Unexpectedly Quotes Novels & Stories

Bigla nalang silang susulpot o darating mula sa kawalan upang bawian ang iyong buhay. Mistula silang multo na hindi mo maramdaman ang presensya. Nakakahanga, ngunit nakakakilabot. *** **ᴡʀᴏɴɢ ɢʀᴀᴍᴍᴀʀ , ᴡʀᴏɴɢ sᴘᴇʟʟɪɴɢ, ᴛʏᴘᴏɢʀᴀᴘʜɪᴄᴀʟ ᴇʀʀᴏʀ ᴀɴᴅ ɪɴᴄᴏʀʀᴇᴄᴛ ᴘᴜɴᴄᴛᴜᴀᴛɪᴏɴ ᴍᴀʏ ᴏᴄᴄᴜʀ** � �ᴀsᴇɴsʏᴀ ɴᴀ ᴘᴏ ɪɴ ᴀᴅᴠᴀɴᴄᴇ..

“It’s fine, dadaanan ko rin naman yang souvenir. Para isang lakad na. Binuksan yun ni Macy at ganun na lang ang saya niya ng makita kung ano yun. “A planner?” namimilog ang mga matang sabi niya. Ngumiti si Mike at bahagyang tumango. “It’s inspired by Kdramas. Every month has a quote from a drama.” anito. “Thank you.. Hindi ko talaga inaasahan ‘to.” masayang sabi ni Macy. Nagkibit balikat si Mike. “Some things are better when they’re unexpected.” anito. Nahihiya at the same time, natouched si Macy.

Manipis ang pang-itaas na labi samantalang bahagya namang mapintog ang pang-ibaba. Wala sa loob na binasa niya ng dila ang kanyang mga labi. Nanuyo din bigla ang kanyang lalamunan. Shit! “Roman, it’s time." Napadilat si Roman at sandaling ipinilig ang kanyang ulo nang marinig ang boses ng kanyang Uncle. Isang malalim na buntong-hininga ang kanyang pinakawalan bago binitawan ang hawak na ballpen.

“Ngunit kailangan kong aminin… medyo nahihiya ako. Parang bumalik tayo sa panahong mga bata pa tayo at hindi pa marunong magsalita nang maayos sa harap ng isa’t isa. Ang dami kong gustong sabihin, pero parang natigil ang dila ko.” Napangiti si Lyka sa kanyang sinabi, at sa ngiting iyon ay unti-unting nawala ang bigat sa kanyang dibdib. “Ganoon din ako, Alejandro. May kaba, may hiya, at hindi ko alam kung paano magsisimula. Ang dalawang taong pagkawalay ay gumawa ng malaking puwang sa pagitan natin. Pero… mabuti na rin siguro ito. Nangangahulugan ito na kailangan nating buuin muli ang tiwala, hakbang-hakbang.”

Tensyonado ito bagay na ikinataka pa niya lalo "Sino ba 'yan? Kanina ko pa napapansin ang pag-vibrate ng phone mo pero 'di mo man lang sinasagot." "Wala. Hayaan mo na," sagot nito. "Tara, alis na tayo." Nagtataka man, kibit-balikat na lang s'yang sumunod sa kaibigan. "Ang weird, ha." naibulong niya sa huli.n

Takot na wika ni Cristine. Bag! Ang muling pagbangga ng kotse sa kotse nina Carl at Cristine. "Cristine, kumapit ka!" Ang bilin ni Carl kay Cristine. "Carl, ayoko pang mamatay." Wika ni Cristine na may halong panginginig na ng boses. "Huwag kang mag-alala Cristine walang mangyayari sa ating masama." Tugon naman ni Carl na pinipigilan ang kaba dahil sa pagbangga ng kotse sa kanila.

Matapos ang ilang minutong paghihintay, nakuha na rin namin ang bulaklak at ribbon. "Forever in our hearts – Lucan." "Cherished and loved – Zero." "With love and memories – Ace." "Why the hell do these ribbons have these weird quotes?" kunot-noo kong tanong. "Weird ka diyan! Ang sweet nga!" "Sa sobrang sweet, mapapaluksa at mapapaiyak ka na lang 'pag binasa mo," sabat ni Lucan. Hindi ko na sila pinansin dahil iniisip ko kung ano ang magiging reaksyon ni Rylee.

Damn it! Napaigtad si Yana nang biglang tumunog ang kanyang cellphone. Tiningnan niya iyon. It was her unknown textmate. Kunot-noo na binuksan niya ang mensahe nito. Napangiti siya sa nabasang quotes. Nag-reply siya dito. Hanggang sa para na siyang timang na nakipagpalitan dito ng text messages. At hanggang sa maglobat na nga ang kanyang cellphone. Eksaktong natapos ang palabas na Pinocchio.

Everything is fucking messed up with him. Jack got up from the couch and with all his strength he threw the bottle of alcohol he was holding against the wall. The bottle shattered in pieces and scattered on the tiled floor of the living room. Jack felt like someone had just ripped his heart out. "Shit! Fuck! Damn It!" Sigaw niya ng ubod nang lakas at pasuray-suray na naglakad patungo sa private lift at pumasok sa loob.