Jaro, ramdam ang saya at kilig habang naglalakad silang magkasama sa hardin. Nasa likod nila ang mga panibagong pagsubok, at sa harap nila ang bukas na puno ng pangako.

Mukhang may naisip na itong gawin upang piliin nila na paalisin ito ng bahay nila. Mukhang nasisiraan ng bait na ngumiti si Tanya habang pumapasok sila ng bahay. Totoong natatawa siya at gustong e enjoy na lang ang pagiging baliw. Ayaw siyang pakawalan ng mga ito? Then gawin niyang impyerno ang bahay na ito.

tugon niya sa matanda. "Okay sige. Halika puntahan na natin iyong bahay na uupahan mo. Ikaw lang ba mag-isa ang titira? Hindi naman kasi iyon malaki pero kompleto. May sariling kuntador at metro. Swak sa maliit na pamilya o couple." "Wala pong problema sa akin. Ang kailangan ko po ngayon ay matitirahan," aniya bago pilit na ngumiti.

tinulak ko ito sa cr at agad na sinara ang pinto bago pumanhik sa kusina. Maliit lang ang bahay nila tiyo at gawa rin sa mga kawayan. Tipikal na bahay lang na makikita sa mga probinsya. Mayroong maliit na kusina, dalawang kuwarto, maliit na sala, at isang cr. Isa lang ang palapag kaya hindi ganoon ka-espasyo. Wala ring gaanong kagamitan na makikita sa manila dahil kumpara rito, walang gaanong teknolohiya. “Kumakain ba ng mga pagkaing pangmahirap ang amo mo?” tanong ni Tiya nang madatnan ko ito sa kusina habang naghuhugas ng plato.

Sa bahay ko na lang siya babanatan mamaya, humanda talaga siya sa akin! Kinain ko pa rin ang aking vegetable salad kahit na busog na busog na ako. Halos naubos naman ang mga pagkain, ipinabalot na lamang ni Tita ang mga natira para ibigay raw sa mga aso sa bahay. Mayroon naman silang bahay rito sa Tuguegarao pero mas gusto nilang mag-stay sa bahay kasama sina Mommy at Daddy. Actually, ang tinutuluyan nilang kwarto ay exclusive para sa kanila, hindi na ito ipinapagamit sa ibang bisita. Pagkatapos naming kumain ay nagpahinga muna kami saglit bago tuluyang lumabas sa restaurant.

Sumandal ako sa sofa at humalukipkip. "Bakit kasalanan ko? I am here inside my room... in my own house, woman." She introduced herself. She's Tali Dela Cruz. She doesn't understand english that much. Mukhang mag-a-adjust ako sa kaniya dahil talagang kailangan ko ng katulong. Her looks was saying that I can trust her. Sinabi ko sa kaniya ang isang rule ko sa bahay at iyon ay ang hindi maaaring magkagusto sa akin ang mga kasambahay kung hindi ay mapapalayas ang mga ito. And I can't believe what she just said.

Tahimik, sariwang hangin at payapang kapaligiran na nararapat para sa isang pamilya. “This will be our home, where we’ll build a big family together.” Tila nangangarap na sabi ni Xaven habang nakayakap mula sa likod ng kanyang asawa. Habang si Song-I ay nanatiling nakatulala sa kawalan. Hindi makapaniwala sa kanyang nakikita. Para sa kanya ang bahay na ‘to ay isang palasyo na sa hinagap ay hindi niya naisip na magkakaroon siya ng ganito karangyang bahay.

Nag kwentuhan pa sila ng mga magulang ko at nag tanong pa sila ng kong ano-ano kay Taurus, samantala naman ako nakikinig lamang sa pinag uusapan nila. "Sige po Tito, Tita, mauna na po akong umuwi at baka nakaka istorbo na po ako sainyo." Tumayo na si Taurus, matapos ang mahigit sampung minuto na pag stay sa bahay namin. "Ngayon kana ba uuwi sainyo Hijo?" Tanong ni Mama. "May problema po sa bahay, kaya't hahanap na lang ako ng pinaka malapit na pwede check-inan na hotel." Cool na wika ni Taurus na kina-tayo nito, handa nang umalis.

Ang kanilang tahanan ay puno ng buhay, tawa, at pagmamahal… isang magandang simula para sa lahat, isang tahanan kung saan ang bawat sugat ay unti-unting naghihilom at bawat pangarap ay may kasamang pamilya. Ang pag-uwi ay hindi lang simpleng pagbabalik sa bahay… ito ay pagbabalik sa seguridad, pagmamahal, at sa katotohanan na sa kabila ng lahat, ang pamilya ay ang pinakamahalagang yaman. Ang bawat yakap, bawat ngiti, at bawat kwento ay nagpapatunay na kahit gaano kahirap ang nakaraan, may bagong simula para sa lahat.

Napasimangot ako. Panahon na raw para lumipat kami sa sarili naming tahanan. "Seth, until now Wala pa rin akong alam sa mga nangyayari. Kung bakit biglaan tayong ipinakasal nina Tita Celina at Tito Lucas," ani ko rito. Maraming katanungan sa isip ko na kailangan ko ng sagot. "Sasabihin ko sa'yo pagdating natin sa bahay na regalo nila sa'tin," sagot nito sa akin.