Unattainable 소설 & 이야기

Ang tangi na alam ko lamang ay ang patuloy na humingi ng tawad pero hindi na sapat ang mga salita na iyon. “I am trying my best, Atasha. Sinusubukan ko talaga na kalimutan ka pero hirap na hirap ako, dahil ano man pilit ko na limutin ka ay sa huli sa’yo at sa’yo pa rin ang balik ng puso ko. Hindi ko alam kung bakit hindi ka nito magawa na kalimutan at pakawalan.”

Katulad ng nangyayari ngayon. "Salamat Mar, kung hindi dahil sayo hindi to mangyayari" Tinawanan lang ako nito. "Ang taas naman ng pangarap mo Anna, hindi ko maabot" sarcastikong sabi nito. "Mahirap mangarap ng mas mataas, kaya pangangarapin ko nalang yung bagay na kaya kong abutin katulad nito." Dahil mahirap mag ambisyon ng mataas.

Kung ganon, ikalimang anibersaryo na ito ng pagkamatay ng kanyang ina. “Relatives of rhe deceased comes here every to flt lanterns for their loved ones. Their death were sudden so they'll write a message on their lanterns and fly it to the sky, hoping that it will reach their loved ones and they'll be able to know what they think or feel.“ Tuluyan na ngang tumayo si Zeke. Tumayo rin ako. “But those lanterna won't be able to reach the heavens, let alone reach the sky. Fifty meters from land might be the highest that they can fly.“ I said.

Hindi siya nagwawala. Ngunit ang katahimikan niya ang mas nakakatakot. “Hanapin niyo ang source,” malamig niyang utos. “Lahat. Walang palalagpasin.” Ngunit kahit gaano niya kontrolin ang sitwasyon sa negosyo, may isang bagay siyang hindi kayang hawakan— Ang katahimikan ni Annatalia. Hindi siya sumasagot sa tawag.

matigas na wika ng matanda. Nanghihinayang man ang matanda dahil, mukhang papalpak ang plano niya para sa apo niyang si Lucas, ay wala naman siyang kontrol sa pangyayari. Napabuntong hininga na lang siya, sa kawalan ng pag-asa. Mamatay na lang yata siya, ay wala pa ring balak mag-asawa ng apo niya.

ngga lobo at mortal. Sino ba ang magnanais na maging ganito ang katapusan ng lahat. Ang sumpang kapalaran na hindi kayang takasan ninuman. Ang pagkahalimaw na walang lunas at walang hanggang at tila nagsisimula pa lamang....

Kundi kung gaano ka kapanatag sa kung ano ang meron ka. — At nang marating nila ang puntong iyon, hindi na nila hinanap ang susunod na hakbang. Hindi na nila hinanap ang mas malaki, mas mataas, mas mabilis. — Dahil nahanap na nila ang isang bagay na mas bihira— isang buhay na hindi kailangang dagdagan para maging sapat.

Ramdam ko ang malamig na simoy ng hangin na naging dahilan para mangaligkig ako. Napayakap ako sa sarili ko at tumingin ulit ako sa mabituing kalangitan. It's beautiful as it is. Kay gandang pagmasdan ngunit kailanman ay hindi ko maaabot. Usually, beautiful things are unreachable. They are only meant to be adorn from afar.

“Sabay-sabay na nagpunta ang lahat sa lugar na ito. Hindi pa tayo umaabot ng sampung araw. ‘Wag mong sabihing nakarating na kaagad sila sa second-grade ultimate god realm? O maging sa third grade? Kung hindi, bakit sila magtatapang na sumugod doon?” “Imposible. Maswerte na tayong makarating sa first-grade ultimate god realm. Kahit na ang mga taong nauna sa atin ay nakarating na sa first-grade ultimate god realm, sa ngayon ay pinapatibay pa lamang nila ang kapangyarihan nila. Imposible namang makarating sila sa second-grade ultimate god realm diba?”

Hindi magulo, hindi marangya, hindi maingay. Just a simple Avi. Ngunit ang pangarap na Avi, ay pangarap lang. Kahit na pansamantala niyang naabot, hindi niya pa rin makukuha nang tuluyan. Avi is not true. Kahit na simple lamang ang buhay niya, pinagsisisikan naman niya ang kaniyang sarili sa mga taong hindi siya tanggap. Kahit na kasama niya ang kaniyang minamahal, kailangan naman niyang masaktan dahil hindi nito masuklian ang kaniyang nararamdaman. Avi is like a distant dream... like a fading unreal dream.