Unattainable Novels & Stories

Marami syang pinasukang trabaho at madalas nyang i-peke ang kaniyang edad para lamang magkaron ng trabaho at sumweldo. Dumating rin sa punto na lumaki din ang ipon nya sa mga nakaraang taon pero napaisip din sya sa kinabukasan nya. "All of this feels so pointless..." napapikit sya ng mariin at maiyak-iyak ng alalahanin nya lahat ng kaniyang pinagdaanan. Para sa kaniya, walang katuturan ang pagsusumikap nya. Parang ayaw nya na mabuhay dahil parang meaningless ang buhay niya.

Sa tahanan na kaniyang tinutuluyan, hindi kamag-anak ang trato sa kaniya kundi katulong, and she is enduring it up until now dahil wala siyang choice. Until now ay mabigat parin sa loob ni Sofia ang panibagong rejection na natanggap niya kahapon just because she was short of height. Kung pagbabasehan sa credentials niya at hindi sa height niya, Sofia can assure that she can excel in his job that a tall person can do.

Na hindi four inches ang sukat ng pagkalalaki nito! Arrg! Kakainis!

Akala ko ba ayaw niya kaming mabasa ng ulan? "Hindi sa lahat ng pagkakataon kailangan mo ng kasangga Ain. Hindi sa lahat ng panahon kailangan mong tumakbo at magtago. You shouldn't be afraid of everything especially the rain, cause we can't have rainbow without having it. It's like love, you can't have love at all without a little pain." mahabang paliwanag niya.

"Sapagkat ang aking katawan ay walang kabuluhan sa lahat ng mga lason." "Hindi masisira sa lahat ng mga lason?' Nanginig ang katawan ni Moriri. Sinulyapan niya si Darryl sa pagkabigla. Ang kawalan ng kakayahan sa lahat ng mga lason ay umiiral lamang sa mga alamat. Ayon sa alamat, ang mga makapangyarihang sapat lamang upang maabot ang Walang-hanggan na Antas ng Zen ay maaaring magkaroon ng isang katawan na may kawalan ng kakayahan sa lahat ng mga lason. Gayunpaman, ito ay mas mababa sa isang bilang ng mga tao na maaaring lumampas sa ika-siyam na baitang at maabot ang Pag-unawa. Walang mga tao ang nakarating sa Walang-hanggan na Antas ng Zen sa nagdaang libong taon.

Bahagyang umisod para dumistansiya rito. "No wonder you're still a virgin." Aniya. "Your idea about sex is unrealistic. I mean, you can't expect people to abstain from sex entirely. It's a natural part of being...human." "Nope...kung wala kang balak na bumuo ng bata, never-ever engage in things that could lead to having children." "So you're saying, you want to be a baby factory?" Kinindatan niya ito. Ngumisi. "Puwede rin. Umpisahan na natin."

Kesa naman sa ma-feel ko na naman 'yong pagkailang. This class is one of my major subjects and I'm not sure if this will be easy or not. Hindi naman kasi ako kasing talino ng naturally genius kong kapatid na si Faith. Kung biniyayaan man ako ng talino, maybe just enough for me to pass in this university. I might be a consistent honor during my Elementary and High School, but that doesn't mean I will still be one here in College. Ibang usapan na kasi 'to. Feel ko nga na-chamba ko lang 'yong pagkakasali ko sa Dean's List for the previous sems. Wala lang 'yon sa pagiging consistent Chancellor's Lister ni Faith.

Hindi naman enough para saktan ako nang sobra, pero enough para ipaalala na hindi ako free. Every step pababa, parang mas lumalala yung pakiramdam ko. Parang bawat hakbang ko, papalapit ako sa something na hindi ko na kaya takasan. YOLO na lang ata ‘to. Pagliko namin sa isang corridor— bigla akong kumilos. Tumakbo ako. Second attempt na ‘to. Escape plan version 2.0. Will it work? Syempre hindi. Pero at least may attempt, diba?

Uminom si Sydney ng tubig, ang kanyang paningin ay nakatitig sa malayo, tila binabasa ang mga hinaharap na hindi pa nakikita ng iba. "Scrambling for too much power isn't necessarily a good thing, Zoey," punto niya sa isang seryosong tono. "The higher you climb, the thinner the air becomes. Sometimes, in your desperate rush to reach the peak, you fail to notice that the ladder you’re stepping on is already rotting from the core."

Natatakot ako… nasasaktan… at nalilito. “Huhuhuhu… Nick, patawarin mo ako, pero kailangan kitang palayain… Nick!!!” “Huhuhu…” Akala ko tanggap na ni Ate Andrea na kami na ni Nick, pero nagkamali ako. Dahil sa mga sinabi niya kanina, parang hindi siya ang Ate Andrea na kilala ko. Ang lambing at pagmamalasakit niya ay napalitan ng matalim na pananalita at malamig na titig. Handa pala niyang gawin ang lahat kahit saktan ako para lang hindi bumalik ang pagmamahal ni Nick sa akin. Handa niyang ilayo si Nick sa akin, kahit masaktan ako… kahit masaktan si Nick… kahit masira ang lahat.