Welcome Home Quotes Novels & Stories

Sakto lang para hilingin kong hindi niya marinig. "W-welcome home." Wala na akong narinig pagkatapos kong sabihin iyon. Makaraan ang ilang saglit ay may naramdaman akong mga brasong pumupulupot na sa katawan kong nasa ilalim pa rin ng kumot. "Yeah, welcome home din." ***

Hindi pa rin mawala-wala ang pagtataka sa mukha niya habang naglalakad papasok. “Welcome home!” sabay-sabay na sigaw ng mga tao sa loob pagpasok namin. Nandito ang lahat ng pamilya namin pati na rin ang mga kaibigan namin. Nakita kong gulat na gulat si Queensley samantalang tuwang-tuwa naman si Queennie. Tiningnan niya saka ngumiti kaya ngumiti na rin ako. Nilapitan nila kami para batiin na masaya naming tinanggap.

"Anong sabi mo kanina, hindi ka masamang tao? Pwes para lang malaman mo, ikaw ang pinaka-bastos na taong kilala ko. You have no empathy. Sarili mo lang iniisip mo! Kung ano man ang sinasabi mong dahilan mo, sigurado ako kaartehan mo lang 'yan!" And that's the last straw. That's the final straw of my hope, that they will ever be my family. Tita said "Welcome home" when I first arrived at their home, but I don't think that's right. They're just my temporary shelter. Not my home. Not my family. "Umuwi na tayo."

mga salitang nagpabalik ng wisyo niya, kaya sa huli hindi na lang niya itinuloy ang pagsuri sa ginang. “Alam ko, marahil magtataka kayo kung bakit nandirito pa kayo sapagkat gabi na ngunit nais ko lang ipaalam sa inyo na this place is your new home. So, kailangan ninyo lang makapagtapos ng matiwasay na hindi namamatay,” pabirong anito bago humalakhak. “By the way, I’m just kidding, just do your best and congratulations for being here. Welcome and wait for further announcement,” natatawang pagpapatuloy pa nito na siyang mukhang napagtanto ang mga katanungang ipinupukol ng kapwa niya estudyante.

Daig ko pa ang lahat dahil lumalaban nalang ako sa problema na ito ng mag-isa. Wala man lang akong karamay. Kada umuuwi ako ng bahay, ni wala akong maabutang “Welcome home,” na madalas kong marinig kay mama. Kada gumigising ako wala akong maramdamang yakap galing sa sino man.

Sobrang yaman talaga nila, siguro ang bahay namin pang fifty times siguro dahil hindi naman masyadong kalakihan non. Pero sabi ni mama, kahit maliit ang bahay namin ay masaya naman kami. Meron daw kasing mayayaman na kahit sobrang laki ag marami ang kanilang pera, wala naman daw silang happiness kase ang habol lang ng mga tao sa kanila ay pera. "Welcome back Hon." Bulong nito saakin. She pull me by my waist at binigyan ng mumunting halik ang leeg ko.

May hagdan rin sa harap ng bahay patungo sa ikalawang palapag kung ayaw mong dumaan sa main door. "Welcome to our new home, " nakapamulsa na wika niya nakatingala sa kanyang bahay. Hinampas ko siya sa balikat. "Salamat, pero yung sikmura ko iba ang gustong i welcome, " umiiling na natawa siya. "Pakainin mo na ako. " He chuckled. "Fine. Tara pasok na tayo. " Ngumiti ako at sumabay sa kanya. Bagong bahay, bagong simula. Sana wala nang Ma'am Elizabeth na magmamaltrato sa akin, ang gutumin at alilain ako sa pamamahay na'to.

Naglakad s'ya palapit dito para abangan ang matanda sa pagbaba at ng makita s'ya nito ay nagliwanag ang mukha nito. "Welcome home angay," masayang bati n'ya sa matanda. "Thank you apo and welcome to our home!" balik bati nito sa kan'ya. Ngiti ang tugon n'ya dahil itinulak na ito ng private nurse na kinuha nila.

Dahil papunta palang sila pabalik na siya. Nakakalungkot pala ang buhay. Kapag malaki ka na marami ka nang marerealize. Sinamahan ni Harah ang mga anak sa floating cottage para doon kumain. Kahit na umaalon ay tuloy pa rin ang kanilang bonding. Naalala ni Harah ang motovational quotes na nabasa niya nang makaramdam siya ng lungkot. 1. FORGIVE AND BE THANKFUL

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.