Uselessness Quotes Mga Nobela at Kwento

hinawakan niya ang kaliwang pisngi ko para matingnan siya sa mata "You don't deserve anything bad in this world,Anak..you are an amazing person don't even think you're not..siguro may mga bagay lang talaga tayong kailangang pagdaanan" "Everyone has its burden and pain in life.and I believe that its normal..Maybe we can't do anything to ease that for now,but sooner it will vanished.it will heal.at kapag nawala na yung sakit,mare-realize natin na dahil doon naging mas malakas tayo.naging mas matapang" pumikit ako ng maramdaman ang pagpunas niya sa basa nanamang pisngi ko.. Wala parin akong lakas na tanggapin ang lahat

I'm tired of losing my faith, feeling my face burn red with tears of anger at a God who never seems to hear my cries for help. I'm tired of helplessly watching my life unravel before my very eyes. I'm tired of seeing every life plan disintegrate after I've tirelessly fought for any semblance of fulfilment, any glimmer of hope that life is worth living. I'm tired of the prolific reminders that now are not forever, that someday the shards of my life will meld together and I'll rediscover a golden beacon of happiness. I'm tired of listening to empty platitudes, accepting that I'm falling short when I'm trying, trying, trying but never seeming to find the peace I seek.

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"

I want it to be tragic, like, in the end, all their efforts went in vain. "Mukhang iisa naman ang nasa isip natin," nakangisi niyang tugon. "Yeah," tumango ako. "'Wag abusuhin ang kakayahan. Hindi lahat ng gusto natin ay dapat nating gawin, dahil maaaring ito ang makasira sa atin. Gamitin ang oras at lakas sa makabuluhang mga bagay. Even the reasons of our happiness can kill us and tear us into pieces."

Clave, sana wala ka namang ginawang masama sa sarili mo, baka magwala si Clever. Speaking of Clever, simula nung araw na 'yon nakatulala lang din siya at hindi rin siya makausap ng maayos. Gabi-gabi naririnig ko rin ang iyak niya at paulit-ulit niyang binabanggit ang katagang "I'm useless, I deserve to die," hindi ko man lang siya magawang lapitan kasi nga ayokong pakialaman ang kaniyang paglabas ng sakit sa loob.

"Pero sana huwag mong isipin na wala kang kwenta dahil ang totoo, lahat tayo may kwenta. Lahat tayo may halaga at kung hindi nila iyon nakikita sa 'yo, bulag sila." "I don't know, Mara. Hindi ko alam kung ano'ng dapat kong isipin sa sarili ko. Baka marahil tama sila. I am worthless, useless, nothing." "At hahayaan mong iyon ang maging tingin nila sa 'yo, Sir?"

Did he just said I am useless? Parang ayaw pang tanggapin ng utak ko ang mga narinig pero klarong klaro ko ang mga narinig ko. Pakiramdam ko ay parang may humihiwa sa akin at napakasakit yun sa pakiramdam. Hindi ko lubos akalain na ganun pala ang tingin ni Cayden sa akin. A useless, liability and a burden. Sa lahat ng ipinakita niya ay yun pala ang totoong nasa utak niya. Peste. Parang hindi ko matanggap ang mga sinabi niya kaya bigla akong napahakbang para kausapin sana siya pero napahinto ulit ako ng magsalita ulit ito.

Because I think there's no other choice for me but to just die. I feel so dirty. I feel so unwanted. I feel so useless, my life is pointless. My mom was the only one who ever loved me and now that she's gone, who's gonna be there for me? The wind blew and I realized I just need to die to end this nightmare, this nightmare that I've been going through for years. If I die I will be free of this nightmare.

Para bang isang sumpang muling binuhay na sapat para guluhin ang katahimikang pinaghirapan niyang buuin. “They used to say that to me all the time when I was a kid, remember?” mahina ngunit mariing sambit niya na basag ang tinig. “‘You’re just being used.’ ‘You’re only good for show.’ ‘You’re nothing without purpose.’ They said it so much, I started to believe it.”

Napasigaw ako sa sakit hindi dahil sa mga bubog na bumaon sa mga kamay ko kundi dahil sa sakit na nararamdaman ko para sa sarili ko. "I'm useless," paulit-ulit kong sinasambit sa sarili at hindi ko namalayang may yumakap sa akin dahilan para lumakas lalo ang pag-iyak ko. "I'm a useless person who doesn't deserve to live!" Third Person Seryosong nag-uusap ang dalawa, si Lucas at Elise. Pinaguusapan na naman nila ang kondisyon at ginawa ng dalaga.