Sweet Tooth Quotes Novels & Stories

Bahagya niya itong pinausog at niyakap. "Of course, my dearest. Alam mo namang gustong-gusto silang nakikita specially Mom. She always keeps on telling me about how she and Dad started when they are just beginners. Oh, I almost forgot, she said that Uncle Garrette calls her as Miss Toblerone way back then. Sa tingin ko ay sa kaniya nagmana ang panganay at bunso natin. They really love chocolate but they are not getting fat." She smiled as she remembers how her children reacts about sweet foods.

"Wow, very good, at least you know how to protect your teeth now. And yeah, you must do that baby. The dentist is always right." "So, next time Tita, pwede sweets naman ang dalhin mo sa akin huh?" she asks me again about the sweet foods. I roll my eyes then she chuckles. Akala ko nakalimutan na niya. "Ang daming sweet foods nyo sa loob ng ref n'yo ‘di ba? Why don't ask your Yaya?"

Natatawang saad ko sa kanya. “Kaya din kitang bitbitin. And ayos lang, kung ka-sweetan ko naman ang magiging sanhi ng pagkakaroon mo ng diabetes!” he winks at me, and then he chuckled. Napalo ko naman ang braso niya tsaka natawa din sa kalokohan niya. “Gag*.”

Naiirita kong tinignan ang basket na puno ng chocolates at loaf bread. Sinamaan ko s'ya ng tingin habang binabalik namin isa-isa sa shelf yung tsokolate. “Ayaw mong mamatay sa UTI pero papatayin mo naman ang sarili mo sa diabetes. Okay ka lang?” tumaas ang kilay ko. Nakangiti pa rin ang loko na para bang wala s'yang narinig na salita mula sa akin.

Walang alinlangan niyang binuksan iyon, at naglabas ng matinding bango. “Open your mouth,” saad niya, pabulong lamang, at pinapasubo sa akin ang tsokolate. Napailing naman ako. “Magkaka-diabetes na ako. Dalawang bar na ang naubos ko kanina,” tanggi ko, pero hindi siya nagpaawat. Mas lalo niyang inilapit ang tsokolate sa bibig ko kaya napalunok ako sa sarap ng amoy nito.

It's like a combination of masculinity and sweetness. I mentally rolled my eyes because the word 'sweetness' should never be in a sentence with his name. Kahit katiting, walang sweetness sa katawan niya. Allergic yata sa sweets kaya gan'yan. Baka ipinaglihi sa ampalaya kaya bitter. "Are you going to enter or what?"

tukso nito. “I can’t do it, Adam,” aniya. “I need rest. I’m not a gorilla like you.” Tumawa uli ito nang mahina. “Not that. I want to eat cake. Or donuts. Or anything sweet.” Inilayo niya sandali ang sarili rito. “Why would you need that? Dapat pala bumili na tayo kanina on our way home.” Pinisil nito ang ilong niya. “Sweets are for the troubled or the brokenhearted.”

“Wow, siya pala ang humubog sa’yo na maging ganyan. Siguro ang buti ng ama mo kagaya mo.” “Oo, tama ka kaya nga naging idol ko siya. Noong lumaki na ako at nakapasa sa ganitong trabaho, nakaugalian ko na rin na magbaon ng sweets kada may misyon ako. Kahit anong candy, basta matamis. Lagi ko ‘yun kakainin kada matatapos ang misyon namin ng safe kaming nakauwi.”

"Pero okay naman yung lasa, bagay sa mga sweet tooth." Lahat naman lasa gusto ko pero ayoko lang talaga ng nasosobrahan sa tamis. Kung maanghang pwede pa pero sobrang ekis talaga sakin yung sweets, sobrang bilis ko maumay maliban nalang kung gusto ko talaga. Nag ikot-ikot pa kami hanggang sa naka rating kami sa nag titinda ng mga cookies and brownies. "Uy mukhang masarap 'to," nilapitan ni Elkayne yung brownies na may smores sa ibabaw.

Tapos na din naman kami kumain kaya ay naghintay na kami ng taxi na masasakyan papunta sa school. "Ngayon na lang ulit ako kumain ng sweets for lunch ngayong buwan. Grabe, parang gusto ko puro na lang sweets ang kainin ko buong buwan. Kaso, ayaw ko namang magkaroon ng diabetes! Baka umiyak ka pati si mommy kapag nagkasakit ako," pagdadaldal niya. Tahimik lang ako habang nakikinig sa mga pinagsasabi niya. Hindi ako nagsalita at nakinig lang maliban na lang kung tinatanong niya ako.