Ursula 소설 & 이야기

Yumuko siya sa reyna habang nakalagay ang kanang kamay nito sa dibdib. “Dea, hindi ba?” “O-opo, Reyna Selena. Dea Southheil po ang buo kong pangalan,” pagpapakilala ko sa kaniya. “Ikaw ang anak nina Trux at Alexandria Southheil at galing ka sa angkan kung saan ipinagkaloob ang Luna— ang isa sa dalawang pinakamalakas na sandatang pinag-aagawan ng mga angkan ng mangkukulam noon pa mang sinaunang panahon. At alam kong nasa iyo ang agimat na ito,” bunyag sa akin ng reyna. Tiningnan niya ako na para bang tumatagos ang kaniyang paningin sa aking kasuotan.

‎017💎: (Insik name) ‎015💎: Gerlie Lumanglas ‎015💎: Ruby Garcia ‎015💎: Mona Anom ‎014💎: Naneth Pinote ‎014💎: Jovita Bongalon ‎014💎: Grace Hechanova ‎013💎: Rhakhitherang Bhesayah ‎012💎: Micthiyeos Eos ‎011💎: Princes Rheanna Dulce ‎011💎: Valilo Bing ‎010💎: Gerlie Lumanglas ‎010💎: MTheresa Bribon ‎010💎: Judith Cabelto Palabrica ‎010💎: Bint Abd ‎009💎: Pam Ela ‎009💎: Pauline Joy Orillos ‎008💎: Juanna Salvador ‎008💎: Maria Theresa Santome ‎008💎: Jade Cisneros ‎008💎: Nanette Milante ‎007💎: Lea Rama

Kinuha niya ang pagkakataon na ‘yon at tumakbo siya palabas. Sa kalagitnaan ng gabi ay tumakbo ng tumakbo si Ursula. Hindi niya alintana ang mga batong inaapakan na sumusugat sa talampakan niya at ang sanga ng puno na nakausli na tumatama sa iba’t ibang parte ng katawan niya. Ang mahalaga sa kanya ay ang makalayo sa lugar na ‘yon.

sagot ko. Natigil si lola Ursula sa kanyang ginagawa at tinapunan ako ng tingin. Muli ay gumuhit ang matamis ng ngiti sa kanyang mga labi kasunod niyon ay ang pag-angat ng kanyang dalawang kilay. "Nobya?" aniya na hindi pa rin maalis-alis ang pagkakaguhit ng ngiti sa kanyang mga labi. "May nobya ka na? Sino?"

Kumakain nang may aura ng isang boss. Ilang sandali lang, bumukas ang hagdanan. Unang lumabas si Donya Ursula, sabay si Janice. Kinukusot pa ng dalawa ang mata nila, halatang bagong gising at masungit pa ang pakiramdam.

Nabulunan lang siya at nawalan ng masabi, kaya sinabi niya iyon para takutin si Sylvain. Sinamantala ni Sylvain ang pagkakataong i-swipe ang kanyang kamay bago tumapak sa accelerator at nagmaneho. Si Ursula ay isang sobrang duwag na babae, habang nagmamadali siyang umatras ng ilang malalaking hakbang. Ang tanging magagawa niya sa sandaling iyon ay ang galit na itapak ang kanyang paa sa lupa habang pinagmamasdan si Sylvain na nagmamaneho sa di kalayuan.

Hindi kailangan ni Kalistro na iboto siya nang karamihan sa mga mamamayan sa kaliwa kung madali naman manipulahin ang boto at ipalabas na sa kanya umaayon ang lahat ng mga taga-kaliwa. Nang matapos ang pag-uusap ay isa-isang umalis ang mga kalalakihan, maging siya ay tumayo din upang umalis na. Bago siya makalabas sa pinto ng restawran ay hindi nakatakas sa paningin niya si Maximillian na kumakain ng hapunan kasama ang apat na taong hindi niya nakikilala. Nabaling ang tingin niya sa babaeng katabi ni Maximillian, nakasuot ito ng isang simpleng dress at flat shoes, kulot ang buhok, maputi, at balingkinitan. Napakunot ang noo niya at saka maang tiningnan ang kamay ni Maximillian na may suot na

Magulo ang kwarto pero hindi naman mabaho o may kakaibang amoy kaya napahinga na lang ako ng maluwag. "Well let me introduce myself first." Sabi niya kaya napatango ako. "My name is Alora Davis, i am your only cousin from your father side." Pakilala niya kaya kinuha ko ang kamay niya. "Heart Serenety Leviste." Mahina ko na turan kaya napatingin siya sa akin. "Are you married?" Tanong nito saka napatingin sa kamay ko kaya tinitigan ko siya at tumango.

Tumango ako, pero hindi ko siya masyadong pinansin—mas nakatuon ang pansin ko sa babae. Sino siya? Hindi siya pamilyar sa akin. Pero batid ko sa kilos niya na kilala niya si Eros. Wala sa sariling tumikhim ako upang sana makuha ang atensiyon niya pero ibang tao ang nakuha ko ng atensiyon. "Bakit, Bebelabs? May kailangan ka ba? Ano sabi ni Ursula?" Sunod-sunod na tanong ni Eros na, hindi ko namalayang, nasa tabi ko na pala.

nanghihinang wika ni Lilura dahan dahan itong tumayo. “Ina mo? At ikaw? Ibig sabihin..” nilingon ni Heleth si Lilura at doon nito nakita ang asul na mata ni Lilura. “Ako ang bunga ng pag kakamali nila, Ako si Lilura Ásvaldr Odessa. Pinamukha ng asawa mo sa amin kung gaano karumi ang ina ko— sana noong umpisa pa lang sana nag sabi na ng totoo si Oswald na may asawa na siya at hindi niya ginamit ang ina ko na nananahimik na namumuhay. Ngunit wala siyang ginawa at sinabi dahil ganun siya makasarili, hinayaan niya kami mag dusa sa likod ng mga anino niya..” kwento ni Lilura kasabay ng pag patak ng luha nito.