Warrior In Tagalog Novels & Stories

Imbis na makaramdam ng takot ay pakiramdam ko ay malaya ako at nangingibabaw ako sa saya dahil doon. Hanggang sa napunta sa isang parang digmaan, kabi-kabila ang sigawan, mga apoy, kalansing ng espada. "Binibini! Anong nangyayari!?" Naramdaman ko ang pag-alog sakin at nang magising ako sa katotohanan ay napahawak ako sa ulo, kumikirot iyon na parang may pilit na pumapasok. "Masakit!" nasabunutan ko ang sarili kong buhok dahil sa sobrang sakit.

Haharap na sana ako sa likuran ko ngunit laking gulat ko ng mayroong matulis na bagay ang pumigil sa pagharap ko na iyon ngunit kahit napahinto na ako sa paglingon ay nararamdaman ko parin ang pagtulo ng aking dugo dahil sa tulis ng espada na iyon. “Sino ka? Sigurado akong isa ka sa mga Red warrior” Imbes na matakot ako dahil sa espada na nasa aking leeg ay mas napakunot ang noo ko dahil sa tanong ng magician na iyon saakin. Red warrior? Ano yun? “Anong Red warrior ang sinasabi mo jan hindi ako kabilang sa Red warrior” “Hindi ako naniniwala sa sinasabi mo!”

(Music) I pray that you decide to Open your heart and let me show Enchanted worlds of fairy tales A wonderland of love Hindi ko alam pero tila nawala ang mga tao sa paligid, tila tanging si Maru lamang ang nakikita ng mga mata ko. (Music) These are things that I promise My promise to you Muli na namang bumilis ang tibok ng puso ko nang huminto na kami sa tapat nina Maru. (Music)

inis na angal niya. Humarap uli siya at nag lakad papalapit sa mga nag kukumpulan "Tabe!" Taboy niya sa mga miron. Nang makita siya ng mga ito ay agad na nag si gilid ang mga ito para bigyan siya ng daan. Nag lakad siya papalapit sa lalaking ngayon ay pilit na inaaninag ang pag lapit niya. Lalo niya tuloy nakikita kung gano ka ganda ang mga mata nito.

Paliwanag ko, sinusubukang wag matawa na ikinalaki ng kanyang mata. “Well, a true warrior doesn’t afraid of blood wife.” ako naman ang nanglaki ang mata. “Wag mo akong ma warrior-warrior dyan maligo kana.” sabi ko sabay talikod sa gawi niya bago ko pakawalan ang ngisi sa aking labi. “Tsk, malas.” bulong niya ngunit narinig ko parin at narinig ko na lamang ang pagsara ng pinto ng banyo.

Kasama naroon ang kanyang matalik na kaibigan. "Hindi niyo ko matatakot!" Nauutal na sambit ni Trist. "Mga patay na kayo!" Matapang na dugtong pa nito. Kasabay ng mariing magpikit nito ng kanyang mga mata. At sa kanyang muling pagdilat ay naglaho ang mga kaluluwang nagparamdam sa kanya.

Napa face palm si Grethel, “Hindi nyo ba pinaliwanag sa kanya?” Umiling si Rhei, “Si Dhirma ang nagbigay ng crest, akala ko ay siya na ang magpapaliwanag.”

Bakit namaos yata siya? "I'm so sorry again," sabi ko ulit at kinuha ang pera pati na ang payong na nabitiwan ko. Nakayuko ako sa kan'ya at handa na sanang umalis sa harapan niya nang hinawakan niya ang braso ko. Ang init ng kamay niya at kakaiba rin ang hatid nitong pagkakahawak niya. May kakaiba. Nang tiningnan ko siya ay parang tumigil ang mundo at bahagyang gumalaw ang mga mapupungay niyang mata. Bakit ko 'to nararamdaman?

Nangininig man ay pilit tinatagan ng dalaga ang loob. Ngunit bago pa siya mabitay ay humarang na sa harapan niya ang isang binata. Isinalag nito ang espada laban sa mga kawal. “T-tsuyu...” usal na lamang ni Hera at tumakas na ang namumuong luha sa pag-aakalang katapusan na niya. “MAHAL na prinsipe!”

Napagawi ang aking mga mata sa kinaroroonan nang malaking punong akasya na siyang tambayan naming dalawa. Tila ba'y naririnig ko ang aking mga magigiliw na halakhak at ang aking pagpupumiglas upang maka alpas sa mainit at matitipuno nitong mga bisig, at mga daliring siyang kumikiliti sa'kin. "Hi- hindi na ako makahinga, Salem!" Hindi na halos marinig ang aking boses na ngayo'y paos na. Kahit bumulong ay hirap na akong gawin.