Uncertain Life Novels & Stories

"Are you sure?" "Yes.We will sign a document na magpapatunay ng kasunduan"which of course we really need to."Pagkatapos no'n pwede na akong mag-expect ng buhay sa labas"nginuya ko ang last na piraso habang siya ay biglang natawa. "You sound like a criminal at that"nawala ang ngiti niya sa mata at labi .The uncertainty over it caught my attention. "What?"this bothered me immediately. Ada seems bothered too.

Habang ginagawa iyon, hindi niya maiwasang isipin ang mga susunod na araw. Bagong kapaligiran, bagong routine, bagong kabanata ng kanyang buhay. Hindi niya alam kung ano ang naghihintay sa kanya, hindi niya alam kung sinu-sino ang makikilala niya, hindi niya alam kung anong klaseng mga problema ang darating pero handa siyang harapin ang lahat. Dahil iyon naman ang buhay walang kasiguraduhan, walang script, walang spoiler. Kailangan mo lamang magpatuloy.

Isang koneksiyong unti-unting magdadala sa kanila sa mga lihim, pagsubok, at katotohanang matagal nang nakatago. At habang papalapit ang oras ng kanilang pagkikita, pareho nilang hindi alam na ang susunod na kabanata ng kanilang buhay ay magbabago sa lahat ng kanilang pinaniniwalaan. Dahil minsan, ang mga taong hindi natin inaasahang makikilala ang siyang nagiging dahilan upang tuluyang mabago ang ating kapalaran.

“No’ng araw na umalis ka sa Tucson, kinaumagahan no’n ay natagpuan na lamang naming na wala nang buhay ang kapatid mo. Huli na nang malamin naming na matagal na pala siyang huminde sa mga gamot niya. Buhat no’n ay palagi nang lasing si Freddy. Galit siya sa ‘kin, sinisisi niya ako sa pagkamatay ni Paige. Sinusumbat niya sa ‘kin ‘yong panahong napabayaan ko si Paige sa poder niya. Ako ang sinisisi niya sa lahat at umaabot na sa pisikal na pananakit. “Hirap na hirap akong ipaunawa sa kaniya na nasasaktan din ako. Nawalan din ako. Si Paige ang kalahati ng buhay ko, kayo ang buhay ko kasama ang apo ko. Pinagbawalan niya rin akong contact-in ka, patawad ‘nak. Mas masaya raw siya kung tuluyan na k

It’ll stick with me everywhere I go. Our houses were just five minutes away from each other. And we grew up here. Why didn’t we have the chance to meet back then and be friends? I walk around the neighborhood a lot but why did our world not cross sooner? Why is it supposed to be this late? But maybe that’s how it works. That’s how life works. Sometimes, life doesn’t go where we had planned. It just doesn't work like that. Life is very unpredictable. It’s either it gives you new experiences that will make or break you.

Angie said nang mapasukan ako nito na nakatingin sa kawalan. "Have you ever been in a situation na alam mong fifty-fifty ang puwedeng kalabasan?" I just randomly asked her and to be honest I'm not expecting any logical answer from her. "You know Yesha, life itself is full of uncertainty, every decision that you made gives you a fifty-fifty chance, there's a small string that divides success to failur and it's up to you, how you play the game." she said which surprises me since I din't expect seriousness in her.

"Ganito na lang pala, tatawagan ko ang uncle Bert mo para ma chec ka. Tumango- tang ako sa huling sinabi nya. Mas maganda nga iyon kaysa sa mga suhestiyon niya kanina. Nag-agahan mun kami bago niya ako tuluyang ihiniga sa kama at saka tinawag si uncle Bert. Nakatunganga lang ako sa kisameng gawa sa nipa at iniisip kung paano ako makakapag-simulang mamumuhay mag-isa. Wala ang mga taong nakasanayan kong kasama. Marami ang nawala sa akin, mula pisikal hanggang emosyonal. Gayunpaman ay napakasakit isiping mga kadugo ko mismo ang gumawa nito sa akin. Kadugo ko mismo ang nag-tulak sa akin pa-impyerno.

I opened my eyes and I haven't felt any pain. Inilapag ko sa kama ang picture frame at sunod kong kinuha ang isang white dress. Isa itong satin white dress na maikli lang. I never felt any strange connection kaya itinabi ko nalang sa kama. The next thing I saw is my single album na may title na "Uncertainty". Lahat ng mga bagay sa loob ay alam kong konektado sakin. Lahat ng nasa loob ay nakapagpaalala sakin ng mga nakaraan ko. It was a smooth reminisce, walang headaches. Nang akmang itatapon ko na ang box ay may nakita akong wallet-size picture na may sulat sa likod.

Madalas ba naman akong napapainom kapag nasa panggabi akong trabaho. Mapait akong nangiti, habang nakamasid sa madilim na kalangitan ang aking mata. “Cheers! To that, Erine, you will never go back to the life you were used to. I swear to that,” I said with hope. Mabuti at umalis na ang matandang lalaki. Kung ‘di baka ipagkataka pa niya kung ano ang pinagsasabi ko. Hindi lang naman ang pakikipagkilala sa strange Uncle ko ang tanging pakay ko roon. Balak ko rin humingi rito ng tulong, kakapalan ko na talaga ang aking pagmumukha.

As a kid, I was really immature and think that he is purposely doing that, telling me that he is on my side but he is actually not. But now, I start to realize things that I don't understand before. I was so wrong about many things that it lead us to this way. Siguro may mga bagay pa akong hindi alam. Pumasok kami sa isang luma at madilim na shipwreck. It's pretty far from the shops and people, parang hindi na nga dinadayo ang lugar na ito. It's pretty creepy pero it gave us assurance na safe kami dito.