Untouchable Lady Novels & Stories

natataranta kong tanong at sinubukang kusutin ang uniporme pero mas lalo lamang iyon kumalat. Isa-isa ko silang tiningnan ng masama at galit na sumugod sa kanila bago isa-isang hinagis din sa kanila ang mga pintura. At kay Pearl ay maging ang lata ay buong pwersang binato ko rin sa mukha niya. "AH!" sigaw ni Pearl at napapikit dahil sa pintura na nasa mukha na niya at tumutulo pababa rin sa uniporme niya.

Subalit, sila ay siguradong walang karapatan na hawakan ang ganito kagandang upper-class na babae tulad ni Yona Lynch. Pero, ang babaeng ito, na kilala bilang first lady ng Mordu, ay talagang sinusuportahan si Harvey sa sandaling ito. Matagal na nilang hinulaan ito, pero ang katotohanan ay ginulat pa din sila. Ito ay gulat na hindi tulad ng iba. Si Elisa ay kalahating nakangiting nagpatuloy, “Kung gayon Miss Lynch, poprotektahan mo ang iyong kasintahan?”

Inside, a twenty year-old Zephyra stood amidst the ruins, her hands clad in black leather, her coat heavy with the scent of gunpowder and cheap vodka. She was not yet the absolute sovereign she was today; she was a soldier carving her name into the frozen flesh of the Bratva. "You look beautiful when you destroy things, Moya Drochayshaya (My Precious One)," a voice echoed from the shadows of the altar. Mula sa kadiliman, lumabas ang isang babaeng tila nililok mula sa yelo mismo. It was Katya Volkova, the ruthless heiress of the northern territories. Hair as white as the Siberian snow, and eyes that held the cold finality of an open grave.

Suot niya ang isang eleganteng cream-colored na dress, at ang postura niya ay tulad ng inaasahan—matikas, tiwala sa sarili, at positive vibes. Urania. Her beauty was like that of the actress from Mirror Mirror—Lily Collins. Her pale skin glowed under the soft light of the room, highlighting her delicate features. Her almond-shaped eyes were sharp and calculating, framed by dark, perfectly arched brows and yet too innocent. Her hair, cascading in soft waves down her back, was as dark as midnight, creating a striking contrast to her cream-colored dress. Her presence was not intimidating but confident.

A girl who gave. A Touch on my Heart.

Dumistansya ang babae, tumitig siya ng malamig kay Wilbur. Ngumiti si Wilbur. “Hindi ba ito sinabi sayo ng taong kumuha sayo?” “Ha! Wag kang masyadong mayabang!” Sumigaw ang babae, at may aura na namuo sa paligid ng mga dagger niya. Kumalat ang isang wave ng energy. Ang babae pala ay isang aura expert din. Umiling si Wilbur. “Alam mo, hindi mo ako mapapatay.”

naramdaman kong bigla ang tila unti- unting pagkapunit ng puso ko bunga ng nakikita kong kalagayan ni Tita Carmen. She was so pure. Malas lang at tinadhana siyang maging ina ng isang lalaking animo'y wala nang pakialam sa kabutihan at katarungan. Huminga siya ng malalim. I want to comfort her but... I can't manage to feed her any word.

Inaasahan ko na may mga taong hinuhusgahan na ang buo kong pagkatao kahit noong hindi ko pa man iniapak ang mga paa ko sa lugar na ‘to. Alam kong hinuhusgaan na nila ako noong nalaman nilang anak ako ng babaeng tinatawag nilang Lady Cassa na isang lobo na nagpakasal sa isang tao na mortal na kaaway ng kanyang mga kalahi. The odds were going against their way yet they stood up for each other and fought together.