Unattainable 소설 & 이야기

“Pareho tayong nakagapos sa upuan, at hindi makagalaw. Ang pinto sa itaas ay kandado. Hindi mo ito mabubuksan sa loob. Wala tayong lakas upang tumakbo. Maabutan lamang nila tayo. Hindi ba at mas makakabuting tanggapin na lamang natin an gating kamatayan?” Tama siya. Wala kaming kakayahan upang makatakas dito. Para kaming mga baldadong walang kayang gawin upang iligtas an gaming sarili. Hindi kami makakatakbo palayo. Mahirap alam ko ngunit kailangan naming subukan. Hindi kami pwedeng sumuko na lamang ng ganoon. Hindi ko matatanggap ang kamatayan na naghihintay sa akin. Hindi ito katanggap tanggap!

Ngunit hanggang kailan ko ito maitatago? At alam kong hindi pa iyon ang katapusan. Dahil habang unti-unti kong binubuo muli ang tiwalang matagal nang nawasak, may isang taong tahimik na nag-aabang ng tamang pagkakataon para guluhin ang lahat. Isang babaeng hindi kailanman tumanggap ng pagkatalo at sanay makuha ang anumang gusto niya.

Natapos nadin ako sa pag blo-blower kaya tumayo ako at pumunta sa higaan at umupo kaharap sa kanya na nakahiga na pala. "I can't stop, hindi niya parin e e-unfroze ang accounts ko kaya, no, not gonna happen."I said matter of fact. Lumingo-lingo siya at may pa 'tss' 'tss' pang nalalaman. "You should try cheap foods, things or whatever is that. Wag kang waldas ng waldas. Nagkakapera ka nga pero para sa hindi kanaman sigurado kong mabubuhay kapa."

Kasalanan bang habulin ang pangarap na buong buhay kong pinaghirapan? Bata pa kami noon. Pareho. Ayokong maging selfish… ayokong ipaghintay siya sa malayong kontinente, walang kasiguruhan, walang pangako. Ayokong ikulong siya sa hinaharap na puro baka. At ang pustahan… Biglang pumasok sa isip ko. Oo, nanalo ako. Pero hindi ko kinuha ang premyo. Dahil sa gitna ng lahat, hindi na iyon nagging isang laro.

Pero ramdam ko hanggang buto. May humarang. Dalawa. Tatlo. Hindi siya umatras. Hindi siya nagbago ng expression. Isang hakbang. Isang galaw. Isang putok. Isang bagsak. Parang routine. Parang wala lang. At ako? Hindi ko maialis ang tingin ko sa kanya. This is what obsession looks like when it has no limit. Lumapit siya sa akin. Slow. Controlled.

At saka hindu rin naman ganoon kadama ang init dahil sa malakas na simoy ng hangin. Inangat ko ang aking mga paningin sa mataas na puno. Tulad ng punong ito ay mataas at matayog din ang pangarap ko. Mataas na kung minsan ay napakahirap abutin, at ilang beses pang mahuhulog bago marating r***k. Nagdadalawang-isip pa dahil alam ko sa sarili kong ang pangarap na mabuo ang pamilya ko ay isang mataas na pangarap na kahit kailan ay hindi ko maaabot.

“Ano bang mayroon ang lalaking iyon na wala sa akin? Sabihin mo! Sabihin mo! Ano?” Hindi pa rin siya pinatulan ni Gabe kahit na punong-puno na ang babae. Kung makaasta kasi ito parang may relasyon sila. Nagseselos din naman si Atticus, ngunit iba ang pakiramdam niya kapag si Jake na ang nagbibitaw ng mga ganitong salita. Ganito na ang ugali ni Jake noon pa man. Masyado itong obsessed. At naiintindihan ito ni Gabe. Pilit niyang iniintindi.. Mula umpisa ay alam naman nito kung ano ang kanilang estado. Hinahayaan na lang niyang mangarap ito na pwedeng maging sila isang araw nang wala ng gulo, kahit na alam niya sa kanyang sarili na imposible iyong mangyari.

Maaari kayang ang lalaking ito ay isang nilalang sa alamat na banal na antas? Habang unti-unting lumilinaw ang ideya sa kanyang isipan, napailing siya. Hindi… hindi maaari. Walang sinumang tao ang maaring maabot ang ganoong lebel. At kung meron man, imposibleng manatiling tahimik ang Miracle Palace. Imposibleng hindi ito magdulot ng alon sa buong mundo. Huminga siya ng malalim bago nagtanong, “Kung may nais kang itanong, gawin mo na. Hindi ito lugar para sa’yo.”

Kumunot ang noo ni Elkayne at binigyan ako ng di makapaniwalang tingin. "Wala namang bagay na imposible, at saka, walang masama mangarap ng mataas. Kaya nga pangarap eh, kase 'yon ang gusto nating marating sa buhay, 'yon yung nagiging rason to strive harder and do better." I nodded. "Ako, nag ABM ako kase... simple lang, mukha akong pera," I laughed. Akala ko pa naman nasa seryosong usapan na kami, hindi talaga sya nawawalan ng entry sa pag bibiro.

May dapat pa ba tayong patunayan? Wala na. Napatunayan na natin ang dapat nating patunayan. Ano iyon? Na ang paghihiganti ay hindi laging mali. Na ang hustisya ay hindi laging nakakamit sa korte. Na ang pagmamahal ay hindi laging madali. Ngunit lahat ng ito ay posible kung hindi ka sumusuko.