Underneath In Tagalog Novels & Stories

I don’t care about any underground world, I just don’t even know if there’s one here. 森林 - Forest 凯思 - Keith 珍 / 眞 - Jin "Hahanap tayo," wika niya parehas kami nabaling ang tingin ng may magsalita sa tabi namin. "Nugulang yaegihaneun geoya? Daleun salamhago yaegihaneun geo aniya?" wika ng taong hindi ko inaasahang lalapitan ako. (Who are you talking to? You’re not talking to anyone else.)

Pagtatanong ko pa sa kanya. "Si". Sagot niya tanda ng pagsang-ayon. "In Filipino language what is the word 'Im ugly' ?" Diretso kong tanong sa kanya.. Napansin kong nag aalinlangan na naman siyang sagutin ako pero sa huli ay pinili nya pa ding sumagot. "T-That means 'ANG PANGIT KO' Ma'am..putangina."

“No…” Unti-unting nanlabo ang kanyang paningin nang sandaling iyon hanggang sa tuluyang naging kulay dilim ang kanyang paligid. “My baby…” - F I N -

sabi ng tindero. “Salamat po.” pagpapasalamat ko sa kaniya. “Ikalawang kanto at kakaliwa." pagkakabisa ko sa aking isipan. Habang naglalakad. Hindi ko alintana ang mga tingin ng kalalakihang nasa labas ng kanilang kabahayan.

Tulad kanina ay tumingin siya sa kanyang baso. One thing I found out about Agustine, when he has things he cannot say properly or he was ashamed to say, he directs his gaze to others. "Do you perhaps... pity me?" I asked. Mabilis na umangat ang paningin niya sa akin. Umiigting ang kanyang panga at matalim ang kanyang mga mata na tila 'di nagustuhan ang narinig. "Hindi kita kinakaawaan," mariin niyang wika sa tagalog.

Lol "Oh mabuti naman. Tara na't umalis baka ma-late pa tayo sa byahe." Sagot ni Dad saamin at kinuha mga gamit nya sa kwarto ganon rin kame ni kuya. Habang nasa byahe kame papuntang Airport hindi ko lubos maisip na babalik pa pala ako ulit ng Pilipinas. Kamusta na kaya siya? _______________ After 7 hours.

Heartbreak Pumasok ang sasakyan ni Peter sa aming malawak na bakuran, mula sa shotgun seat ay tanaw ko si Mommy at Daddy na excited na naka-abang sa pagdating namin. "Mom! Dad!" Salubong ko sa mga ito nang makababa sa naturang sasakyan. "How are you, hija? I missed you," she mumbled, while hugging me tight. "I'm okay, mom. I missed you too.." Ginantihan ko ito ng mas mahigpit kong yakap.

Doon ko lang napansin na ansakit sa balat ng init kaya pala sila naka long sleeves "Englishera pala iyan Karyo , halatang Mayaman at naligaw lang dito, mga Taga Manila " Nagtawanan sila , teka Anong meron hindi ba nila alam na naiintindihan ko sila .Napangiti ako ng awkward dahil wala ako sa mood para magalit "Sorry po pero nakakapag Tagalog naman po ako " bigla akong nahiya nang Ngumiti ang Manong na halos katabi ko na

"Andito naman ako sa tuwing kailangan mo ako,ah?" "Oo, pero I need you here with me, dito sa tabi ko, hirap na akong hanggang screen na lang kita nakikita! Kaya nga I'm begging you na dito ka na lang din mag-aral." Ramdam ko sa mga mata ni Angel ang pagkaseryoso niya, at napakasakit sa akin ito. "Mahal naman," bulong ko and she cried.

I hissed, giving him a death glare. "And how about you? may alam ka ba sa akin para magsalita ka ng below the belt na katangahan? You don't even know my birthday--" "February 29," nginisian ko siya. Mukhang nagulat siya pero saglit lang, tapos ngumiti siya. "Nice, pero saang lugar ako pinanganak?"