Twilight: Eclipse Victoria 소설 & 이야기

Ang VIP lounge ng Eclipse ay hindi lamang isang bar; isa itong arena kung saan ang amoy ng mamahaling tabako, wood-aged scotch, at kapangyarihan ay humahalo sa madilim na kuryente ng gabi. Para sa karaniwang tao, nakakasuffocate ang bigat ng awra rito, pero para kay Zoe Mondragon, ito ang kanyang natural na habitat. ​Bilang "Nation's Sweetheart," sanay si Zoe na ang bawat galaw niya ay sinusundan ng mga lente ng camera. Pero ngayong gabi, gusto niyang takasan ang script.

Tuwang sabi ni Victoria pero ang totoo natutuwa talaga siya dahil nakaamoy siya ng bagong magagamit niya laban kay Nadine Wood. “Excuse me po but who are you?” Deretsyong tanong ni Tara na ikinatawa ni Victoria. “Oh sorry for not introducing myself. I am Victoria Reyes ang mother ni Vanessa Reyes which is ang best friend ng mommy niyo. Hinahanap niyo siya diba? Gusto nito bang samahan ko kayo na hanapin sila?” Naalerto si Axel doon at agad na sumagot. “No need n po. Thank you sa suggestion po pero kakikita ko lang po sa kanila. Mauna na po kami,”

Now that Victorina Aurora has finally awakened after two decades of sleep, she will show them why she was entitled of the necklace as well as the exterminator who will extinct the tribe of heartless werewolves. She didn't put so much effort when she catch one's neck and gave it a tight grip in her pulsating veins; that made her suddenly lose her consciousness, then Blythe just throw her away out of the building. She did that multiple times without feeling any weary, instead, her strength is overflowing and she won't stop until she was satisfied.

At doon niya nakita ang isang babaeng matagal na niyang kilala. Victoria Cruz. Nakasuot ito ng eleganteng pulang damit na sumasabay sa ihip ng hangin sa deck. Ang kanyang mahabang buhok ay bahagyang hinahampas ng hangin habang nakatingin siya kay Kaelen. Ngunit ang ngiti sa kanyang labi ay hindi pamilyar. Ito ay malamig. Mapanganib. “So you finally figured it out,” sabi niya.

Zyxhiaxy tolerated our daughter. Napahilot na lang ako sa noo at pinanood silang mag-ina na umakyat sa hagdan papunta sa kwarto. Zyxhiaxy continued caressing Zella's face while whispering something that I couldn't hear, and I knew she would not tell me that. Napabuntong hininga ako at saka tumingin kay Zenith. "Do you like someone at the moment?" I straightly asked. I saw how he froze.

Hindi niya namalayan na nagbunga ang gabing iyon. Wala siyang ni katiting na alaala sa nangyari noong gabing iyon. Hindi niya namalayan na ang mainit at mapusok na gabing iyon ay nagbunga ng isang buhay. Hindi niya alam... na sa loob-loob ko ay nabubuhay na ang anak niya. Ang pamana ni Julian Pryce Victoriaux na itatago ko habang-buhay, para hindi masira ang buhay na meron siya.

At nang mahanap niya ito sa wakas ay nakita niyang nakaluhod ito sa lupa sa labas ng isang bahay kasama ang iilang tao. “Bakit ba ang tigas ng ulo mo, Jason! Ilang beses na naming sinabi na bawal kang umakyat sa bundok kapag gabi na dahil maraming ligaw na hayop! Hindi ka nakikinig!” rinig ni Victoria na turan ng isang babae.

​At sa gitna ng madugong eksenang iyon sa gitna ng umiiyak kong ina at nag aagaw buhay na ama ay tumawa ako. ​Isang napakalakas napakalamig at purong demonyong tawa ang umalingawngaw mula sa aking mga labi. Pumunit ito sa katahimikan ng buong pantalan. Napakunot ang noo ni Victoria at maging ang kanyang mga armadong gwardiya ay napatigil sa matinding pagtataka. Ang tawa ko ay eksaktong kamukha ng walang pusong tawa ng asawa ko kapag alam niyang siya ang mananalo.

Kahit hindi ito magbahagi, natitiyak niyang masasaktan ito sapagkat inaalala niya pa rin si Deborah. ****** Nagulat ang werewolf clan nina Victoria nang dumating sila sa Edoma Forest. Ang lahat ng mga Adono at Adona ay nagkakatipon sa isang bahagi ng Edoma Forest. "Anong nangyayari?" mahina ang tinig na tanong ni Benedict kay Deryk. "Isang seremonya," sagot naman ni Victoria na tinitimbang pa rin kung magagalit o kakalmahin ang sarili.

Mga pangakong pinanghawakan niya, lalo na ng gabing nagawa niyang isuko ang lahat sa Ginoo. Maya-maya pa’y biglang nagbago ang mga imaheng nakikita ni Vahlia, pumalit ang panibagong senaryo. Napakadilim ng paligid at tanging isang lampara ang nagsisilbing ilaw, mabilis na naglalakad si Victoria sa gitna ng kagubatan. Sa kaliwang kamay nito ay isang kustal na mahihinuhang naglalaman ng mga damit.