Unattainable Novels & Stories

Hindi pa rin siya lubos na nasiyahan, ngunit malinaw na ito ang pinakamadaling pagtagumpayan. Kaya dito niya ibinuhos ang lahat ng lakas. Sa pinakasimple nitong anyo, ang Attractive Force ay pagkontrol sa mga bagay mula sa malayo. Kapag mahusay na ang kontrol dito at umabot siya sa ikalawang yugto ng Qi Condensation, maaari na niyang pag-aralan ang Repelling Technique. At kapag nabasag niya ang ikatlong yugto at pumasok sa ikaapat, saka siya maaaring pumunta sa Bahay ng Espiritu ng Espada upang pumili ng lumilipad na espada.

Masakit din sa kalooban ng Nanay Mildred ang ginawa niyang ito, pero meron nga ba kaming ibang choice? Mahirap lang kami pero itinaguyod kami nina tatay Albert at Nanay Mildred sa malinis na paraan. Laging sinasabi sa akin ni tatay Albert na lagi kong iisipin ang kabutihan ng bawat isa at wag magtatanim ng sama ng loob, pero parang ang daya naman, bakit kailangan madeprive kami ng Karapatan na magalit sa mga taong sumira sa aming buhay? Bakit parang ang unfair ng buhay para sa amin na mhihirap? Bakit may mga taong ganid? Kung sino pa ang nakakaangat sa buhay ay sila pa itong walang habas at tigil sa pagpapayaman.

Ramdam ko ang malamig na simoy ng hangin na naging dahilan para mangaligkig ako. Napayakap ako sa sarili ko at tumingin ulit ako sa mabituing kalangitan. It's beautiful as it is. Kay gandang pagmasdan ngunit kailanman ay hindi ko maaabot. Usually, beautiful things are unreachable. They are only meant to be adorn from afar.

“Pareho tayong nakagapos sa upuan, at hindi makagalaw. Ang pinto sa itaas ay kandado. Hindi mo ito mabubuksan sa loob. Wala tayong lakas upang tumakbo. Maabutan lamang nila tayo. Hindi ba at mas makakabuting tanggapin na lamang natin an gating kamatayan?” Tama siya. Wala kaming kakayahan upang makatakas dito. Para kaming mga baldadong walang kayang gawin upang iligtas an gaming sarili. Hindi kami makakatakbo palayo. Mahirap alam ko ngunit kailangan naming subukan. Hindi kami pwedeng sumuko na lamang ng ganoon. Hindi ko matatanggap ang kamatayan na naghihintay sa akin. Hindi ito katanggap tanggap!

Ngunit hanggang kailan ko ito maitatago? At alam kong hindi pa iyon ang katapusan. Dahil habang unti-unti kong binubuo muli ang tiwalang matagal nang nawasak, may isang taong tahimik na nag-aabang ng tamang pagkakataon para guluhin ang lahat. Isang babaeng hindi kailanman tumanggap ng pagkatalo at sanay makuha ang anumang gusto niya.

Natapos nadin ako sa pag blo-blower kaya tumayo ako at pumunta sa higaan at umupo kaharap sa kanya na nakahiga na pala. "I can't stop, hindi niya parin e e-unfroze ang accounts ko kaya, no, not gonna happen."I said matter of fact. Lumingo-lingo siya at may pa 'tss' 'tss' pang nalalaman. "You should try cheap foods, things or whatever is that. Wag kang waldas ng waldas. Nagkakapera ka nga pero para sa hindi kanaman sigurado kong mabubuhay kapa."

Kasalanan bang habulin ang pangarap na buong buhay kong pinaghirapan? Bata pa kami noon. Pareho. Ayokong maging selfish… ayokong ipaghintay siya sa malayong kontinente, walang kasiguruhan, walang pangako. Ayokong ikulong siya sa hinaharap na puro baka. At ang pustahan… Biglang pumasok sa isip ko. Oo, nanalo ako. Pero hindi ko kinuha ang premyo. Dahil sa gitna ng lahat, hindi na iyon nagging isang laro.

Pero ramdam ko hanggang buto. May humarang. Dalawa. Tatlo. Hindi siya umatras. Hindi siya nagbago ng expression. Isang hakbang. Isang galaw. Isang putok. Isang bagsak. Parang routine. Parang wala lang. At ako? Hindi ko maialis ang tingin ko sa kanya. This is what obsession looks like when it has no limit. Lumapit siya sa akin. Slow. Controlled.

At saka hindu rin naman ganoon kadama ang init dahil sa malakas na simoy ng hangin. Inangat ko ang aking mga paningin sa mataas na puno. Tulad ng punong ito ay mataas at matayog din ang pangarap ko. Mataas na kung minsan ay napakahirap abutin, at ilang beses pang mahuhulog bago marating r***k. Nagdadalawang-isip pa dahil alam ko sa sarili kong ang pangarap na mabuo ang pamilya ko ay isang mataas na pangarap na kahit kailan ay hindi ko maaabot.

“Ano bang mayroon ang lalaking iyon na wala sa akin? Sabihin mo! Sabihin mo! Ano?” Hindi pa rin siya pinatulan ni Gabe kahit na punong-puno na ang babae. Kung makaasta kasi ito parang may relasyon sila. Nagseselos din naman si Atticus, ngunit iba ang pakiramdam niya kapag si Jake na ang nagbibitaw ng mga ganitong salita. Ganito na ang ugali ni Jake noon pa man. Masyado itong obsessed. At naiintindihan ito ni Gabe. Pilit niyang iniintindi.. Mula umpisa ay alam naman nito kung ano ang kanilang estado. Hinahayaan na lang niyang mangarap ito na pwedeng maging sila isang araw nang wala ng gulo, kahit na alam niya sa kanyang sarili na imposible iyong mangyari.