Novel & Cerita Unattainable

“Papuntahin mo dito agad bukas, sayang ang isang araw naming dito!!!” Galit na galit ito na nag-walk out muli. Ano kayang tumatakbo sa isip non? Naglakad lakad ako sa dalampasigan, dumadampi ang init ng araw sa balat ko. Tinitigan ko ang dagat at napabuntong hininga na lamang ako. Parang ang bigat ng utak ko. Naglakad pa ako nang sa di kalayuan ay natanaw ko si Sir.

nag uumpisa na akong mag rant ng tampalin nito ang noo ko. "Attitude always win Amelia, kahit ako tanungin mo. She is friendly approachable and bubbly, ikaw para kang mangangagat anytime. That's why people are afraid of you, too perfect, sayang sa ugali," kinunutan ko ito ng kilay at bumangon ako ng kusa.

Mahinang bulong nito sa akin na pakiramdam ko kung hindi ako naging attentive ay hindi ko yun maririnig. Napalunok ako. I like this feeling, but it scares me the same time. I am trying so hard to stop this feeling. I am scared of it. It is like a poison that has no antidote. I am afraid that I keep falling to a deep shit. I don't want anything that holds me back from coming back to earth. I don't want it. I am afraid that I will loose my sanity because of it.

Hindi kami dapat mahalata. Hindi pa sapat na hindi kami nagpapansinan sa school. Hindi pa sapat na hindi kami nag-uusap pag nasa classroom. Dapat ay hindi na rin sabay na dumadating. Dapat ay hindi na rin sabay na umaalis. Kasi baka may makahalata. Baka may makapansin. Baka may makaalam. And that would surely be a shame on his part. Because of course no one would want to be involved with a ridiculous person like me. No one would. Not even Sky. Not even him.

Gayunpaman, patuloy siyang nabigo sa tuwing sinusubukan niyang makamit ang Greater Martial Arts Marquis. "Parang kailangan ko ng isang perpektong pagkakataon upang makamit ang napakalaking tagumpay sa antas ng paglilinang." James Napabuntong-hininga nang walang magawa. Kung hindi ko ito magagawa dito, maaari ko ring iwanan ang Encanta Island. Kailangan kong maghanap Para sa perpektong pagkakataong iyon!

Marami syang pinasukang trabaho at madalas nyang i-peke ang kaniyang edad para lamang magkaron ng trabaho at sumweldo. Dumating rin sa punto na lumaki din ang ipon nya sa mga nakaraang taon pero napaisip din sya sa kinabukasan nya. "All of this feels so pointless..." napapikit sya ng mariin at maiyak-iyak ng alalahanin nya lahat ng kaniyang pinagdaanan. Para sa kaniya, walang katuturan ang pagsusumikap nya. Parang ayaw nya na mabuhay dahil parang meaningless ang buhay niya.

Sa tahanan na kaniyang tinutuluyan, hindi kamag-anak ang trato sa kaniya kundi katulong, and she is enduring it up until now dahil wala siyang choice. Until now ay mabigat parin sa loob ni Sofia ang panibagong rejection na natanggap niya kahapon just because she was short of height. Kung pagbabasehan sa credentials niya at hindi sa height niya, Sofia can assure that she can excel in his job that a tall person can do.

Akala ko ba ayaw niya kaming mabasa ng ulan? "Hindi sa lahat ng pagkakataon kailangan mo ng kasangga Ain. Hindi sa lahat ng panahon kailangan mong tumakbo at magtago. You shouldn't be afraid of everything especially the rain, cause we can't have rainbow without having it. It's like love, you can't have love at all without a little pain." mahabang paliwanag niya.

"Sapagkat ang aking katawan ay walang kabuluhan sa lahat ng mga lason." "Hindi masisira sa lahat ng mga lason?' Nanginig ang katawan ni Moriri. Sinulyapan niya si Darryl sa pagkabigla. Ang kawalan ng kakayahan sa lahat ng mga lason ay umiiral lamang sa mga alamat. Ayon sa alamat, ang mga makapangyarihang sapat lamang upang maabot ang Walang-hanggan na Antas ng Zen ay maaaring magkaroon ng isang katawan na may kawalan ng kakayahan sa lahat ng mga lason. Gayunpaman, ito ay mas mababa sa isang bilang ng mga tao na maaaring lumampas sa ika-siyam na baitang at maabot ang Pag-unawa. Walang mga tao ang nakarating sa Walang-hanggan na Antas ng Zen sa nagdaang libong taon.

Hindi mo ba alam na kapag kaharap kita, hindi ko na alam kung saan lumugar dahil. "Dahil ano? Ituloy mo." "Dahil ang hirap mong unawain." "Unawain? You mean to say, ako ang problema dito?" "Oh! My God! Yan ang sinasabi ko. Ang hirap mong paliwanagan dahil ang hirap mong umintindi!" Biglang talikod na sagot ng nanggigigil na si Marlyn, nagmartsa palayo saka biglang bumuwelta. She pointed at him like she was castigating him. "Hoy, ha. Umayos ka. Napipikon na ako sa pagtampu-tampo mo na parang bata."