Unaware Novels & Stories

Na para bang may aagaw sa akin sakaniya bigla-bigla. He’s literally owning me now, ayaw na niya akong pakawalan at kahit anong kilos ko ay dapat alam niya. It looks like he’s scared because of something that he’s only the one who knows! Naiinis ako sa biglang pagbabago ng ugali niya, he’s not like this before. Yes, maybe he’s being grumpy but I still have my freedom back then.

Okay! It was Monday! Ang aga kong nagising to prepare for the whole day. Ang tight ng schedule namin. Nagbibihis na ako ng tumunog ang phone ko. It was my boss. “Okay Sir, nagprepare lang ako then baba na ako.” binaba ko ang phone ko at nagsimulang mag-ayos ng buhok. I decided to put it on a messy bun. I wore a white tshirt, cargo pants and sneakers.

SAM POV. Hindi ko alam kong anong sasabihin ko. Hindi ko alam kong anong gagawin ko. Hindi ko alam kong anong maramdaman ko pagkatapos kong malaman ang sinabe niya, pagkatapos kong marinig ang sinabe ni kiel. Hindi ko alam ang gulo gulo. Parang sasabog ang puso ko. Pinipiga ang puso ko sa mga nalaman ko

“Okay lang.” Pero kahit siya ay hindi niya pinaniwalaan ang sarili niya. At base sa titig ni Kent, parang hindi rin ito naniwala. “Hmm,” maikling tugon nito. Pero hindi agad ito umalis. Hindi agad binawi ang tingin. At doon na naman, yung pakiramdam. Yung init na parang unti-unting gumagapang mula leeg niya pababa. Yung kaba na hindi niya ma-control. Yung awareness na masyado nang malakas para balewalain. Parang may humihila. Parang may dapat silang sabihin, pero hindi dito. Hindi ngayon.

Umuulan. Ito ang unang bagay na napansin ni Lauren Jade Miller habang nakatayo siya sa labas ng pintuan ng Department of Architecture faculty office. The heavy evening rain hit the concrete walls of the university, producing a rhythmic, suffocating sound that echoed through the empty hallway. Inside her pocket, her fingers tightly gripped a piece of paper—isang signed withdrawal form. It was supposed to be her ticket out of the mess she created, an escape from the dangerous gravity pulling her toward a person she was never supposed to love.

Walang pumapasok sa utak nya. Iwinaksi nya ang kaba.. Mabilis nyang pinagana ang utak.. Sa pagkakaalam nya ay wala naman silang kalaban ni Reed. Wala namang taong may sama ng loob sa kanila. wala cyang matandaang kaaway pero naguguluhan cya..di kaya may kaaway talaga sila na hindi nya lang natatandaan? may amnesia pa din cya hanggang ngayon kaya limitado pa din ang mga naaalala nya.

Kabanata 1 Habang abala sa kaniya-kaniyang ginagawa sa kani-kanilang cubicle ang mga katrabaho ko ay pasimple akong dumaan. Halos hindi ako gumawa ni katiting na ingay para hindi nila ako mapansin. Hindi ko alam kung dahil ba magaling ako o talagang masyado silang abala sa mga ginagawa kaya nagawa kong makarating sa cubicle ko at makaupo nang hindi ko nakukuha ang atensyon nila.

Marami pa akong kailangang gawin bukod sa pakialam yung mga buhay nila. I'm not the kind of person na maraming friends, in fact wala akong kaibigan. Kakilala? I don't think so. Hindi rin naman ako nerd na naka-glass, maraming books, tsaka conservative. Hindi rin naman ako yung tipong naka-make up ng sobrang kapal, puro paglalandi lang yung palaging inaatupag, at halos n*******d na. In short nasa average lang ako. Hindi ako nagmi-make up pero nag-aayos naman ako. Hindi lang yung books yung tinitingnan ko, nagbo-boy hunting rin ako noh. And one more thing, hindi ako nalumaan ng panahon, hindi ako manang kung magbihis dahil may fashion rin ako, may sariling style kaya ako.

Gusto niyang lumayo sa mga ito pero mukhang hindi nila naiintindihan ito o nagbubulag bulagan lang. But little did Zheyn Iana know...it was the beginning of their nightmare. Ok lang naman ang nga araw nila sa paaralang iyon. It was as if the right choice... however things got weird when one of the student suddenly collapse and after that they sent her home. Pero sa gulat nila, bumalik ito sa paaralan nila na para bang walang nangyari. She could not remember anything after they transferred. Para bang nagka selective amnesia siya but the only difference is she do remember them but her memories is different from them. Her memories were replaced.

“You should stop telling me that and this, Mister. I have a condition in which I am incapable of remembering anything from the past. You see, I cannot even recognize you.” Hindi mawari ni Sheeva ang unang reaksiyon ng lalaki matapos niyang ibunyag ang kaniyang karamdaman. Sandaling naging malikot ang mga mata nito na waring hindi alam kung saan ibabaling ang tingin hanggang sa ilang beses itong umiling. Sansaglit pa’y sumilay ang nang–uunawang kislap sa mga mata nito at dumungaw roon ang relief.