Novel & Cerita Halimbawa Ng Tulang Liriko

“Mahal ko ang buhay natin! Mahal ko ang katotohanang ito!” Ang rurok ay isang kulog, ibinahaging sandali, isang paglaya ng lahat ng naipong stress at muling pinasiglang pag-ibig. Kumapit sila sa isa’t isa, ang kanilang mga katawan ay basang-basa ng pawis, ang kanilang paghinga ay putol-putol, ang tunog ng karagatan ay isang malayong at nakapapawing-pagod na kaibahan sa mabilis na pintig ng kanilang mga puso.

Biglang kinabahan si Lorelei, hindi niya maipaliwanag kung bakit may halong pag-aalala sa dibdib niya. Biglang isang malakas na kalabog ang umalingawngaw, tunog ng nabasag na salamin. Isang madilim na pigura ang tumalon palabas ng bintana, tumapak sa dingding bago bumagsak at naglaho sa kanto.

tuloy-tuloy na litaniya ni Dhalia. Nag-umpisa na siyang magbuga ng hininga sa bibig sa pamamagitan niyon pakiramdam ni Dhalia ay mababawasan ang pinong kirot na dulot ng pag-hilab ng tiyan niya. Nang hindi na makayanan ni Dhalia ay sunod-sunod na ang ginawang pagsigaw nito. "Tulong! Tulong!"Paghingi ng saklolo nito.

Ang bawat galaw namin ay tila isang sayaw na walang musika ngunit perpektong nagkakatugma. Ang bawat haplos niya ay parang mga taludtod ng isang tulang matagal nang sinusulat sa balat ko. Ang bawat paghinga namin ay tila isang lihim na kwento na kami lamang ang nakakaintindi. Hindi na mahalaga kung ilang ulit kaming huminto, kung ilang ulit kaming nagsimula muli. Ang mahalaga ay ang bawat sandaling iyon ay naging bahagi ng isang bagay na mas malalim kaysa sa pisikal na ugnayan.

Mula rito ay biglang gumalaw ang nilalang at may kinuha mula sa isa sa mga lalagyan na lumikha nang kaunting ingay mula sa nakakabinging katahimikan ng silid. Pagkatapos niyang makuha ang kanyang pakay ay muli niyang isinara ang lalagyan na muling lumikha ng ingay. Ngunit pagkatapos no'n ay bumalik ang nakakapangilabot na katahimikan. Napakatahimik, nakakapangilabot at nakakabinging katahimikan. N gunit hindi nagtagal ang katahimikang iyon. Biglang may sumabog... At nagmula iyon sa likuran nang nakaupong nilalang na nakapaloob rito. Agad na sumilip ang liwanag na nagmumula sa dilaw at napakalaking buwan.

Napapikit na lamang siya at sabay tumulo ang luha nito. Dahil sa wala siya mapagsabihan ng kaniyang saloobin ay minabuti na lamang nito na sumulat ng tula ukol sa kaniyang Damdaming sawi. Tulad ng dati niyang ginagawa kapag siya ay nalulungkot ay minamabuti niyang sumulat ng tula at ibigkas ito sa kalikasan tulad kagubatan, ilog, batis at talon. Matapos gawin ang tula ay pumunta na siya sa talon ng Pagsanghan. Kaniyang binigkas ang gawang tula.

Kita ko ang tuluyang pagtakip ng ulap sa Bilog na buwan nang kusang pumikit ang mga mata ko. Parang tinangay sa kawalan ang lahat ng hinampo ko sa damuhong ito. Para akong hinehele, hanggang sa mas lumalim pa at mas mapaghanap ang mga labi niya. Na agad ko namang sinabayan. Matapos ang ilang sandali matapos naming mapagsaluhan ang isang matamis na halik ay nanatili lamang kaming magkatitig sa mga sandaling iyon.

Nagsalitan sila ng halik, hindi minamadali, kundi dahan-dahan, puno ng lambing at emosyon. Bawat dampi ng kanilang labi ay may kasamang bulong ng pangungulila at pananabik. Ang bawat galaw ng kanilang halikan ay tila nagsasabing: “Na-miss kita… hindi sapat ang mga araw na wala ka.”

“Marahil kinuha ito ng mga tao. Malamang ay hindi sila napatay ng mga mababangis na halimaw!” Nagulat si Lily. “Pero kung hindi mga halimbawa ang gumawa nito, bakit may mga bakas ng kuko at palatandaan ng pagputol? Kung tao ang gumawa nito, bakit sila aatake ng ganito? Ngunit kung hindi tao ang gumawa nito, bakit nawawala ang kanilang mga martial rings?”

Ilang sandali pa, nagsimula na siyang magturo. "Ngayong araw, ang ating tatalakayin ay ang tungkol sa Tula. Ang tula ay isang anyo ng panitikan na nagpapahayag ng damdamin ng isang tao. Ito ay binubuo ng mga saknong at ang mga saknong ay binubuo ng mga taludtod. Inyong napag-aralan na ito noong nasa Sekondarya pa kayo kaya't pinagawa ko kayo ng isang tula sa nararamdaman ninyong pag-ibig sa isang tao. Tignan natin kung magagandahan ako," masungit na sambit niya upang kabahan ang mga kaklase ko. Buti na lang na nasabihan ako agad ng kambal at ni Janus sa pa-asisgnment ni Maestro. Kung wala raw, baka automatic bagsak ako sa unang activity which I can't let happen. I never fail!