Tulang Liriko Halimbawa Novels & Stories

Biglang kinabahan si Lorelei, hindi niya maipaliwanag kung bakit may halong pag-aalala sa dibdib niya. Biglang isang malakas na kalabog ang umalingawngaw, tunog ng nabasag na salamin. Isang madilim na pigura ang tumalon palabas ng bintana, tumapak sa dingding bago bumagsak at naglaho sa kanto.

masungit na sambit ko. “Talaga ba?” manghang sat ni Thalia na may halong pangaasar kaya umirap na lang ako. Lately, nagiging hobby ko na yung pagirap. Naiisip ko nga sa kaiirap ko eh may malakas na hangin ang humipo bigla tapos hindi na mabalik ang paningin ko. Muli akong napairap sa iniisip ko at parang baliw na natawa dahil sa irap ako nang irap.

what the heck. Tulala at awang ang bibig ko matapos kong marinig ang mga salitang iyon galing kay Jasper, walang kahit anong salita o letra ang lumabas sa bibig ko ng ilang segundo dahil sa pagkabigla.. Nabalik lamang ako sa katinuan at reyalidad ng ginagap nito ang kamay ko at marahang pinisil,. Ang mga mata niya...... ang mga mata niya na naman na ang hirap tanggihan kaya naman mabilis akong nag iwas ng tingin at saka huminga ng malalim..

Isang senior student ang umakyat sa entablado, hawak ang mikropono. "Ladies and gentlemen, welcome to the Waldorf University live concert! Marami kaming inihandang magagandang performances para sa inyo, kaya sana ay bigyan natin ang bawat isa ng mainit na palakpakan! Kaya niyo ba ‘yan?" "YEAHHH!" sigaw ng madla, mas lalo pang nasasabik. "Ayos! Kaya naman, narito na ang ating unang performers. Palakpakan natin—Kei and The Three Musketeers!"

(Flashback) Sobrang himbing ng tulog ni Lin ng maalimpungatan siya sa boses lalaki na kumakanta sa tabi nito. "Are you sleeping! Are you sleeping baby Lin? Baby Lin? Morning bells are ringing, morning bells are ringing. Ding dong ding! Ding dong ding!"

Nababasa niya ba ang iniisip ko? Kung tama ang iniisip ko ay ang sinabi ni Rhian ay example ng Irony. Maganda naman talaga ako dahil nasa lahi na namin iyon, naging lamang lang talaga siya dahil mas magaling siya pumorma. “Ang galing ko talaga!” hiyaw ko. Ngunit, agad din akong napatakip ng bibig nang ma-realize ko kung nasaan ako.

Lumipas ang ilang segundo. Pero para sa kanya, parang napakatagal. Sobra. Hanggang sa biglang... Umalingawngaw ang isa pang iyak. Mas malakas. Mas malinaw. Buhay. Nanigas si Raven. Parehong buhay ang babies nila. May mahinang tawang nakawala sa kanya kasabay ng pag-agos ng luha. Lumapit siya kay Harlyz.

They all cheer when Rica suddenly screamed, "sabay sabay tayo!" "Lapit nang lapit, ako'y lalapit, layo nang layo ba't ka lumalayo? Labo nang labo, ika'y malabo, malabo, tayo'y malabo..." I sat beside princess and remember the lyrics of the song. Lapit nang lapit, ako'y lalapit, layo nang layo ba't ka lumalayo? Labo nang labo, ika'y malabo, malabo, tayo'y malabo...

sagot kodin naman dito at pareho naman kaming natawa "Ang ganda pala dito at ang tahimik at ang tanging maririnig molang ay ang mga hampas ng alon mula sa dagat. "itong lugar nato ang minsan kolang puntahan"saad nito at nagtaka naman ako kung bakit "Bakit naman? Tanong ko

New Life Sa dulo ng panalangin, ikaw ang sagot, Pag-ibig na sa sugat ay naging gamot. Mula sa abo ng kahapon, tayo'y bumangon, Bagong buhay, sa puso'y muling ibinangon. Sa hakbang ng pag-ibig, tayo'y magkasabay, Sa mata ng Maylikha, ito'y isang tunay. Marikah at Hideo, kwento ng paghilom—