Under The Green Light Ch 64 소설 & 이야기

As their eyes interlock, Vivianne feels like Zeke was coming closer--or so she thought? As seconds pass, palapit nang palapit ang lalaki, nang biglaang, BEEEPPPPPPPP!!!! Kanina pa pala nag-green light! Kaya naman eh dali-daling bumalik sa manibela at maayos na posisyon si Zeke, “A-ah. Okay na, strapped na.” He says nonchalantly, as if nothing was about to happen. With the awkward ambiance surrounding the two, they went on silently towards a condo building.

Ang dapat kong pagtuonan ng pansin ngayon ay itong dalawang lalaking nag-uusap lalo na itong cold na green man na kakaiba ang awra. Nakita kong napa-facepalm ang green man matapos marinig ang sinabi nung Vice Grand Chancellor. Tapos ay tinitigan ako nito ng maigi. "Don't you dare disappoint me kid." Maya-maya'y sabi nito sa akin at hinarap ako habang nilagay nya sa kanyang likuran ang kanyang mga kamay. "I'll let you do five moves. I won't fight back during these five moves. However, if you can't take me down, then don't blame me for being ruthless." Aroganteng sabi nito sabay kumpas sa akin na umatake.

Kaya naman chill lang kaming nag-uusap-usap habang hinihintay na makarating sa room kung saan kami pupunta. Maria Flor Ashby's POV Pilitin ko mang makisaya sa kanila hindi ko magawa. Natatakot kasi ako na ang pag-uusapan sa loob ng 'The Greener Sidelock' ay ang ginawa namin ni Scott na pagsugod dito sa DQM last night. I'm afraid and shaking at the same time. Maybe by the time, we'll take our first step inside the room will be the time they will kill all of us.

Mabuhay ka hanggang dulo END OF CHAPTER 68

What the hell. "Bastard, I won't let you touch me again." "Yeah I won't, but you're the one who will touch me trust me." he winked again. Agad akong napangiwi. "Gross." "Seven pm, in the veranda." anya bago ako iniwan para muling magensanyo. What the hell is going in your fucking mind, Slander?

patuloy kong pang-aasar saka iyon sinundan ng pagtawa. Kung ano-ano ang nakita ko sa dashboard kaya mas natuwa akong maghalughog. Si Kleindro naman ay walang magawa dahil nagmamaneho. "Ano to?— Lubricant—" "Vanilla Letecia Lavaigne!" Nangilabot ako bigla hindi dahil sa takot kundi dahil sa kung anong naglulumikot sa tiyan ko patungo sa aking puso na hindi na naman mapakali sa pagdagundong.

Tahimik na sinabi ni Jordan, "Dr. Gale, pasensya na, wala akong tiwala sa iyo." Sa sandaling ito, kinuha ni Dr. Gale ang isang remote control at itinutok ang bintana, pagkatapos ay pinindot niya ang isang pindutan. Noon lang napagtanto ni Jordan na maaaring ayusin ang transparency ng bintana. Sinabi ni Dr. Gale, "Maaari kang tumingin sa bintana." Sa sandaling ito, sa wakas ay inilabas ni Jordan si Chloe at tumayo silang dalawa sa labas ng bintana, habang nakatutok ang kanilang mga mata sa silid sa buong oras.

Ngiwing ani Zeri pero hindi siya nito pinansin dahil nag-simula na itong lumakad paalis Napangisi naman siya tsaka iiling-iling na tumalon pababa ng puno at muling iniwasan ang mga laser tsaka umakyat pabalik sa gate upang maka-labas. Nang perpektong maka-landing ang paa sa lupa ay agad na siyang sumakay sa kan'yang motor at bago iyon paharurutin paalis ay muli pa muna siyang lumingon sa H.U. “YESHUA huh? Interesting...” END OF CHAPTER 14

Hindi na umabot ng limang segundo'y nasa harapan na sila parehas ng room 17. "Break the spell," he commanded the young lady. Without hesitation, Victoria closed her eyes, and uttered some sentences without saying out loud. She put her hands on the doorknob until it opened. Gabriel signaled Victoria to leave before entering the Room. For sure many Ghouls are roaming inside. The lights were off. Only a moonlight-like light that is coming from the window is giving the room a life. Maybe not a life either. "Felicity!" his husky voice bounced on the four corners of the room.

At para na rin masimulan na ni Cairo ang kailangan niyang gawin. The first door I saw was the small cleaning supplies closet under the grand staircase, kaya doon ko siya iginiya. Buti na nga lang at sumusunod siya, hindi pumipiglas, kaya hindi na rin ako nahirapan pang pilitin siya. Nang tuluyan kaming nakapasok, the yellowish light above us glinted just enough for us to see each other inside the tiny space. Binitawan ko na ang kamay niya, pero laking gulat ko nang siya naman ang biglang humawak nang mahigpit sa akin at ipinako ako sa may dingding.