Novel & Cerita Tula Tungkol Sa Tahanan

Dala-dala nila ang mga alaala sa Tuscany, pero ang tunay na tahanan ay dito sa piling ng pamilya, kaibigan, at mga pangarap na kanilang pagsasamahan. Sa bahay nila sa La Paz, Jaro, ramdam ang saya at kilig habang naglalakad silang magkasama sa hardin. Nasa likod nila ang mga panibagong pagsubok, at sa harap nila ang bukas na puno ng pangako.

Mukhang may naisip na itong gawin upang piliin nila na paalisin ito ng bahay nila. Mukhang nasisiraan ng bait na ngumiti si Tanya habang pumapasok sila ng bahay. Totoong natatawa siya at gustong e enjoy na lang ang pagiging baliw. Ayaw siyang pakawalan ng mga ito? Then gawin niyang impyerno ang bahay na ito.

tugon niya sa matanda. "Okay sige. Halika puntahan na natin iyong bahay na uupahan mo. Ikaw lang ba mag-isa ang titira? Hindi naman kasi iyon malaki pero kompleto. May sariling kuntador at metro. Swak sa maliit na pamilya o couple." "Wala pong problema sa akin. Ang kailangan ko po ngayon ay matitirahan," aniya bago pilit na ngumiti.

tinulak ko ito sa cr at agad na sinara ang pinto bago pumanhik sa kusina. Maliit lang ang bahay nila tiyo at gawa rin sa mga kawayan. Tipikal na bahay lang na makikita sa mga probinsya. Mayroong maliit na kusina, dalawang kuwarto, maliit na sala, at isang cr. Isa lang ang palapag kaya hindi ganoon ka-espasyo. Wala ring gaanong kagamitan na makikita sa manila dahil kumpara rito, walang gaanong teknolohiya. “Kumakain ba ng mga pagkaing pangmahirap ang amo mo?” tanong ni Tiya nang madatnan ko ito sa kusina habang naghuhugas ng plato.

Sa bahay ko na lang siya babanatan mamaya, humanda talaga siya sa akin! Kinain ko pa rin ang aking vegetable salad kahit na busog na busog na ako. Halos naubos naman ang mga pagkain, ipinabalot na lamang ni Tita ang mga natira para ibigay raw sa mga aso sa bahay. Mayroon naman silang bahay rito sa Tuguegarao pero mas gusto nilang mag-stay sa bahay kasama sina Mommy at Daddy. Actually, ang tinutuluyan nilang kwarto ay exclusive para sa kanila, hindi na ito ipinapagamit sa ibang bisita. Pagkatapos naming kumain ay nagpahinga muna kami saglit bago tuluyang lumabas sa restaurant.

Mukhang hindi siya sang-ayon doon. "A-Ah kasi nasanay na ako--" "You should cut that habit, Thaliana. It's not safe. Mag-isa kang nakatira sa bahay mo tapos sa ilalim ng pot mo inilalagay ang susi ng gate mo? paano kung may makakita sa 'yo?" tanong niya at tumingin sa paligid. Pinapagalitan niya ba ako? "Itong susi lang naman ng gate, Luther. Iyong pinto naman ng bahay ko sa harap at likod ay smartlock at hindi--"

At ngayong araw, may isa akong bagay na hindi ko na dapat ipagpaliban—ang muling pagdalaw sa tunay kong tahanan. Maaga akong nagising. Matapos ang ilang araw ng pag-aasikaso sa enrollment sa CEU at pagkikita sa barkada, naramdaman kong panahon na para umuwi—hindi sa bahay ni Lola Aurora kung saan ako pansamantalang naninirahan, kundi sa bahay nila Papa. Sa amin.

At walang nagtanong kung bakit. Habang nag-uusap kami, si TJ ay parang mabilis na naging bahagi ng bahay. Nakikita kong para siyang nakahinga sa wakas—maraming laruan, maraming tito at tita, maraming karga at halik. Hindi siya natakot. Hindi siya umiwas. Para bang alam niya na ito ang lugar na dapat na para sa kanya simula’t sapul.

Sa sobrang lalim pa ng mga iniisip, nakita na lang niya ang sariling nakatayo sa tarangkahan habang nakatingin sa kabilang dako; may matandang babaeng nagwawalis ng bakuran. Dahil sa nakita, agad siyang napatingin sa bahay-kubo nilang nakatayo; maliit man ngunit malaking bagay ito upang magkaroon ng sariling tahanan: kung saan maiiwasan ang pang-aalipin, pang-aapi at pagmamando sa mga bagay na gustong gagawin sa loob ng tahanan.

Kinumusta lang ako. "Bakit ba ang tigas-tigas ng ulo mo, Tasya? Whether it's true or not, mas maiging manatili ka sa poder ko. Naming mag-asawa! Malaki ang bahay para sa atin. If you want privacy, you always have it dahil halos wala naman kami dito sa bahay. You can go out whenever you like. Isa pa, ayaw mo iyon, you can save money. Iyong ibinabayad mo doon for rent, maiipon mo pa."