Tula Tungkol Sa Buhay Novels & Stories

Unti-unting tumutusok sa balat ko. Ganito pala ang pakiramdam ng mga taong umangat sa buhay. Magiging topic sa chismis ng mga kapitbahay na walang ibang ginawa kundi ang bantayan ka. “Umangat sa buhay at tuluyang kinalimutan ang sariling ama.” Akala ba nila nakalimutan ko talaga ang sarili kong ama? Tuloy-tuloy lang kami sa paglalakad hanggang sa makapasok kami sa loob ng bahay at nakita ko si Tita Maria na nakikipagtawanan pa sa mga barkada niya.

Natuto siya sa kanya hindi lang tungkol sa pagluluto, kundi tungkol sa buhay, tungkol sa pagtitiyaga, tungkol sa kahalagahan ng kabaitan at compassion. Lumipas ang mga buwan. Malayo sa glamorous yung buhay ni Lia sa Manila, pero honest. Nagtatrabaho siya nang husto, nag-iipon siya ng makakaya niya, at unti-unti niyang sinimulan na muling itayo yung buhay niya. Iniisip pa rin niya si Rafael, si Vivian, si Baguio. Pero yung mga alaala, naglalaho, nagiging hindi gaanong masakit, parang malayo na lang na panaginip.

Lee na muli siyang mailabas. Halos napag-aralan na niya ang buhay sa loob ng TVC hindi naman ganoon ka hirap lalo na kung bawat hawak ng kliyente ay kaya mong tiisin at sikmurain. Nasanay siyang uminom ng alak at pati ang humitit ng sigarilyo.

Of course, it has setbacks. Sa kagustuhan kong malaman kung ano sa pakiramdam ang magkaroon ng bagay na 'yon, it has come to a point na hindi ko naman pala alam ang totoong means nito sa buhay ng isang tao. Kumbaga, dahil sa kakulangan nang kaalaman tungkol sa bagay na 'yon kaya ko naisusulat ang madilim na bahagi nang buhay ni Taira.

at hindi na nila tinatanong kung ano pa ang kulang. — Dahil sa wakas, alam na nila— na ang buhay ay hindi tungkol sa paghahanap ng isang perpektong kwento, kundi sa pagbuo ng isang buhay na kaya mong yakapin kahit hindi ito perpekto. — At kapag dumating ka sa puntong iyon, hindi mo na kailangang maghanap pa ng sagot. Dahil ang nararamdaman mong katahimikan,

RUTH’S POV TULALA na naman ako habang nasa harap ng pagkain. Hindi pa ako nangangalahati sa pagkain ko, mukhang maabutan na naman ako ng bell. Sa totoo lang, wala akong gana kumain. Wala naman na kasing rason para kumain. Wala nang rason para mabuhay. Hindi ko alam kung bakit nandito pa ako. Ilang beses ko na ring pinagtangkaang wakasan ang buhay ko pero nagigising pa rin ako sa aking maliit na higaan.

Teddy Kung totoo man yun, hindi ko hahayaan na masira nila ang buhay natin. Matagal ko na kayong itinago hindi para lang mawala sa kanila, kundi para mabuhay kayo ng payapa. At kahit ngayon, paninindigan ko pa rin yun. Ngunit sa dulo ng kanyang mga salita, may tanong na hindi niya masagot kahit sa sarili niya.

Sa halip, tuluyan na siyang naglakad palayo at lumabas ng bahay. Tahimik akong napaupo, nakatitig sa pagkain sa harapan ko pero hindi ko magawang kumain. Ito na ang buhay ko mula ngayon. Isang buhay sa piling ng isang lalaking walang pakialam sa akin. Isang buhay na puno ng pag-iisa.

Walang puwang sa buhay ko ang mga tao na ang alam lang ay manakit. Noong umalis ako sa bahay nila, hindi ako nagpaalam. Ayoko nang makarinig ng mga pangaral ni Tita, o ng mga patama ni Liya tungkol sa pagiging “walang silbi” ko raw sa bahay. Pero ang hindi nila alam, ako ang dahilan kung bakit gumagana ang buhay nila. Ako ang nag-aalaga sa kanila. Ako ang naglilinis, naglalaba, nagluluto. Kapag may kailangan si Tita, ako ang takbuhan. Kapag may gustong ipabili si Liya, ako ang tagabili. Ngayon, heto sila, natututo kung paano mabuhay nang wala ako. At ang totoo, natatawa ako sa iniisip na pinahihirapan sila ng sarili nilang kapabayaan.

Ito ay ngiting puno ng pagtanggap—sa sarili, sa nakaraan, at sa posibilidad ng mas maliwanag na kinabukasan. “Live life to the fullest,” bulong niya sa sarili, ngunit sa pagkakataong ito, alam niyang iba na ang kahulugan nito. Hindi na ito tungkol sa pansamantalang kasiyahan o pagtakbo sa sakit. Ito na ang simula ng tunay na buhay—isang buhay na puno ng pag-asa at ng posibilidad ng pag-ibig, kahit hindi pa ngayon.