Unconditional Love In Tagalog Novels & Stories

matamis na saad nito at saka muling tinignan ang kanyang asawa sa mga mata nito na puno ng emosyon. “I love you, Mahal.” “I love you too, Mahal,” tugon ni Eunice na nag-uumapaw ang saya sa puso nito nang sandaling iyon. At matapos ang ilang segundong pagtititigan ay binigyan nila ng halik ang isa’t-isa.

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

ungot nito at saka naglalambing na yumakap ang anak sa leeg niya. “Mama, guwapo naman ako kahit mataba ako `di ba?” Kaagad na tumango siya. “Opo, anak. Ang cute mo; kapag naging babae ka, sigurado akong ang ganda mo. Ang cute cute mo pa dahil ang taba-taba mo. Love na love ka ni mama.” “Love na love rin po kita, Mama. Mama, gusto ko nang kumain.” Natawa siya. “Sige na nga, pero kailangan mo nang bumaba kasi hindi kita puwedeng buhatin dahil ang bigat mo.”

Nang humupa ang tawanan ay nagpatuloy ako. “My sunshine, my everything, and my forever, I vow to love you as you love me, through all hardship, darkness, and pain to reach for our joys, our hopes, and always with honesty and faith. All I have in this world I give to you, I promise to hold and keep you, comfort, protect, and shelter you, for all the days of my life. I am willing to give up everything just for you. I will give you everything what you truly deserve. You are my world, Ana. If I am your home, then you are the key of our house. No one can open the door of my love except you. I love you so much, Mrs. Aquino.” She bit her lower lip and her eyes were bloodshot. Ngayon, hinding hindi

Nakatingin siya sa mga mata ko, at sa unang pagkakataon ay wala akong nakitang pag-aalinlangan sa mga mata niyang iyon. "You showed me genuine kindness, sacrifices and an unconditional love na hindi ko naintindihan. But the more I'm with you, I began to understand it all. Those beautiful things you said are not just words, but it is reflected by you. Hindi ko naintindihan ang kabaitan, pero nakita ko yun sa'yo. You are empathetic enough to care about Mr. Nardo and the people around you. You are strong and tough na kahit anong pagsubok ay kaya mong lampasan."

Just his face near mine and his voice can already make my heart beat so fast. Natataranta kong tinanggal ang pagkakaseatbelt ng aking katawan at nagtagumpay naman ako pero nang akmang hahawakan ko na ang pinto ay inunahan ako ni Uncle Ilay. Bumalik naman sa kaniya ang aking paningin at sinamaan siya ng tingin. "What I mean is... it's hard to unlove you," he whispered again bago siya lumayo.

Talaga bang Wala na akong puwang sa puso mo at si Sandro Ng Ang mahal? Pasensiya ka na Kong pinipilit Kong mahalin mo ako ulit. Lovely. Nakita ko Ang pagtulo Ng luha niya Ngayon ko Lang ito nakitang lumuluha at mukhang sincere sa mga sinasabi nitong pagmamahal. Hindi ko napigilang maawa sa kanya. Akmang tatalikod na ito sa akin. Kiel... Oo... mahal pa Rin kita. Dahil kahit nasaktan mo ako ay Hindi ko pa Rin magawang kalimutan ka.

biglang humirit si Madam Sonya kaya hindi na nawala ang ngiti sa labi ko. "Are you in love?" Nagulat naman ako sa biglaan niyang tanong pagkatapos magpatawa. Napasimangot naman ako sa narinig. In love? Hindi ko alam. Love is a deep word and a feeling, at hindi ko alam kung paano ipapaliwanag. Pinagkaitan ako ng pagmamahal kaya hindi ko alam kung love na ba 'tong nararamdaman ko.

Matagal siyang nakatingin sa akin. Then he asked quietly, "Was she someone I loved? Hindi lang someone I cared about, hindi lang someone important. I need to know kung may love ba talaga sa pagitan namin, dahil iyon ang pakiramdam na hindi ko maipaliwanag kapag may lumilitaw na memory." Hindi ko kayang magsinungaling.

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.