Utang Quotes Funny Novels & Stories

tumawa ng pag kalakas ang matandang lalaki. Tumayo ito at inayos ang walking stick nito. "A debt is a debt Attorney Lopez. Hindi ako pwedeng malugi, I am a business man, young man. Alam mo yan na maniningil ako kahit anong mangyare, I don't care. Kahit sino kapa. Babayaran at babayaran ang utang. Alangan naman na mag bayad ang patay na, and I won't do that. Hindi ako mapag bigay, bagkus mapag samantalang tao ako." Tumingin ito sa akin saka ngumiti.

"Gagu...pambayad 'yon sa mga tulong niyo sakin. Utang na loob ko lahat, mahirap mabayaran, eh, hahahaha!" "Pffft! sabi nga ni niccolo, that's what friends are for...parang kang tanga, pero kung gusto mo talaga e di sige! hahaha!" "Taragis akala ko pa naman tatanggi na!" Bihira lang manlibre si jaq, sayang 'yong opportunity, sasamantalahin ko na rin. "Kumusta ka naman na ngayon?" tanong ko sa kaniya.

Unang apak palang namin sa lugar na 'to ay napag-diskitahan na agad ako dahil nga sa nerd ako at mahina. Wala naman talaga akong utang sa kanila pero pinag-pipilitan nilang nangutang daw ako eh wala nga silang pera kaya anong uutangin ko? Pero dahil ayoko na ng gulo ay nag-bayad ako ng utang ko daw na 200 pero bigla silang nagalit at sinabing kulang daw ang bayad ko dahil 500 daw ang utang ko. Nag-papatawa ba sila? 200 pa nga lang hirap ko ng kitain 500 pa kaya? Dahil wala akong na dagdag sa 200 ay binugbog nila ako.

Makalipas ang ilang sandali, ngumiti si Samuel at sumagot siya, “Makakalimutan ko na sana ito ko hindi mo ito binanggit. Oo, may utang ka pa rin sa akin.” Ngumiti si Quentin. “Alam ko na nakalimutan mo na siguro ito dahil sa busy mong schedule, pero hindi ko ito kinalimutan kahit kailan.”

"Hah? Utang? Wala naman. Ang alam ko sa tuwing umuutang ang mga magulang natin sa'yo nila sinasabi." "Oo nga, pero bakit 'yung utang sa kanya hindi ko alam." Bulong ni ate na parang nagtataka. "May problema ba ate?" "Ah..wala.wala.wala. wala." Nilapag nung katulong yung juice sa lamesa at agad akong uminom. "Kamusta ka naman dito?" pagbabago ko ng usapan. "Ayos lang naman. Buti nga pinayagan ako ni stranger na pumasok pa."

'Anuman ang mangyari, tatakasan kita, Uncle Drake," saumpa ko pa. "Alam mo, Abby, mabait pa nga ako kung tutuusin. Kumpara sa ilang milyong utang ng tatay mo, sa tingin mo ba sapat kang kabayaran?I don't see you worth millions, though. Gaano ba kamahal ang tingin mo sa sarili mo? Ako ang tipo ng taong kahit gaano kaliit na barya, kahit ultimo piso, kapag may utang ay sinisingil ko. Kaya sa laki ng utang ng ama mo sa akin, hindi ba dapat masulit ko, ultimo huling patak ng dugo mo ay kulang pa?" Kinilabutan ako sa sinabi nito, pero hindi ko pinahalata.

Kaya mapait na lamang akong napangiti, at hindi maiwasang mag-angat ng tingin para salubungin ang kaniyang mga mata. “Marami pa kasi akong mga babayarang utang ng mga magulang ko. Milyon pa ‘yon,” natatawa kong sagot. “Mabuti nga, dahil hindi naman nila ako pini-pressure. Kaya lang ay kailangan bang ganoon na lang palagi? Aabusuhin ko na lang ba sila? Sa hirap ng buhay ngayon, alam kong posibleng dumating ang araw na ipi-pressure nila akong magbayad. Sana lang, kapag dumating ang panahong ‘yon, magagawa ko na kaagad bayaran.”

kaswal na sagot nito habang nakasunod ang tingin sa dinaanan ni Alie. Kunwari ay naniwala ako sa kaniyang sinabi. Tumango ako dito at humilig sa pader. "Napakahumble niyo naman po, Uncle. Hindi po biro ang halagang twenty million na utang. Hindi ko maisip kung anong kabuhayan ang meron kayo upang mabayaran ang malaking halaga ng utang." manghang saad ko dito. Natigilan ako sa aking sinabi. Hindi naman siguro masama ang sinabi ko 'di ba? Pilit ko ngang pinapaganda ang binibitawan kong salita upang hindi niya mahalata.

Tuwang -tuwa itong nakikitang naiinis ako. "Why aren't you happy? You're so unfair. You owe me that night you know?" Ah talagang ako pa ang may utang!? "Ako na nga ang lugi dahil iniwanan kita ng one thousand ako pa ngayon ang may utang sayo? Tsaka ba't ka ba nagagalit eh, totoo naman yung sinabi ko."

"Patawad kung hindi namin sinabi ito sa 'yo. Pero may malaking pagkakautang kami at ikaw lang ang pwedeng tumulong sa amin kaya ka namin pinauwi," "Ma, pwede ba, diretsuhin n'yo na ako? Ano'ng utang? Akala ko ba okay lang ang lahat dito? Palagi n'yong sinasabi na ayos lang. Hindi ko nga alam na wala na pala sa atin ang bahay, eh! Sinabi n'yo sa 'kin na maysakit kayo. Sana sinabi n'yo na lang 'yung totoo! Saka kung utang, kaya naman bayaran 'yon, eh. May ipon naman ako kahit paano sa ilang taon kung nagtrabaho. Siguro sapat na 'yon para mabayaran ang sinasabi n'yong utang," Ani Kiara at tumayo.