Unfriended Quotes の小説・ストーリー

Makalipas ang ilang sandali ay si Zuck naman ang lumapit sa akin, tipid lamang akong ngumiti sa kanya bilang pasasalamat sa pagdamay sa akin nitong mga nagdaang araw. "Don't worry about Uno, I already take care of him." Mahinang sambit ni Zuck at marahan lamang akong tumango-tango sa kanya. Sa puntong ito ay wala na akong pakialam pa kay Uno, gusto kong isisi sa kanya ang lahat ng nangyari pero wala na akong lakas, kung maibabalik ko lang siguro ang lahat ay hindi ko na lang sana itinuloy pa ang paghihiganti ko, kung alam ko lang na aabot sa ganito ang lahat ay sana kinimkim ko na lamang ang sakit na nararamdaman ko.

"Same feels, girl." "Are you okay? DM mo ko if you need to vent." Mga strangers, oo. Pero bakit parang mas naiintindihan nila ako kaysa sa mismong pamilya ko? May isang gabi, habang nasa dorm ako, nagpost ako ng isang quote na nakita ko. "You can’t keep a bird in a cage forever and expect it not to dream of the sky."

" Wala na akong nagawa kundi ang mapapikit na lang ng mariin dahil sa pagiging mahadera ng dalawang ito. I can't believe that I made friends with them! "What the freaking freak?! Seryoso? I mean—" "'Di ba iyong deal namin na hindi ko ma figure out iyong usapan natin? Can we just focus on that one kaysa intindihin niyo iyong mga bagay bagay na tapos na? Pwede?" kunwari ay naiinis nang saad ko. Hindi pala kunwari dahil totoong naiinis na ako. "Suplada mo naman! Hindi ba namin deserve malaman ang past mo with Prosecutor Pogi? I mean, we're all friends, afterall—"

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"

“If I were you, I would stop that hobby of glaring at people. You wouldn’t make friends with that attitude.” Hindi ko napigilang matawa sa sinabi niya. “You’re one to talk, you psychotic robot. You have no friends either.” Napatigil ito sa pag-type nang marinig ang sinabi ko. “H-Hindi ka sigurado.” Did he just stutter? I smiled. “Oh! Pres, don’t tell me you got offended with that ‘FACT’,” I said sarcastically. Diniin ko ang huling sinabi ko with matching pag-kuwit ng daliri. “But you really have no friends, right?”

Ang sa relasyon nila sa mata ng ibang tao? “Don’t worry,” dagdag nito habang lumalapit. “Whatever you two are doing… I won’t judge. But I hope you know what you’re getting into.” Anong ibig mong sabihin?” “Let’s just say… my uncle doesn’t exactly do happy endings.” “Hindi mo siya kilala the way I do,” sagot niya, halos pabulong. Tumango si Aidan. “Maybe. But sometimes, the people who know us best are the ones we hurt the worst.”

nakanguso nitong pagtatampo. She softly chuckled upon seeing her best friend’s childish reaction. “Eh, paano ko sasabihin sa `yo? Palagi namang naka-off ang cell phone mo. `Tapos hindi pa kita ma-contact sa landline niyo, at saka wala ka namang F******k, Twitter, I*******m o kahit Friendster man lang,” napahagikhik niyang biro na ikinatawa naman ng kaibigan niya. Hinampas pa siya nito sa braso. Nagpatiuna siyang pumasok sa loob ng bahay. “Paano ka pala nakalabas sa inyo?” kapagkuwan ay tanong niya sa nakasunod na kaibigan. “On travel si Francis kaya nagkaroon ako ng pagkakataon,” tugon nito na umupo sa couch.

putol ko sa kanya. "Why do I feel like something bad will happen? Don't scare me sister, alam mong I'm always afraid of you every time you're in a manner that is unusual to me." "Ang awkward ng english mo," biro ko. "Don't end the call,nasa bonfire kami ngayon. Cliché activities during bonfire, you know, sharing. Magsusuot ako ng earphone para ako lang ang makakarinig sa'yo. Maririnig mo naman ang tanong, so pay attention to their questions and tell me the answer para hindi ako mabuko. Katabi ko ang bestfriend mo, baka kung anu-ano ang masabi ko."

“Kung gusto mo pukpukin din kita ng stick sa ulo para masabi mong hindi ako nagbibiro, Uno.” Natawa naman ito at napakamot sa ulo. “I see. I thought, hitting your head with a stick will makes your memories come back.” Sandali niyang kinalma ang sarili. Hindi siya papatay ng kaibigan. Magkaibigan sila ng lalaki at magkaibigan hanggang sa mamatay sila. Mabait si Uno. Mabait si Uno. “What are you doing, man?”

Kamot sa batok lang din ang nagawa niya at yumuko. Napangiti ako. Akala ko, ako lang ang makakatikim ng sermon. Siya rin pala. "Wala naman po akong ginawang masama, Uncle. I'm just trying to be friendly here. Malay ko ba naman na warfreak pala 'yang best friend ng pinsan ko," gigil nitong sabi. "Trying to be friendly? Talaga? Iba ang pagiging friendly sa pagiging bastos!" sabat ko.