Bakit kaya ang pag-ibig ay tunay na di matutumbasan? Sa bawat tula na ating mababasa, tila may mga salitang nabuhay mula sa puso. Isang halimbawa na talagang tumatak sa akin ay ang tulang ,‘Aking Bituin’. Ang kanyang sukat at tugma ay tila umaawit, at sa bawat saknong, nadarama mo ang init ng pagmamahal na itinataguyod. ‘Sa aking pag-ibig, pusong naglalakbay; sa bawat hakbang, ikaw ang dulot ng buhay. Sa ilalim ng mga bituin, tayo’y magkasama sa saya, abot-tanaw ang pangarap, sa pag-ibig wala nang hanggan.’ Minsang binasa o narinig ito, tila ba ang bawat salita ay nag-aanyaya sa iyo na pumasok sa isang mundo kung saan ang pag-ibig ay walang hanggan.
Sa ‘Pag-ibig na Walang Hanggan’, makikita rin ang kwento ng dalawang pusong natagpuan ang isa’t isa sa gitna ng unos. Paano nga ba natin maipahayag ang pag-ibig na sa hirap at ginhawa ay hindi naglalaho? Ang mga taludtod nito ay tila bumabalot sa akin: ‘Sa bawat agos ng hangin, dala ang amoy mo; sa mga bituin sa langit, ikaw ang liwanag ko. Sa dilim ng gabi, pag-ibig natin ay gabay, sa bawat hakbang ng buhay, hawak kamay.’ Ang lahat ng ito ay naglalarawan sa saya at sakripisyo ng tunay na pag-ibig, na tila bukambibig ng bawat tao na iniiwang umeemo.
At paano naman ang mga akdang may simpleng tono? Ang tula ni Jose Corazon de Jesus na ‘Maynila sa Kailangan’ ay tila nagrerefleksyon sa puso’t isip ng marami. Tinatakot nito ang mga oras ng pangungulila sa mahal sa buhay, pero sa dulo, may pag-asa at tarang pag-ibig na nagbibigay liwanag, 'Ika'y isa sa mga bituing sa aking panaginip, kusang bumangon, sa bawat ulap na parang ikaw ang sinag.' Ang husay ng pagbuo ng fors at mga taludtod nito ay nagpaparamdam sa mga mambabasa na ang pag-ibig ay hindi lamang isang pakiramdam, ito rin ay isang paglalakbay na dapat tawirin, kahit gaano pa kaliit, sa isang malawak na dagat ng damdamin.