Uselessness Quotes Mga Nobela at Kwento

Umiling siya, hindi naniniwala sa sinasabi ni Dane. "Why do you keep saying I'm w-worth it when I'm really worthless?" "Don't say that." Kontra nito. "You're not worthless. You are far from being worthless-" "B-but I am." "Not to me. At not to anyone. Tandaan mo Chantria, there are millions of people or even uncountable number. Maybe that bastard who hurt you think you the way he think you. But a thousand people we love you for sure. Think of that. Why would you bother to kill yourself?"

Napatigil ako nang makita ang halos magkasunod na tweet na ito, napaisip sa mundong aking kinagagalawan sa ngayon. Where to go when this is all over? I am so much aware that there is an end to everything, and that includes our marriage, our relationship that built for a reason that doesn't exist now. Where to go when home is toxic too? It is ironic that I still call this place a home when in fact, no one ever made me feel that I belong. All my efforts in life are vain, but I'm not at fault because people put me here. Perhaps, I am just too good, and the world is too cruel.

Giit niya. "I'm sorry," paghingi nito ng paumanhin at niyakap siya. Sa pagbalot ng mga kamay nito sa katawan niya ay kaagad niyang naramdaman ang unti-unting pagsabog ng kaniyang emosyon, "I felt so useless, you have been suffering all this time and here I am being clueless and stupid," paglalabas niya ng sama ng loob.

Bakit ito? Hindi ako humihingi ng materyal na bagay bilang kapalit. Oo, ako na mukhang pera. Pero hindi ko sinasarili ang mga 'yon. Daan-daang tao ang sinusustentuhan ko para makapag-aral sa buong mundo. Wala akong pakialam kung kumita ako ng malaki at gumastos ng mas malaki para sa mga tinutulungan ko. Mas masaya ako sa ganoong way. Pero bakit ganito? Why can't they appreciate me while I'm still here? Why reject me? Why forget me? Why neglect me? Am I that useless? Or talagang basura na ako sa paningin nilang lahat? I bitterly smiled at sinandal ang ulo ko pinto. Tumitig ako sa kawalan.

"Pwede ko pa naman po basahin ulit ito..." Kita ko ang pamamasa ng mga mata ng aking inay, ngunit agad niyang pinigilan ang mga luha bago pa ito bumagsak mula sa mga mata. Alam ko at hindi ako bulag sa hirap ng buhay namin. Kahit na pilit itinatago ng aking magulang na hirap na hirap sila, pero nakikita ko sa kanilang mga mata. They were smiling, but their eyes spoke otherwise. I always see the tiredness in their eyes and I felt guilty because I can’t do anything to help them. I am just… a girl with a disease. I am useless.

"Hindi naman iyon, e. Walang sinasabi si Dennis at wala lang sa kanya iyon. Pero, Kuya, pakiramdam ko kasi wala man lang akong nagawa noong oras na kailangan niya ng tulong. Ang bigat sa kalooban." "Alam ko. Pero huwag mong ituon ang pansin mo sa ganyan. If you really feel useless right now, then do better in the future. Sabi ko naman sa’yo, ’di ba? Marami kayong magiging trials ni Denden. Una pa lang ’yan. Diyan pa lang ba, panghihinaan ka na ng loob? Akala ko ba kaya mo? Ano, maghihiwalay na ba kayo?"

--- --- "Afraid?" Mahina kong ulit. --- Tumango siya. --- "I wanted a world where you would never suffer." --- --- Napapikit ako. --- Dahil naiintindihan ko. --- Pero hindi ibig sabihin na tama. --- --- "Pero Daddy..." --- Nanginginig ang boses ko. --- "A world without suffering isn't a world without pain." --- Huminga ako. --- "Sometimes suffering teaches people how to care."

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

As they scold me pinipigilan ko rin ang luha na nais kumawala sa aking mga mata, nakayuko lamang ako habang nakikinig sa mga masasakit na salita na bina ato nila sa akin, They keep on telling in my face that how they regret they had me, because I am a dissapointment, worthless, useless,. "Ngayon, kung sana nakinig ka sa amin ng daddy mo sana si Zayn na ngayon ang mapapangasawa mo but you did not! At dahil diyan naging dissapointment ka sa amin, you are worthless child,how I wish na sana hindi nalang ikaw ang anak namin, because you are worthless, do you hear me?. WORTHLESS." Mom keeps on saying in my face and I had enough.

It's getting harder to see🎶 i hate my self so much 🎶Slit my wrists, bloody fists Questioning why I exist Pain persists, evil gifts Fucking up my life to shit I'm worthless, I'm worthless I'm worthless, slit my wrists until I bleed out🎶 Ng matapos ang kanta ay biglang nagvideo call ang QUADRO. VIDEO CALL (Bes, okay ka lang? ) nag-aalalang tanong ni Tasha "Okay lang ako." sabi ko sa kanila bago magpilit ng ngiti. (Jazzi, umiyak kaba? Bakit namumula yang mga mata mo? ) sunod sunod na tanong ni Carl sakin. "Wala toh, napuwing lang ako"paglusot kong sagot