Unsweetened Novels & Stories

Sinasaktan naman siya ng mga iyon at sa huli ay pinagtangkaan pa siyang gahasain ng isa sa mnga ito sa edad niyang lima kaya tumakas siya. Sa harapan ng simbahang nasasakupan ng baranggay na nila ngayon niya nakita si Nanay Rosita. Bumibili ito noon ng mineral water at banana cue at saktong nandoon siya. Nagugutom siya noon. Ilang araw na kasi siyang hindi kuma kain kaya kahit nahihiya at hindi man niya gusto ay hindi parin niya mapigilan ang pagmasdan ang hawak na

Stevia ang sweetener dahil matanda na ang Chairman at baka bawal sa asukal. Hanggang tumawag si Ms. Reyna. “Cassey,” bungad nito, parang galing sa giyera ang boses. “Anong klaseng cake ang pinadala mo?” Napakurap siya. “Dark chocolate po.” “Chocolate?” “Opo. Chocolate cake. At stevia po ang sweetener niyan para sa Chairman. Healthy po ‘yan.” May ilang segundong katahimikan sa kabilang linya.

sabi ko pa rito " Nice , Goods yan bro , mas maganda yun dahil madaming tao ang nanabik sa muli mong pag hahalo ng mga alak sa harap nila . kahit matagal ka nang nahinto ay isa ka paring sikat na barista" sabi nito

Masyadong mabagal ang proseso at hindi ako matahimik na naghihintay lang. Nagsimula ako sa F******k. I started typing his name. Different combinations and even his nickname. Joachim Altamayo. Joachim D. Altamayo. Joachim Damian Altamayo. Akim Altamayo. Pati pabaliktad. Pero wala! Mayroon pa palang tao na walang f******k!

Sa dami ng beses niyang muntik na siyang sumuko, bakit ngayon pa siya babagalan ng tadhana? Habang naghihintay ng update, minabuti ni John na huminto sa isang park. May kaunting saging at cookies siyang binili mula sa bakery—mga produkto raw na si Fortuna ang gumagawa. Dahan-dahan niyang binuksan ang maliit na box ng banana muffins. Kumuha siya ng isa. Tinikman.

na awa naman sa kanya ang kanyang best friend kaya niyakap sya nito habang naka upo sila sa mahabang sopa. "alam kuna mars, mag outing tayo, embes na mag mukmuk ka at iiyak mag hapon yang durog mong puso imbahin naman natin this time, let's celebrate for a broken free." energetic na wika ni Bethy at napa tayo pa ito na tila nag eemagine. "ano naman yun?" takang tanong nya.

deretsyong sabi ko sa babaeng nasa harapan ko. Mula sa pagkagulat ay biglang nagbago din ulit ang eskpresyon ng kanyag mukha. Lumambot ito at muling gumuhit ang matamis na ngiti sa kanyang mga labi. “Sorry, hindi ko alam. You don’t like sweets pero tinangagap mo ang lahat ng binibigay ko sa iyo. Naa-appreciate mo ang lahat ng ginagawa ko,” saad nito sa akin.

Maingat kong dinala ang usual black coffee with no sugar ng boss ko habang papasok sa kanyang opisina. I saw him reading a news magazine. Tahimik akong naglakad palapit sa mesa niya. “Here’s your black coffee, Sir,” I announced without tearing my gaze at him; he nodded his head in response. Sa normal na mga araw, umaalis agad ako pagkatapos kong maihatid ang coffee niya, maliban na lang kung may utos pa siyang ipapagawa, ngunit ngayon nanatili ako sa harapan niya.

Sino ba naman kasi ang mag-aakala na papatulan niya iyang endearment ko? Tuwang-tuwa ako nang mismong tauhan niya ang nagdala ng mga sweets sa mesa namin. Napapapikit ako tuwing susubo ng icing. Hindi sobrang tamis, sakto lang at sobrang lambot ng muffin na parang malulusaw lang sa bibig ko. Kinikilig ako sa sarap. “Too much sugar can make our child bigger in your tummy. So minimize sweets.” Warning niya sa akin.

Nakapamewang pa ito, nakayuko nang kaunti para silipin ang ginagawa niya. “You know,” nagsimula ito, ang boses ay parang may halong biro pero matalim kung titignan, “he doesn’t like it that way. Too strong, too sweet. Lukas prefers something smoother.” Kumindat pa ito ng bahagya, saka nagdagdag: “Less sugar. Just a hint of cinnamon. I used to make it for him all the time.” Make it for him all the time, neknek mo!